ΤΟ ΞΕΡΑΤΕ ΟΤΙ ΟΙ ΝΑΤΟΪΚΟΙ ΕΧΟΥΝ ΑΠΑΛΛΑΓΗ Φ.Π.Α. ΚΟΡΟΙΔΑ;

Την ώρα που τα ελληνικά νοικοκυριά αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα με την ακρίβεια και την υψηλή φορολογία, οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ απολαμβάνουν σημαντικές απαλλαγές από τον ΦΠΑ, ακόμα και όταν ψωνίζουν σε μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ.

Σύμφωνα με έγγραφο που κυκλοφόρησε πρόσφατα σε μεγάλη αλυσίδα λιανικής, τα καταστήματα και το προσωπικό στα ταμεία έχουν λάβει σαφείς οδηγίες για την εφαρμογή ειδικής διαδικασίας απαλλαγής ΦΠΑ σε πελάτες που σχετίζονται με το ΝΑΤΟ. Δεν πρόκειται για πρόσφατη απόφαση, αλλά για εφαρμογή νομοθεσίας που ισχύει εδώ και δεκαετίες.

Η σχετική ρύθμιση ξεκίνησε το 1993 και έχει επανειλημμένα τροποποιηθεί και διευρυνθεί από διαδοχικές κυβερνήσεις, τόσο επί ΠΑΣΟΚ (Σημίτης) όσο και επί ΣΥΡΙΖΑ (το 2018). Οι διατάξεις απαλλάσσουν από ΦΠΑ τις παραδόσεις αγαθών και υπηρεσιών προς τις ένοπλες δυνάμεις των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, το πολιτικό τους προσωπικό και τις οικογένειές τους.

Συγκεκριμένα, καλύπτονται:

• Αγορές για την κατασκευή, συντήρηση και λειτουργία των ΝΑΤΟϊκών εγκαταστάσεων και υποδομών στην Ελλάδα.
• Προσωπικές ανάγκες του στρατιωτικού και πολιτικού προσωπικού του ΝΑΤΟ και των μελών των οικογενειών τους.
• Εφοδιασμός κυλικείων και λεσχών.
• Ακόμα και υπηρεσίες τηλεπικοινωνιών, ηλεκτρικού ρεύματος και φυσικού αερίου, υπό προϋποθέσεις.

Οι ίδιες απαλλαγές έχουν επεκταθεί και σε νέες δομές, όπως το Κέντρο Αριστείας στα Χανιά, καθώς και σε δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας.

Ενώ η κυβέρνηση απορρίπτει συστηματικά αιτήματα για μείωση ή κατάργηση του ΦΠΑ σε βασικά είδη διατροφής και πρώτης ανάγκης, επικαλούμενη δημοσιονομικούς λόγους, για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ βρίσκεται πάντα ο απαιτούμενος «χώρος». Έτσι, ο Έλληνας φορολογούμενος όχι μόνο συνεισφέρει δισεκατομμύρια μέσω του κρατικού προϋπολογισμού για στρατιωτικές δαπάνες και υποδομές του ΝΑΤΟ, αλλά χρηματοδοτεί έμμεσα και τις αγορές του ΝΑΤΟϊκού προσωπικού χωρίς ΦΠΑ.

Ένα ακόμη παράδειγμα της «συνέχειας» της πολιτικής που θέτει σε προτεραιότητα τις διεθνείς δεσμεύσεις έναντι των αναγκών των πολιτών.