Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ειρωνεία από το να βλέπεις αυτούς που θεοποίησαν τον άκριτο «αυτοπροσδιορισμό», τώρα να τρέμουν τον όρο που οι ίδιοι επινόησαν. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με το ομοσπονδιακό «τσίρκο» του WNBA, το αμερικανικό επαγγελματικό πρωτάθλημα μπάσκετ για γυναίκες.
Οι επίσημοι κανονισμοί του σχετικά με τη συμμετοχή και την ταυτότητα φύλου δεν διαθέτουν κανένα ξεκάθαρο πρωτόκολλο επαλήθευσης, ούτε ιατρικές εξετάσεις, ούτε πιστοποιητικά γεννήσεως, ούτε ορμονικά όρια. Αρκούνται στον γενικό ορισμό ότι «μόνο παίκτριες που είναι γυναίκες είναι επιλέξιμες να αγωνιστούν στο WNBA», χωρίς όμως να υπάρχει βιολογικός ή νομικός ορισμός για το τι εστί γυναίκα. Η ομοσπονδία τηρεί σιγή ιχθύος μπροστά στον σάλο για την ενδεχόμενη συμμετοχή ανδρών που αυτοπροσδιορίζονται ως γυναίκες.
Από τη μία πλευρά οι ΛΟΑΤΚΙ+ ακτιβιστές επιδιώκουν να μετατρέψουν το γυναικείο πρωτάθλημα σε διεμφυλική παρωδία, με αρκετές μπασκετμπολίστριες να στηρίζουν αυτή την κατεύθυνση. Από την άλλη, πολλές παίκτριες του WNBA τάσσονται υπέρ του αποκλεισμού τρανς αθλητών από τις γυναικείες διοργανώσεις. Στη μέση βρίσκεται η ίδια η ομοσπονδία, που έχει σαφείς woke διαθέσεις, αλλά ταυτόχρονα τρέμει το άγρυπνο μάτι της κυβέρνησης Τραμπ.
Γνωρίζει καλά ότι αν δεχτεί έστω έναν τρανς αθλητή, θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου: αν μία ομάδα χρησιμοποιήσει το βιολογικό πλεονέκτημα ενός άνδρα, αναπόφευκτα θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιπες για λόγους ανταγωνισμού. Αν πάλι αποκηρύξει οριστικά αυτή την αγωνιστική παράνοια, θα αντιμετωπίσει τον πέλεκυ του woke καθεστώτος. Έτσι το WNBA παραμένει εγκλωβισμένο, χωρίς να τολμά να πάρει ξεκάθαρη θέση.
Το πρώτο μεγάλο «μπαμ» ήρθε με τη δήλωση της Ζουλί Τετάρ (Julie Tétart), ενός άνδρα που αυτοπροσδιορίζεται ως γυναίκα και αγωνίζεται με τη Μονακό στη δεύτερη κατηγορία του γυναικείου πρωταθλήματος στη Γαλλία. Εκμεταλλευόμενος τα σωματικά του πλεονεκτήματα, σαρώνει ανενόχλητος τα καλάθια, με μέσο όρο 21 πόντων και 20 ριμπάουντ ανά αγώνα (σεζόν 2025-26) και έχοντας κατακτήσει βραβεία όπως «παίκτρια» της χρονιάς και Αμυντικός της χρονιάς. Ο Τετάρ δήλωσε ότι έχει ως «παιδικό όνειρο» να αγωνιστεί στο WNBA και ότι «αν επικοινωνήσουν μαζί μου, δεν θα πω όχι». Το Fox News ρώτησε το WNBA αν θα ήταν επιλέξιμος, αλλά απάντηση δεν δόθηκε ποτέ.
Το ζήτημα πήρε ακόμα πιο ενδιαφέρουσα τροπή όταν δύο πρώην παίκτες του NBA δήλωσαν ότι θα κάνουν αίτηση για το draft του WNBA το 2027. Ο Τούρκος πρώην NBAer Ενές Καντέρ ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει θέση σε γυναικεία ομάδα, αφού πρώτα αυτοπροσδιοριστεί ως γυναίκα: «Αν το να δηλώσεις απλώς ποιος είσαι είναι το μόνο που απαιτείται, τότε πληρώ κάθε απαραίτητη προϋπόθεση για να αγωνιστώ στο WNBA». Λίγο αργότερα ακολούθησε ο επίσης πρώην NBAer Ρόις Γουάιτ, ο οποίος σχολίασε σκωπτικά: «Είμαι τρανσέξουαλ. Είμαι γυναίκα. Προσδιορίζομαι μερικές φορές ως γυναίκα για λόγους που αφορούν το μπάσκετ… οπότε θα δηλώσω συμμετοχή και στο draft του WNBA το 2027», απειλώντας μάλιστα με νομικές ενέργειες σε περίπτωση απόρριψης.
Και μόνο η σκέψη ότι δύο αθλητές ύψους 2,08 μ. (Καντέρ) και 2,03 μ. (Γουάιτ) θα μπορούσαν να μπουν στο γυναικείο πρωτάθλημα, έκανε τους διοικητικούς παράγοντες να χάσουν τον ύπνο τους. Όταν όμως ολόκληρο το αφήγημα στηρίζεται σε μια κακόγουστη φάρσα, πρέπει να είσαι έτοιμος ότι κάποια στιγμή θα γίνεις εσύ το θύμα της. Με ποιο κριτήριο το WNBA καλοβλέπει το ενδεχόμενο να «υιοθετήσει» έναν άνδρα 1,90 μ. από τη Γαλλία για να βασανίζει γυναίκες στο παρκέ, αλλά καταδικάζει τις «γυναικείες» ανησυχίες του Καντέρ και του Γουάιτ;
Η απάντηση βρίσκεται στο ότι η έννοια του «αυτοπροσδιορισμού» είναι καθαρά πολιτική και υποκειμενική. Επιτρέπεται να αυτοπροσδιορίζεσαι μόνο αν είσαι οπαδός της woke ιδεολογίας και μόνο αν εκείνοι σου επιτρέπουν να το κάνεις. Αν ένας άνδρας δηλώνει γυναίκα για να ταπεινώνει γυναίκες σε κάποιο άθλημα, όλα είναι καλά. Αν δηλώνει γυναίκα για να καταγγείλει την αδικία που υφίστανται οι γυναίκες από τους τρανς στον αθλητισμό, τότε θεωρείται «φορέας μίσους».
Με λίγα λόγια, ο μισογυνισμός παρουσιάζεται ως αρετή και η προστασία του γυναικείου φύλου ως ντροπή. Η αθλητική ένωση παικτριών του WNBA, παρακάμπτοντας την ένοχη σιωπή της ομοσπονδίας, τόνισε τη δέσμευσή της στη «συμπερίληψη» και καταδίκασε το «μίσος, την κακοποίηση και τη δαιμονοποίηση» των τρανς ατόμων, υπογραμμίζοντας πως οι αθλήτριες δεν πρόκειται να επιτρέψουν να χρησιμοποιηθούν ως «πολιτικά πιόνια».
Έτσι φτάνουμε στην ουσία της αντίφασης: αυτοί που πολιτικοποιούν μέχρι και την περούκα ως τεκμήριο «θηλυκότητας», δηλώνουν τώρα θύματα πολιτικών σκοπιμοτήτων. Αυτοί που ταυτίζουν την παραίσθηση με την πραγματικότητα και το «θέλω» με το «είμαι», διαμαρτύρονται γιατί αυτή η πλαστή συνθήκη τούς γυρίζει μπούμερανγκ. Αυτοί που ξεφτιλίζουν τα γυναικεία αθλήματα παρουσιάζονται ως υπερασπιστές τους. Δεν μπορούν καν να απαντήσουν στο ερώτημα «τι είναι γυναίκα», κι όμως φρενιάζουν με όσους τους θυμίζουν τι δεν είναι.
Περιμένουμε με ενδιαφέρον να δούμε πώς αυτό το καθεστώς θα γλιτώσει από τον ίδιο του τον ιδεολογικό βάλτο. Θα διαλύσει το γυναικείο μπάσκετ ή θα αυτοακυρωθεί; Η πόρτα του φρενοκομείου δεν είναι μόνο έξοδος. Εφόσον μένει ανοιχτή, είναι και είσοδος. Οι γνωστικοί μπορούν να εισέλθουν για να δηλώσουν συμμετοχή, μήπως και βρεθεί επιτέλους η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φρενοβλάβεια.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
