ΤΟ “ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΟ” ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΙΜΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Κάθε κλειστό σύστημα τείνει αναπόφευκτα προς τη μέγιστη αταξία, τη θερμική εξάντληση και, τελικά, την αποσύνθεση. Όταν η ενέργεια παύει να παράγει έργο και αναλώνεται σε μια άσκοπη, χαοτική κίνηση, το σύστημα πεθαίνει.

Το βίντεο εδώ

Αυτή η φυσική αρχή βρίσκει την απόλυτη αντανάκλασή της στο παρακμιακό μοντέλο εξουσίας, το οποίο , όπως ακριβώς και η Άννα Διαμαντοπούλου  που χορεύει πάνω στα συντρίμμια μιας παλιάς αίγλης στο βίντεο, αρνείται να αποδεχτεί το τέλος του, μετατρέποντας την πτώση του σε ένα θορυβώδες, «δήθεν» εορταστικό θέαμα.

Η Αισθητική της Πτώσης: Το Παρακμιακό Μοντέλο Εξουσίας

Το βίντεο αποτελεί μια ισχυρή μεταφορά. Ο χορός ανάμεσα στα σκορπισμένα χαρτομάντιλα (ή πιάτα), υπό τους ήχους μιας μουσικής που παραπέμπει σε άλλες εποχές, δεν είναι απλώς διασκέδαση· είναι η εικονογράφηση μιας εξουσίας που έχει χάσει το νόημά της, αλλά διατηρεί τα προνόμιά της.

Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της παρακμιακής εξουσίας είναι η τύφλωση. Όπως η χορεύτρια είναι το κέντρο του δικού της κόσμου, αγνοώντας το χάος γύρω της, έτσι και ένα παρακμιακό σύστημα παύει να αφουγκράζεται την κοινωνία. Η εξουσία γίνεται αυτοαναφορική. Δεν παράγει λύσεις, παράγει μόνο «θέαμα» για να συντηρήσει την ψευδαίσθηση της ισχύος της.

Σε περιόδους ακμής, η εξουσία χτίζει. Σε περιόδους παρακμής, η εξουσία καταναλώνει.

• Τα «σπασμένα πιάτα» και τα πεταμένα χαρτιά συμβολίζουν τον πλούτο που δεν επενδύεται, αλλά σπαταλιέται προκλητικά.

• Είναι η εξουσία που ζει με «δανεικά»,είτε πρόκειται για οικονομικά δάνεια είτε για το ηθικό κεφάλαιο των προκατόχων της.

Υπάρχει κάτι βαθιά μελαγχολικό σε αυτό το βίντεο. Η παρακμιακή εξουσία γνωρίζει, σε ένα υποσυνείδητο επίπεδο, ότι το τέλος πλησιάζει. Αντί όμως για μεταρρύθμιση, επιλέγει την έκσταση.

«Μετά από εμένα, ο κατακλυσμός» (Après moi, le déluge), έλεγε ο Λουδοβίκος ΙΕ’.

Αυτό το μοντέλο εξουσίας δεν ενδιαφέρεται για το αύριο. Η στρατηγική του περιορίζεται στο να κρατήσει τη μουσική αναμμένη για λίγα λεπτά ακόμα, ακόμα κι αν το κτίριο γύρω του καταρρέει.

Στο βίντεο βλέπουμε άλλους να χειροκροτούν ή να κινηματογραφούν. Η παρακμή δεν είναι ποτέ μοναχική. Χρειάζεται ένα ακροατήριο που είτε φοβάται την αλλαγή, είτε ελπίζει να μαζέψει μερικά από τα ψίχουλα που πέφτουν από το «τραπέζι» της εξουσίας. Αυτή η στασιμότητα ονομάζεται κοινωνική εντροπία.

Η ενέργεια δεν χάνεται, μετασχηματίζεται. Το παρακμιακό μοντέλο εξουσίας τελειώνει όταν η εσωτερική του αταξία γίνει τόσο μεγάλη, που το σύστημα δεν μπορεί πλέον να συγκρατήσει τα ίδια του τα δομικά στοιχεία.

Η πραγματική ισχύς δεν βρίσκεται στον θόρυβο και στη σπατάλη, αλλά στην ανθεκτικότητα και στην ικανότητα να ανασυντάσσεσαι μέσα από τα ερείπια. Αυτό πρέπει να δείξει η ελληνική κοινωνία ώριμα και ψύχραιμα , διότι όπως βλέπετε τα μοντέλα εξουσίας αναλώνονται πάνω σε χαρτοπετσέτες..