Οι πολιτικοί στην Ευρώπη χρησιμοποιούν τη δικαιολογία του εξωτερικού εχθρού JD Vance και του Trump για να συγκαλύψουν το υπαρξιακό πρόβλημα ενός συστήματος που καταρρέει. Ο κρατικιστικός εφιάλτης που χτίστηκε γύρω από αυτό που οι πολιτικοί αποκαλούν «κράτος πρόνοιας» έχει αποδειχθεί ότι είναι ένα τέχνασμα για τον πολλαπλασιασμό της γραφειοκρατίας και τη δημιουργία μιας εξαρτημένης υποκατηγορίας.
Το κράτος πρόνοιας δεν ήταν ποτέ βιώσιμο, αλλά δημιουργήθηκε ως μια προσιτή πολυτέλεια που οι πλούσιες οικονομίες θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν με ισχυρή οικονομική ανάπτυξη και έναν σταθερό παραγωγικό τομέα. Ωστόσο, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις παρέβλεψαν την αναγκαιότητα της προώθησης της οικονομικής ανάπτυξης και της παραγωγικότητας για τη χρηματοδότηση του κράτους πρόνοιας.
Επιπλέον, καθώς ο αριστερός λαϊκισμός διείσδυσε σε όλα τα τμήματα του ευρωπαϊκού πολιτικού τοπίου, οι πολιτικοί άρχισαν να συμπεριλαμβάνουν όλο και περισσότερα λεγόμενα «δικαιώματα», τα οποία μετατράπηκαν σε δαπάνες και επιδοτήσεις, σε μια τάση που οδήγησε την Ευρώπη να ξεχάσει τη δημιουργία πλούτου και να επικεντρωθεί εξ ολοκλήρου σε πολιτικές εξόρυξης και δήμευσης.
Είδαμε μια σταδιακή καταστροφή του παραγωγικού τομέα, που ασφυκτιούσε από τη συνεχή αύξηση των φόρων και τους γραφειοκρατικούς και ρυθμιστικούς περιορισμούς, ενώ οι κρατικοί προϋπολογισμοί επεκτείνονταν ανεξέλεγκτα.
Η οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης λειτουργεί με βάση ένα ανεστραμμένο οικονομικό μοντέλο. Θέτει ως πυλώνα της τις δαπάνες για δικαιώματα, αντί να δει ότι το κράτος πρόνοιας είναι, στην καλύτερη περίπτωση, συνέπεια της δημιουργίας πλούτου και όχι αιτία. Χωρίς έναν ακμάζοντα ιδιωτικό τομέα, δεν υπάρχει πρόνοια. Οι πολιτικοί θα πρέπει να κατανοήσουν ότι δεν μπορείς να παρέχεις στους πολίτες κοινωνικά προγράμματα αν η παραγωγική οικονομία έχει αποδυναμωθεί από τον πολιτικό σχεδιασμό.
Στις τελευταίες εκτιμήσεις της Eurostat, ο λόγος των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων κοινωνικής ασφάλισης προς το ΑΕΠ ήταν μεταξύ 200% και 400% στις ευρωπαϊκές οικονομίες. Οι μη χρηματοδοτούμενες οικονομικές υποχρεώσεις είναι τόσο μεγάλες που θα πληρωθούν μόνο με ένα μαζικά αποδυναμωμένο νόμισμα, αν συνεχιστεί η τρέχουσα οικονομική πολιτική.
Η Γαλλία είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της «ανάποδης» προσέγγισης της οικονομίας. Η τοποθέτηση των δαπανών για δικαιώματα στην πρώτη γραμμή της οικονομικής πολιτικής οδήγησε σε δεκαετίες στασιμότητας, υψηλό χρέος και έλλειμμα και κοινωνική δυσαρέσκεια. Οι φορολογούμενοι κουράστηκαν και οι αποδέκτες των δικαιωμάτων υποβιβάστηκαν σε μια εξαρτημένη υποκατηγορία.
Το τέχνασμα είναι το εξής: Οι κυβερνητικές δαπάνες εκτοξεύονται στα ύψη, και ό,τι δαπανάται δικαιολογείται υπό τη σημαία των «κοινωνικών δαπανών».
Το έλλειμμα και το χρέος αυξάνονται, οπότε η κυβέρνηση αυξάνει τους φόρους για να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό.
Αν η οικονομία αναπτύσσεται, οι δαπάνες αυξάνονται ταχύτερα, και αν η οικονομία εισέλθει σε ύφεση, η κυβέρνηση ξοδεύει ακόμη περισσότερα για να «προστατεύσει» τους πολίτες. Έτσι, οι φόροι αυξάνονται ακόμη πιο γρήγορα.
Η συνεχής διαδικασία απαλλοτρίωσης του παραγωγικού πλούτου γίνεται βάρος στην ανάπτυξη, τις επενδύσεις και την παραγωγικότητα. Επιπλέον, οι περισσότεροι φόροι δημιουργούν χαμηλότερα πρόσθετα έσοδα και μια αποθαρρυμένη επιχειρηματική και εργατική κοινότητα που θεωρεί αδύνατο να ευδοκιμήσει παράλληλα με το βάρος της γραφειοκρατίας και της φορολογίας.
Ο Μακρόν λέει ότι η Ευρώπη είναι «υποδανεισμένη». Η δήλωση αυτή είναι φυσικά λανθασμένη, αλλά είναι ακόμη λιγότερο πιστευτή όταν εξετάζουμε όλες τις μη χρηματοδοτούμενες δεσμεύσεις.
Η Ευρώπη πρέπει να εγκαταλείψει τους σημερινούς υψηλούς φόρους και τη γραφειοκρατία και να περικόψει τις περιττές δαπάνες, ώστε τα συνταξιοδοτικά συστήματα και τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης να παραμείνουν βιώσιμα. Αυτό σημαίνει περικοπή των προϋπολογισμών και εξάλειψη των πολιτικών δαπανών. Ωστόσο, κανένα πολιτικό κόμμα δεν θέλει να το κάνει, επειδή χιλιάδες μέλη του εξαρτώνται από κυβερνητικές θέσεις εργασίας. Η κατάσταση είναι τόσο απελπιστική που τα ευρωπαϊκά έθνη δεν μπορούν καν να αυξήσουν τον απαραίτητο αμυντικό προϋπολογισμό, παρά το γεγονός ότι αναγνωρίζουν την επείγουσα ανάγκη βελτίωσης των επενδύσεων στην ασφάλεια.
Το κράτος πρόνοιας της Ευρώπης έγινε η ευημερία του κράτους εις βάρος των επιχειρήσεων και των φορολογουμένων της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει ανθρώπινο κεφάλαιο, σπουδαίους επιχειρηματίες και επιχειρηματίες. Ωστόσο, καταστρέφεται εκ των έσω από μια πολιτική τάξη που θα προτιμούσε να δει υψηλό πληθωρισμό και ένα πιο αδύναμο νόμισμα από το να μειώσει τη λαβή της στην οικονομία.
Πηγή Zerohedge
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
