ΤΡΑΠΕΖΕΣ-ΤΖΟΚΕΡ & FUNDS-ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ- ΕΤΣΙ ΑΡΠΑΖΟΥΝ “ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΜΕΝΑ” ΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ

Στην ελληνική οικονομία της κρίσης, o “χορός” των κόκκινων δνείων, των τραπεζών , των funds & servicers και των υψηλών ενοικίων δεν είναι τυχαίος. Εϊναι  ένα καλά μελετημένο ντόμινο, όπου η πτώση του πρώτου κομματιού (του δανειολήπτη) προκαλεί μια αλυσιδωτή αντίδραση που γεμίζει τις τσέπες των λίγων, αδειάζοντας τις τσέπες των πολλών.

Ιδού η ανατομία αυτής της πολυγωνικής «μηχανής» που μετατρέπει την κοινωνική απόγνωση σε αφορολόγητο κέρδος:

Όλα ξεκινούν με μια υπόσχεση στέγης. Ένας πολίτης αγοράζει ένα σπίτι 200.000 € με δάνειο 150.000 €. Μετά από χρόνια κόπου, έχει αποπληρώσει 50.000 € (κεφάλαιο και τόκους), χρωστώντας ακόμα 100.000 €.

Ξαφνικά, το οικονομικό περιβάλλον αλλάζει βίαια. Το κράτος χρεοκοπεί, οι μισθοί κόβονται στη μέση και η ανεργία χτυπά την πόρτα του. Ο δανειολήπτης, χωρίς δική του υπαιτιότητα, αδυνατεί να εξυπηρετήσει τις δόσεις. Εδώ το ντόμινο αρχίζει να πέφτει.

Η τράπεζα, που διασώθηκε με τα δικά μας χρήματα, αντί να ρυθμίσει το δάνειο, επιλέγει τη «μετάγγιση».

Πουλάει το δάνειο των 100.000 € σε ένα Fund (με έδρα σε φορολογικό παράδεισο και χωρίς ΑΦΜ) για μόλις 20.000 €.

 Η τράπεζα εγγράφει ζημιά 80.000 €, την οποία όμως χρησιμοποιεί ως αναβαλλόμενο φόρο για να μην πληρώσει φόρους επί των μελλοντικών της κερδών. Ταυτόχρονα, συχνά συμμετέχει κρυφά στα κέρδη του Fund.

Το Fund αναθέτει την είσπραξη σε μια εισπρακτική εταιρεία (Servicer). Ο δανειολήπτης γίνεται «φαντομάς». Δεν βρίσκει κανέναν για να διαπραγματευτεί. Στόχος του Servicer δεν είναι η αποπληρωμή, αλλά η ολοκλήρωση της «ληστείας». Μόνο το 2024, οι τέσσερις μεγαλύτερες εισπρακτικές στην Ελλάδα σημείωσαν κέρδη πάνω από 130 εκατ. €.

Το σπίτι βγαίνει σε πλειστηριασμό για 40.000 €. Το αγοράζει μια εταιρεία Real Estate, η οποία τις περισσότερες φορές είναι παρακλάδι της ίδιας της τράπεζας.

Ο δανειολήπτης χάνει το σπίτι και τις 50.000 € που είχε δώσει, ενώ παραμένει χρεωμένος στο Fund για τα υπόλοιπα 60.000 € συν τα έξοδα!

 Η εταιρεία Real Estate κατέχει πλέον ένα σπίτι 200.000 € έχοντας δώσει μόνο 40.000 €.

Εδώ το ντόμινο χτυπά και αυτούς που δεν είχαν δάνειο. Οι εταιρείες που μάζεψαν τα σπίτια:

Κρατούν σπίτια κλειστά για να ανεβάσουν τεχνητά τις τιμές.

 Μετατρέπουν τα κατασχεμένα σπίτια σε τουριστικά καταλύματα.

Όταν το Fund νοικιάζει το κατασχεμένο σπίτι 800 €, ο απλός ιδιοκτήτης της διπλανής πόρτας ζητάει τα ίδια.

Το κράτος χάνει φόρους, η ρευστότητα φεύγει σε offshore, και ο «συνεπής» δανειολήπτης στρέφεται κατά του «ασυνεπούς», αγνοώντας ότι και οι δύο πληρώνουν το μάρμαρο μέσω των κρατικών εγγυήσεων του σχεδίου «Ηρακλής» (23 δισ. €).

Είναι ένας τέλειος, κλειστός κύκλος πλούτου για τις τράπεζες και τα Funds, και ένας φαύλος κύκλος φτώχειας για την κοινωνία. Το ντόμινο δεν πέφτει τυχαία· έχει τοποθετηθεί έτσι ώστε η τελευταία πλάκα να πλακώσει πάντα τον πολίτη.