Το πείραμα των αδελφών Ράιμερ – Από πού ξεκίνησε η Τρανς Ατζέντα; Μέρος 7

Πηγές:[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15]

Στο προηγούμενο μέρος είδαμε την εκπληκτική μεταμόρφωση του τεχνητού κοριτσιού, της Μπρέντα στον Ντέιβιντ, τον άνδρα που η φύση την είχε πλάσει εξαρχής να είναι. Είδαμε επίσης όλους τους τρόπους με τους οποίους τα θεωρήματα του Δρ. Μόνι απέτυχαν και τον πόνο που προκάλεσαν στην οικογένεια Ράιμερ.

Το πείραμα των αδελφών Ράιμερ – Από πού ξεκίνησε η Τρανς Ατζέντα; Μέρος 6

Τώρα θα δούμε το πως ο Ντέιβιντ και οι γονείς του, πέρασαν στην επίθεση και αποδόμησαν το υποτιθέμενο success story του Δρ. Μόνι, όχι για να πάρουν εκδίκηση για τον πόνο που τους προκάλεσε, αλλά για να προστατέψουν άλλα παιδιά από τις επικίνδυνες θεωρίες του.

Η αποδόμηση της Τζόαν/Τζον

Πρώτο βήμα του Ντέιβιντ ήταν να συναντηθεί με τον Δρ. Μίλτον Ντάιαμοντ του πανεπιστημίου της Χαβάη. Ο Ντάιαμοντ, ψυχολόγος και σεξολόγος, ήταν χρόνιος ακαδημαϊκός αντίπαλος του Μόνι και εξαιρετικά καχύποπτος όσον αφορά τις έρευνες και τα πορίσματα που δημοσιοποιούσε ο Μόνι.

Μαζί με τον Κιθ Σίγκμουντσον, ο οποίος ήταν ο ειδικός ψυχικής υγείας που είχε αναλάβει τον Ντέιβιντ στο παρελθόν, έγραψαν μια έρευνα η οποία περιείχε στοιχεία από τον Ντέιβιντ και τη σύζυγο και την μητέρα του, η οποία δημοσιοποιήθηκε το 1997. Η έρευνα αυτή που έδειχνε το τι πραγματικά συνέβη στη Μπρέντα/Ντέιβιντ κατέρριψε τους ακαδημαϊκούς μύθους του Μόνι περί ουδετερότητας του φύλου και έδειξε πως οι συστάσεις του σχετικά με την αντιμετώπιση των intersex μωρών με αμφισβητίσιμα γεννητικά όργανα μπορούσαν να δημιουργήσουν σοβαρά προβλήματα.

Την έρευνα αυτή ακολούθησε η πρώτη επίσημη συνέντευξη του Ντέιβιντ στο περιοδικό Rolling Stone τον Δεκέμβριο του 1997. Στη συνέντευξη αυτή όπως και σε όλες τις υπόλοιπες που ακολούθησαν μέσα στα επόμενα χρόνια, ο Ντέιβιντ έριξε φως στα σκοτεινά πειράματα του Δρ. Μόνι, εκθέτοντας όλη την αλήθεια για αυτά που βίωνε αυτός και ο αδερφός του κατά τις συνεδρίες τους. Αποκάλυψε επίσης την απόλυτη αποτυχία της εφαρμογής των θεωριών περί φύλου του Μόνι καθώς ο ίδιος ποτέ δεν αισθάνθηκε ως γυναίκα. Λίγο καιρό αργότερα, το 2001, σε συνεργασία με τον συγγραφέα Τζον Κολαπίντο, ο Ντέιβιντ εξέδωσε όλη την ιστορία του στο βιβλίο με τίτλο «Όπως τον έπλασε η φύση: Το αγόρι που μεγάλωσε ως κορίτσι» (όσοι ενδιαφέρεστε μπορείτε να το διαβάσετε δωρεάν ακολουθώντας τον υπερσύνδεσμο) κάνοντας γνωστό στην ολότητά του το βασανιστήριο που πέρασε αυτός και οι οικογένειά του εξαιτίας του Δρ. Μόνι.

Όπως μπορείτε να καταλάβετε, μετά από αυτό το μπαράζ αποκαλύψεων η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα ήταν σε απόλυτο σοκ. Ήταν πλέον εμφανές πως ο Δρ. Μόνι είχε αλλοιώσει δεδομένα για να υποστηρίξει τις θεωρίες του και πως η ηθική των εγχειρήσεων αλλαγής φύλου σε μωρά και μικρά παιδιά ήταν πλέον αμφισβητήσιμη. Υπερασπιζόμενος τον εαυτό του, ο Μόνι κατηγόρησε τον Ντέιβιντ ως αντιφεμινιστή και αντι-τρανς (μια ζωή τα ίδια) ενώ δήλωσε πως υπεύθυνοι για την αποτυχία του πειράματος ήταν οι ίδιοι οι γονείς του Ντέιβιντ οι οποίοι καθυστέρησαν την αφαίρεση του πέους του μέχρι την ηλικία των 22 μηνών, λίγο πριν θεμελιωθεί η ταυτότητα φύλου του κατά τα θεωρήματα του Μόνι.

Παρά την έρευνα του Ντάιαμοντ, το βιβλίο του Κολαπίντο και τη πληθώρα συνεντεύξεων των Ράιμερ, ο Μόνι πέθανε αμετανόητος για τις θεωρίες και τα πειράματά του το 2006.

Δυστυχώς όμως, ο Μόνι είχε το προνόμιο να πεθάνει μετά τα δύο «πειραματόζωα» του.

Ο αδελφός του Ντέιβιντ, Μπράιαν, ταλαιπωρημένος από κατάθλιψη και σχιζοφρένεια (για τα οποία οι Ράιμερ κατηγορούσαν ευθέως τον Μόνι) και μετά από δύο αποτυχημένους γάμους, πέθανε από υπερδοσολογια αντικαταθλιπτικών (ή αυτοκτονία) τον Ιούλιο του 2002.

Ο θάνατος του αδελφού του σε συνδυασμό με τα δικά του ψυχικά τραύματα, επαγγελματικά και οικονομικά προβλήματα και μια κρίση στον γάμο του, ώθησε τον Ντέιβιντ στα όριά του. Στις 4 Μαΐου 2004, σε ηλικία 38 ετών, ο Ντέιβιντ, έθεσε τέλος στη ζωή του και στο πείραμα που ξεκίνησε ο Δρ. Μόνι τόσα χρόνια πριν.

Η Κληρονομιά του Μόνι

Δε θα με ευχαριστούσε τίποτε περισσότερο από το να σας γράψω πως μετά την τραγική κατάληξη και αποκάλυψη των πειραμάτων του Μόνι, οι ιδέες του διαγράφηκαν από την ακαδημία. Θα ήθελα πολύ να έλεγα πως ο Μόνι μπορεί να προκάλεσε μεγάλη ζημιά με τις ιδέες του αλλά κατά βάθος είχε αγνές προθέσεις.

Δυστυχώς τίποτα από τα δύο δεν ισχύει.

Μέχρι σήμερα ακαδημαϊκά συγγράμματα όλων των ειδικοτήτων είναι γεμάτα με τις αποδεδειγμένα εσφαλμένες θεωρίες του, ενώ ολόκληρη κλάδοι σπουδών με θέμα το φύλο έχουν δομηθεί γύρω από αυτές. Συνάμα, καθηγητές και λοιποί ακαδημαϊκοί παπαγάλοι διδάσκουν αυτές τις απάτες σαν αναντίρρητες αλήθειες στους φοιτητές τους (το ξέρω γιατί υπήρξα ένας από αυτούς τους φοιτητές) χωρίς να τους πουν λέξη για το ποιός είναι ο Μόνι ή το τέλος που είχαν ο Ντέιβιντ και ο Μπράιν (σιγά μη το ξέρουν για να είμαστε ειλικρινείς).

Όσον αφορά το ποιόν του Μόνι, δεν υπάρχει αμφιβολία πως ήταν ένας εγωιστής και φιλόδοξος ακαδημαϊκός απατεώνας. Πέρα από το γεγονός πως αλλοίωσε τις έρευνές του, ο Μόνι σύμφωνα με μαρτυρίες συνεργατών του, ήταν ένας τραμπούκος που δεν ανεχόταν καμία αντίρρηση στην επιστήμη του (καλή ώρα όπως οι σημερινοί τηλεμαϊντανοί) σε σημείο που απειλούσε τα επιστημονικά περιοδικά ώστε να φοβούνται να κοινοποιούν κείμενα αντίπαλων ακαδημαϊκών που αντέκρουαν τις θεωρίες του και τον έφερναν σε δύσκολη θέση.

Ίσως όλη αυτή η ψυχοπαθολογική του εμμονή με το φαινόμενο του ερμαφροδιτισμού και του ευνουχισμού να ήταν μια αντίδραση στη κακοποιητική συμπεριφορά που δεχόταν μικρός από τον αλκοολικό πατέρα του. Ίσως θεωρούσε πως ευνουχίζοντας τα αγοράκια του μέλλοντος θα έσωζε τον κόσμο από τις τοξικές συμπεριφορές που βίωσε μεγαλώνοντας.

Όπως και να έχει, τα λανθασμένα πειράματά του και οι αλλοιωμένες έρευνές του άφησαν πίσω αυτό που σήμερα ονομάζουμε ως Woke/Trans ατζέντα η οποία εν έτει 2024 ευνουχίζει χιλιάδες αγόρια και κορίτσια μέσω επικίνδυνων ορμονοθεραπειών και επεμβάσεων.

Συνάμα, η ατζέντα αυτή έχει αφήσει πίσω σωρεία εφήβων και νεαρών ενηλίκων οι οποίοι παρασυρμένοι από τους γονείς, τους δασκάλους και τα συστημικά ΜΜΕ συμμετείχαν σε αυτές τις άνευ επιστροφής επεμβάσεις μόνο και μόνο για να το μετανιώσουν μεγαλώνοντας. Οι άνθρωποι αυτοί, οι λεγόμενοι detransitioners είναι αυτό που φοβόταν ο Ντέιβιντ όταν έσπασε τη σιωπή του. Έφηβοι και νεαροί ενήλικες που τώρα, εξαιτίας κάποιων ακαδημαϊκών ιδεοληψιών, έχουν βρεθεί παγιδευμένοι σε ένα σώμα που το αισθάνονται ξένο.

Ο Ντέιβιντ στη τελευταία του συνέντευξη πριν πυροβολήσει τον εαυτό του, αναφερόμενος σε αυτούς που δεν είχαν πειστεί για την παταγώδη αποτυχία του πειράματος του Μόνι είπε το εξής: «Θα πρέπει να φτάσουμε στο σημείο να πυροβολήσει κάποιος τον εαυτό του στο κεφάλι προκειμένου αυτοί οι άνθρωποι να ακούσουν;».

Δυστυχώς ο Ντέιβιντ μας απέδειξε πως η ακαδημία και το ιατρικοβιομηχανικό σύμπλεγμα είναι κουφό μπροστά στη θέα του χρήματος.