«ΤΣΟΥΝΑΜΙ» ΑΠΟ ΛΟΥΚΕΤΑ ΠΝΙΓΕΙ ΤΗΝ ΧΩΡΑ! ΜΑΖΙΚΗ ΦΥΓΗ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

Η ραγδαία αποδημία και η μετεγκατάσταση των ελληνικών μεσαίων παραγωγικών μονάδων προς τις βαλκανικές χώρες, κυρίως σε Βουλγαρία, Ρουμανία και Σκόπια,  δεν συνιστά απλώς μια συγκυριακή επιχειρηματική τακτική, αλλά μια κραυγή απόγνωσης. Αποτελεί την τραγική, αδιαμφισβήτητη συνέπεια μιας συστηματικής κυβερνητικής αναλγησίας που έχει μετατρέψει το εγχώριο οικονομικό τοπίο σε ναρκοπέδιο για κάθε υγιή βιομηχανική προσπάθεια.

Ο δυσθεώρητος ενεργειακός λογαριασμός, τα εξωφρενικά βάρη των εργοδοτικών εισφορών, η παντελής ανυπαρξία κρατικού μηχανισμού για την εύρεση και κατάρτιση εξειδικευμένων εργατικών χεριών, καθώς και η διαρκής φορολογική ομηρία, πνίγουν την ραχοκοκαλιά της ελληνικής παραγωγής. Αντιμέτωποι με το φάντασμα της απόλυτης καταστροφής, οι επιχειρηματίες αναζητούν πλέον διέξοδο επιβίωσης πέρα από τα βόρεια σύνορά μας, σε κράτη που προσφέρουν στοιχειώδη σταθερότητα και πραγματικά επενδυτικά κίνητρα.

Την ίδια ώρα, τα περιβόητα «πακέτα διάσωσης» των 300 εκατομμυρίων ευρώ, που πλασαρίστηκαν με περίσσιο επικοινωνιακό περιτύλιγμα από το υπουργείο Οικονομικών, καταρρίφθηκαν εν τη γενέσει τους από τον ίδιο τον παραγωγικό κόσμο. Οι άνθρωποι της πραγματικής αγοράς κάνουν λόγο για «ασπιρίνες» σε βαριά ασθενή, καταγγέλλοντας ημίμετρα που είναι εντελώς ξεκομμένα από τις βαθιές, δομικές πληγές της ελληνικής μεταποίησης.

Το κοινό μυστικό που πλανάται στους κόλπους της αγοράς επιβεβαιώνει τον εφιάλτη όπου παραδοσιακές ελληνικές δυνάμεις με τεράστιο εξαγωγικό αποτύπωμα στον χώρο των τροφίμων, των δομικών υλικών και της βαριάς μεταλλουργίας ετοιμάζουν ήδη, υπό καθεστώς άκρας μυστικότητας, τον παραγωγικό τους εκπατρισμό. Ο μοναδικός τους σκοπός είναι η απόδραση από την τοξική μέγγενη του κράτους και τον αναπόφευκτο οικονομικό στραγγαλισμό.

Η κορύφωση της προκλητικότητας, ωστόσο, βρίσκεται στην απόλυτη σχιζοφρένεια μεταξύ αφηγήματος και πραγματικότητας. Όσο τα κυβερνητικά στελέχη στήνουν τηλεοπτικές φιέστες αυτοαποθέωσης για τα δήθεν ευρωπαϊκά ρεκόρ στην «πράσινη μετάβαση» και τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, η ντόπια παραγωγή στενάζει πληρώνοντας το ακριβότερο βιομηχανικό ρεύμα της Γηραιάς Ηπείρου. Το πολυδιαφημισμένο όραμα της καθαρής ενέργειας αποδεικνύεται εν τέλει ένα πάρτι υπερκέρδους για τους λίγους και ισχυρούς παρόχους, με τη βιομηχανία να παίζει τον ρόλο του μόνιμου υποζυγίου.

Αυτή η τεράστια άβυσσος που χωρίζει την πλασματική ευημερία των κυβερνητικών non-papers από τα «σιωπηλά» ταξίδια των Ελλήνων βιομηχάνων στα Βαλκάνια προς αναζήτηση φθηνών βιομηχανικών οικοπέδων, μαρτυρά το μέγεθος της εθνικής ζημιάς. Η Ελλάδα απογυμνώνεται βίαια από την παραγωγική της βάση, εξάγοντας θέσεις εργασίας, κρίσιμη τεχνογνωσία και εθνικό πλούτο.

Εγκλωβισμένη στη φούσκα ενός επίπλαστου success story, η κυβέρνηση παρακολουθεί απαθής τη θηλιά να σφίγγει γύρω από τον λαιμό της πραγματικής οικονομίας. Αντί να προχωρήσει σε ρηξικέλευθες μειώσεις του μη μισθολογικού κόστους και σε δραστικό χτύπημα της ενεργειακής αισχροκέρδειας, ρίχνει νερό στον μύλο της επιχειρηματικής μετανάστευσης. Η αποβιομηχάνιση της χώρας δεν αποτελεί έναν μακρινό κίνδυνο του μέλλοντος, αλλά το πιο σκοτεινό και οδυνηρό κεφάλαιο του σήμερα.