ΤΡΑΠΕΖΕΣ: ΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ; ΤΟ «ΧΟΝΤΡΟ» ΧΑΡΑΤΣΙ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΜΑΣ!

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Έχει αποτρελαθεί το τραπεζικό ολιγοπώλιο; Δεν φτάνει που μάς κατακλέβουν με το χαμηλότερο επιτόκιο καταθέσεων στην Ευρωζώνη (μόλις 0,31% κατά μέσο όρο), τώρα πλέον θα τους πληρώνουμε κιόλας για να εκμεταλλεύονται τσάμπα τα δικά μας λεφτά; Αλλά καλά κάνουν, αφού νιώθουν ότι δεν ελέγχονται από κανέναν, έχοντας τις πλάτες ενός πολιτικού συστήματος που απλώς παρακολουθεί ως πειθήνιος θεατής. Το VoiceNews παρεμβαίνει απέναντι σε αυτή τη νέα πρόκληση και αναδεικνύει το μέγεθος της πρωτοφανούς οικονομικής αφαίμαξης, απαιτώντας να επικρατήσει επιτέλους η κοινή λογική απέναντι στο θεσμοθετημένο «κλέψιμο» των καταθετών.

Ο τερματισμός της δωρεάν τήρησης των καταθετικών λογαριασμών ξεπερνά την εμπορική πρακτική, καταλήγει ως μια ωμή επίδειξη ισχύος.

Με πρόσχημα την αναβάθμιση των υπηρεσιών, οι τράπεζες επιβάλλουν σταδιακά μηνιαία συνδρομή-χαράτσι, μια κίνηση-ματ που αναμένεται να εκτινάξει τα έσοδά τους από προμήθειες κατά 10% έως 14% σε σχέση με τα ήδη δυσθεώρητα επίπεδα των 2,44 δισ. ευρώ.

Σε απόλυτους αριθμούς, η καθολική εφαρμογή αυτής της χρέωσης μεταφράζεται σε μια νέα, εγγυημένη και επαναλαμβανόμενη δεξαμενή εσόδων ύψους 256 έως 341 εκατομμυρίων ευρώ για το 2026.

Με τα επίσημα στοιχεία να δείχνουν ότι οι ενεργοί λογαριασμοί στη χώρα αγγίζουν τα 35,6 εκατομμύρια, η αδυσώπητη μαθηματική λογική λέει ότι μια ελάχιστη χρέωση 60 λεπτών αποφέρει 256 εκατ. ευρώ τον χρόνο, ενώ στα 80 λεπτά τα έσοδα σκαρφαλώνουν στα 342 εκατ. ευρώ.

Οι δικαιολογίες που διαρρέουν τα τραπεζικά επιτελεία για να χρυσώσουν το χάπι, προκαλούν ευθέως τη νοημοσύνη των πολιτών. Ισχυρίζονται ξεδιάντροπα ότι το λειτουργικό κόστος τήρησης ενός απλού λογαριασμού ανέρχεται κατά μέσο όρο στα 2 ευρώ μηνιαίως, επικαλούμενοι αυξημένες απαιτήσεις ασφάλειας, κανονιστική συμμόρφωση και επενδύσεις σε ψηφιακές υποδομές. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο! Την ίδια ώρα που κλείνουν το ένα υποκατάστημα μετά το άλλο, αποψιλώνουν το προσωπικό τους και μετατρέπουν τους ίδιους τους πελάτες σε άμισθους ταμίες μέσω του e-banking, απαιτούν να χρηματοδοτήσει ο καταθέτης την ψηφιακή τους μετάβαση. Και όλα αυτά την ώρα που τα καθαρά έσοδα από προμήθειες το 2025 κατέγραψαν εξωφρενική άνοδο, κλείνοντας στα 2,44 δισεκατομμύρια ευρώ (αύξηση πάνω από 25% σε σχέση με το 2024). Οι τράπεζες θησαυρίζουν από χρηματοδοτήσεις επιχειρήσεων, transaction banking και διαχείριση κεφαλαίων, αλλά αρνούνται να αφήσουν απείραχτο έστω και το υστέρημα του μικροκαταθέτη, επιδιώκοντας να εξασφαλίσουν το 2026 ένα ακλόνητο μαξιλάρι κερδοφορίας, αδιαφορώντας για την κοινωνική συνθήκη.

Εδώ ακριβώς εγείρεται το μείζον πολιτικό ζήτημα, απέναντι στο οποίο το σύστημα ποιεί τη νήσσαν.

Το κράτος έχει πρακτικά καταστήσει υποχρεωτική τη χρήση των τραπεζικών λογαριασμών. Αν θες να χτίσεις αφορολόγητο, αν θες να πληρωθείς τον μισθό ή τη σύνταξή σου, αν θες να έχεις μια στοιχειώδη οικονομική ζωή χωρίς να σε κυνηγάει η εφορία ως εν δυνάμει φοροφυγά, πρέπει να περάσεις μέσα από το γκισέ τους. Αφού λοιπόν ο νομοθέτης εγκλωβίζει τον πολίτη σε αυτή την υποχρεωτική συναλλαγή, με ποιο δικαίωμα επιτρέπει η Κυβέρνηση στο τραπεζικό καρτέλ να στήνει «διόδια» σε αυτόν τον μονόδρομο;

Η ένοχη σιωπή που επικρατεί μέσα στη Βουλή για αυτό το οργανωμένο σχέδιο αφαίμαξης είναι προκλητική.

Πώς γίνεται να νομοθετείς υπέρ της αναγκαστικής τραπεζοποίησης της κοινωνίας και ταυτόχρονα να αφήνεις ανεξέλεγκτους τους τραπεζίτες να επιβάλλουν κεφαλικούς φόρους;

Δεν νοείται καμία ανάπτυξη και καμία προστασία του εισοδήματος, όσο οι υπαίτιοι της οικονομικής πολιτικής επιτρέπουν στις τράπεζες να μεταφράζουν την κυριαρχία τους σε ένα μόνιμο, ιδιωτικό χαράτσι.