Ένας απερίγραπτος φερετζές για την νομιμοποίηση όλου του σημερινού νεοεποχίτικου υπονόμου!
Σε συνέχεια του πρόσφατου σχολίου μου για τις εξελίξεις που τρέχουν ως προς την μιαρή απόπειρα διάλυσης της Ορθοδοξίας μέσω της δήθεν Ένωσης με τον υπόλοιπο «χριστιανικό» κόσμο, ιδιαίτερης αναφοράς χρήζει η συνεχώς κλιμακούμενη φρίκη που ζούμε εδώ και μερικούς μήνες σχετικά με τον κοινό εορτασμό των 1700 χρόνων από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο.
Υπό το ψευτοάλλοθι της δήθεν κοινής αποδοχής της εν λόγω Συνόδου από όλες τις αυτοφερόμενες ως «Εκκλησίες» της Δύσης, η επέτειος των 1700 χρόνων έχει μετατραπεί σε έναν απερίγραπτο φερετζέ για την νομιμοποίηση και την εκθείαση όχι μόνο των αιρέσεων αυτών (μια διαδικασία που ξεκίνησε με τους ψευτοδιαλόγους και την δράση του ΠΣΕ, συνεχίστηκε με το βδελυρό Κολυμπάρι και κορυφώνεται σήμερα), αλλά και όλου του σύγχρονου μεταμοντέρνου νεοεποχίτικου υπονόμου. Γιατί από τη στιγμή που οι δυτικές ψευτοεκκλησίες δεν έχουν μόνο πλέον να προβάλουν τις επί αιώνες αιρετικές διδασκαλίες και τα στρεβλά τους δόγματα, αλλά έχουν ενσωματώσει κάθε πτυχή της woke διαστροφής της τελευταίας 20ετίας, ο αγώνας όλων αυτών των αντίχριστων δήθεν Χριστιανών για Ένωση συμπεριλαμβάνει και αποδέχεται πλέον και όλον αυτόν τον αδιανόητο εκφυλισμό των εσχάτων ημερών.
Τον τελευταίο καιρό, με αυτόν τον φερετζέ της Συνόδου της Νίκαιας, σε πολλά σημεία της Ευρώπης πραγματοποιούνται κοινές εκδηλώσεις μέσα σε ναούς (με συμπροσευχές εννοείται και άλλες λατρευτικές προεκτάσεις), όπου βλασφημείται ξεκάθαρα το Άγιο Πνεύμα από φερόμενους ως Ορθόδοξους αρχιερείς και διακηρύσσεται η ενότητα της πίστης με όλο το ρυπαρό πλέγμα των αιρέσεων.
Χαρακτηριστική η συγκέντρωση πρό ολίγων ημερών στον Καθεδρικό Ναό της Αλμουδένα στην Ισπανία (φωτογραφίες 3 και 4), όπου υπό το σύνθημα «Ένας Κύριος, μία πίστη», μαζεύτηκαν εκπρόσωποι του Παπισμού, κάμποσων Ορθοδόξων Εκκλησιών (Ρουμανικής, Σερβικής, Ρωσικής και φυσικά του Οικουμενικού Πατριαρχείου), της Αρμενικής «Εκκλησίας», της Αγγλικανικής «Εκκλησίας» και διαφόρων προτεσταντικών κοινοτήτων. Η κεντρική στιγμή της συνάντησης ήταν η δημόσια παρουσίαση της οικουμενιστικής Διακήρυξης για το Σύμβολο της Πίστεως, ενώ στην ομιλία του ο Παπικός Αρχιεπίσκοπος Μαδρίτης έκανε λόγο για «αλυσίδα προσευχής, μελέτης και συγκεντρώσεων που πραγματοποιούμε σε όλες τις εκκλησίες της Δύσης και της Ανατολής κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου». Και συνέχισε τονίζοντας ότι «υπήρξαν εντάσεις και δυσκολίες, αλλά ήταν ένα σημάδι του έργου του Αγίου Πνεύματος, που μας προσκαλεί να κοιτάξουμε πέρα από τις διαφορές μας, που μας προσκαλεί να δούμε ότι ο Θεός είναι Ένας, αλλά ότι είναι Πατέρας, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Ότι μας έχει φέρει στην Εκκλησία Του, στο Μυστικό Του Σώμα, μέσω του βαπτίσματος. Και αυτός είναι ο χώρος όπου η ποικιλομορφία εναρμονίζεται. Καλώς ήρθατε και δεχθείτε την αγκαλιά αυτής της Εκκλησίας στη Μαδρίτη. Άς εισέλθουμε απόψε στην αγκαλιά της προσευχής του Χριστού, ο οποίος σήμερα, ανάμεσά μας, συνεχίζει να υψώνει το βλέμμα του, ζητώντας να γίνουμε ένα, ώστε ο κόσμος να πιστέψει ότι Εσύ με απέστειλες».
Και βέβαια είναι ξεκάθαρο ότι οι παραπάνω φληναφηματικές αγαπουλίστικες σάχλες, αυθεντικό μέρος μιας ευρύτερης μπουρδολογίας που αναπαράγεται και αναμασάται εδώ και χρόνια και στην Ανατολή από χείλη αναρίθμητων δήθεν Ορθοδόξων αρχιερέων και λοιπών κληρικών, επιβεβαιώνουν για πολλοστή φορά όχι μόνο το πού βρισκόμαστε όσον αφορά την πορεία προς την λεγόμενη Ένωση, αλλά και το ότι αυτή η πορεία δεν έχει πλέον την παραμικρή σχέση με τους περιβόητους εκκλησιαστικούς διαλόγους. Κανείς απολύτως διάλογος δεν διεξάγεται πια, ούτε καν προσχηματικός, προς την υποτιθέμενη κατεύθυνση της εξομάλυνσης των θεολογικών διαφορών. Επειδή οι διάλογοι αυτοί έφτασαν σε πλήρες αδιέξοδο (δεν είναι άλλωστε τυχαία η πρό πολλών ήδη ετών παραδοχή της αποτυχίας τους από τα χείλη του κορυφαίου οικουμενιστή Ιωάννη Ζηζιούλα), κάποια στιγμή ουσιαστικά εγκαταλείφθηκαν και αυτός είναι ο λόγος που εδώ και πολύ καιρό ακούμε πια μόνο την καραμέλα της «αγάπης». Μιας άνευ όρων και προϋποθέσεων «αγάπης» ως χοάνης που ενσωματώνει συμπεριληπτικά κάθε πλάνη, κάθε αίρεση, κάθε βρωμιά και δυσωδία. Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε.
Είναι γνωστό επίσης ότι τις προσεχείς 2-3 ημέρες οι εορτασμοί θα κορυφωθούν με την κοινή παρουσία στην ίδια τη Νίκαια (και φυσικά στην Κωνσταντινούπολη) όλης αυτής της παναιρετικής πανσπερμίας, ενώ από κάποιες πλευρές φημολογείται έντονα ότι με αφορμή αυτή την κοινή παρουσία θα εξαγγελθούν εκ μέρους της φαναριώτικης σφηκοφωλιάς πράγματα που θα επιταχύνουν δραματικά την πορεία προς την επιποθούμενη και προωθούμενη από όλα αυτά τα (ανατολικά και δυτικά) όργανα του σκότους Ένωση. Ακόμη όμως και αν δεν γίνει κάτι το εξαιρετικά δραματικό ή εντυπωσιακό, είναι βέβαιο ότι από μόνη της μια τέτοια μιαρή σύναξη θα προχωρήσει το σχέδιο ένα ακόμη βήμα παρακάτω. Είτε προς την κατεύθυνση της καθιέρωσης κοινού εορτασμού του Πάσχα, είτε προς την επίσημη εμφάνιση κοινού Συμβόλου της Πίστεως, είτε προς κάποια άλλη σοβαρή εξέλιξη.
Οι εξελίξεις είναι πραγματικά αποτρόπαιες. Ίσως όμως να είναι και απαραίτητες εν τέλει. Απαραίτητες υπό την έννοια ότι ούτως ή άλλως το μέγεθος της μαγαρισιάς και της βλασφημίας είναι πλέον κολοσσιαίο και κυρίαρχο. Μήπως είναι προτιμότερο να πετάξουν όλοι τους και τα τελευταία φύλλα συκής, μπας και ξεκαθαρίσει επί τέλους κάποια στιγμή εκκλησιαστικά η ήρα από το σιτάρι; Αυτός πάντως ο αργόσυρτος εκκλησιαστικός θάνατος μέσα στον νεοταξικό οικουμενιστικό βόρβορο δεν αντέχεται πια. Αναμένουμε λοιπόν τα γεγονότα με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Και ασφαλώς και με τη βεβαιότητα ότι όσο άσχημα κι αν γίνουν από τους ανθρώπους τα πράγματα, ο Θεός στο τέλος θα βγάλει καλό μέσα από αυτά…
Του Νεκτάριου Δαπέργολα Διδάκτωρ Βυζαντινής Ιστορίας του ΑΠΘ
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
