Κάθε 28η Οκτωβρίου, το σκηνικό επαναλαμβάνεται με απόλυτη ακρίβεια, καθώς οι σημαίες κυματίζουν, οι στρατιωτικές εμβατήριες παιάνες αντηχούν, οι εξέδρες των επισήμων γεμίζουν και οι βαρύγδουπες δηλώσεις περί «εθνικής ομοψυχίας» ανακυκλώνονται στα ΜΜΕ. Πίσω όμως από τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και την ξύλινη γλώσσα των κυβερνητικών λόγων, η ουσία της ημέρας συμπιέζεται για να χωρέσει στα μέτρα της εκάστοτε εξουσίας. Ογδόντα έξι χρόνια μετά το ιταλικό τελεσίγραφο, η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια τυπική τελετή, αλλά επιβάλλει να θυμηθούμε όχι μόνο ποιος είπε το «ΟΧΙ», αλλά κυρίως ποιοι πολέμησαν, ποιοι θυσιάστηκαν και τι ακριβώς υπερασπίστηκαν.
Η ιστορική αλήθεια δεν επιδέχεται διαστρέβλωση. Η άρνηση στο σαλόνι της Κηφισιάς εκστομίστηκε από τον Ιωάννη Μεταξά, έναν δικτάτορα που από την 4η Αυγούστου 1936 είχε καταλύσει τη Δημοκρατία, φυλακίσει πολιτικούς αντιπάλους και επιβάλει αυστηρή λογοκρισία, με τη συνέργεια του Θρόνου. Όμως ο πόλεμος δεν κερδήθηκε με μια γαλλική φράση στη διπλωματία. Το «ΟΧΙ» το υπέγραψε με το αίμα του ο ελληνικός Λαός: οι φαντάροι, οι έφεδροι και οι αξιωματικοί στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου και της Ηπείρου, οι γυναίκες που κουβαλούσαν πολεμοφόδια μέσα στα αδιάβατα περάσματα.
Παράλληλα, η συμβολή της Ελλάδας στον Αντιφασιστικό Αγώνα υπήρξε αδιαμφισβήτητη και διεθνούς σημασίας, καθώς σε μια Ευρώπη που γονάτιζε μπροστά στις δυνάμεις του Άξονα, η νίκη του Ελληνικού Στρατού στην Αλβανία ράγισε την εικόνα του αήττητου της φασιστικής Ιταλίας και προσέφερε ανεκτίμητη ηθική και στρατηγική ώθηση στις συμμαχικές δυνάμεις. Παρόλα αυτά, χρειάστηκε να φτάσουμε στον νόμο 1285 του 1982 για να αναγνωριστεί επίσημα η Εθνική Αντίσταση, καθώς η μετεμφυλιακή λογική επιχειρούσε για δεκαετίες να μονοπωλήσει τον πατριωτισμό και να εξοβελίσει από την εθνική μνήμη όσους αγωνίστηκαν αλλά δεν ανήκαν στο «ορθόδοξο» πολιτικό στρατόπεδο, αποδεικνύοντας πόσο εύκολα η Ιστορία μετατρέπεται σε εργαλείο εξουσίας.
Σήμερα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη σπεύδει να τιμήσει την επέτειο και να οικειοποιηθεί το σύμβολο της 28ης Οκτωβρίου, όμως ο πατριωτισμός δεν μετριέται με το πόσο δυνατά επικαλείται κανείς το έθνος στις παρελάσεις, αλλά με το πώς προστατεύει τον πολίτη στην καθημερινότητά του. Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τον Σεπτέμβριο του 2026 αποκαλύπτουν μια ζοφερή πραγματικότητα, με τον ετήσιο πληθωρισμό στο 5%, το κόστος στέγασης αυξημένο κατά 14,7% και το 27,5% του πληθυσμού να βρίσκεται στα όρια του κινδύνου φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, αποδεικνύοντας ότι η επίκληση της εθνικής ενότητας δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κοινωνική ασφυξία.
Την ίδια στιγμή, ο σεβασμός στους Θεσμούς και το Κράτος Δικαίου συνιστούν το αληθινό μέτρο της δημοκρατικής ευαισθησίας μιας χώρας. Τα ανοιχτά μέτωπα των υποκλοπών, τα ζητήματα διαφάνειας και οι σοβαρές επισημάνσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην έκθεση του 2026 για το Κράτος Δικαίου δείχνουν ότι η προστασία των συνταγματικών ελευθεριών δοκιμάζεται σκληρά, με τον πολίτη να δικαιούται ουσιαστική λογοδοσία αντί για καθησυχαστικές κυβερνητικές διαβεβαιώσεις.
Το «ΟΧΙ» του 1940 ήταν η άρνηση ενός ολόκληρου λαού να υποταχθεί στη βία, τον φασισμό και τον αυταρχισμό, και γι’ αυτό δεν αποτελεί κληρονομικό δικαίωμα καμίας κυβερνητικής πλειοψηφίας ούτε επικοινωνιακό άλλοθι για την άσκηση πολιτικής που διαρρηγνύει την κοινωνική συνοχή. Αν θέλουμε να τιμήσουμε πραγματικά όσους αγωνίστηκαν, οφείλουμε να υπερασπιστούμε καθημερινά μια Πατρίδα ελεύθερη, δημοκρατική και κοινωνικά δίκαιη, διότι το «ΟΧΙ» δεν κληρονομείται από τους κυβερνώντες αλλά δικαιώνεται καθημερινά από τον ίδιο τον Λαό.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
