ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΒΑΛΤΩΝΕΙ ΣΤΟΝ ΨΗΦΙΑΚΟ ΒΟΥΡΚΟ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ! ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

Συνιστά κοινή παραδοχή ότι όλες οι κυβερνητικές αποφάσεις με αποκορύφωμα το Ψηφιακό Δελτίο Αποστολής πιστοποιούν ότι το Μέγαρο Μαξίμου δεν διαθέτει την παραμικρή επαφή με τον κόσμο της αγοράς.

Το αρμόδιο υπουργείο έχει αποδείξει ότι πάσχει από πολλές εμμονές. Με το Ψηφιακό Δελτίο Αποστολής, όμως, ξεπέρασε κάθε όριο: επιχειρεί να μεταφέρει το παλιό, θεωρημένο βιβλίο αποθήκης στους δικούς του servers, απαιτώντας από κάθε επιχείρηση να λειτουργεί ως παράρτημα της ΑΑΔΕ σε πραγματικό χρόνο. Αυτό που βαφτίζεται «εκσυγχρονισμός» δεν είναι παρά ένας ακατανόητος γραφειοκρατικός παροξυσμός.

Το πιο παράδοξο είναι ότι τον τελευταίο χρόνο, με σειρά αποφάσεων, το Υπουργείο ουσιαστικά επανέφερε σε ηλεκτρονική μορφή τον παλαιό Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων. Έναν μηχανισμό που η ίδια η ιστορία κατέδειξε ως αναχρονιστικό, αναποτελεσματικό και τροχοπέδη για τη λειτουργία των επιχειρήσεων. Στα χρόνια εφαρμογής του, η φοροδιαφυγή όχι μόνο δεν περιορίστηκε, αλλά οργίαζε. Γι’ αυτό και καταργήθηκε.

Σήμερα, αντί να αξιοποιούνται σύγχρονες και στοχευμένες μέθοδοι ελέγχου —όπως οι έμμεσες τεχνικές προσδιορισμού που προβλέπονται στο άρθρο 27 του ν. 4174/2013— επαναφέρεται ψηφιακά ένα αποτυχημένο μοντέλο του παρελθόντος.

Σε μια εποχή όπου τα σύγχρονα κράτη χρησιμοποιούν ανάλυση κινδύνου(risk analysis / risk-based compliance), διασταυρώσεις δεδομένων και έμμεσες τεχνικές ελέγχου για να εντοπίζουν τον πραγματικό παραβάτη, η Ελλάδα επιστρέφει στη λογική του καθολικού φακελώματος των πάντων.

Αντί το κράτος να διευκολύνει τη ροή των αγαθών, προσθέτει αλυσίδες. Οι υπάλληλοι των εταιρειών βρίσκονται στα όρια της παραίτησης, καθώς αντί να παράγουν έργο, αναλώνονται στο να ικανοποιούν τις ψηφιακές απαιτήσεις ενός κράτους που λειτουργεί ως «μεγάλος αδελφός» πάνω από κάθε τιμολόγιο και κάθε δέμα.

Το μεγαλύτερο αγκάθι σε αυτή την ιστορία είναι η αδικία. Για άλλη μια φορά, τιμωρούνται οι συνεπείς.

Αυτός που θέλει να φοροδιαφύγει, θα συνεχίσει να το κάνει, διακινώντας εμπορεύματα χωρίς κανένα παραστατικό, γλιτώνοντας ταυτόχρονα και τους φόρους και τη γραφειοκρατική ταλαιπωρία.

Ο έντιμος επιχειρηματίας όμως, υποχρεώνεται σε ένα τεράστιο διοικητικό κόστος, σε επενδύσεις σε λογισμικά και σε ατελείωτες εργατοώρες, μόνο και μόνο για να είναι «νόμιμος» στα χαρτιά (ή μάλλον στις οθόνες).

Λογικά, η ψηφιοποίηση έπρεπε να μας ελευθερώσει. Αντ’ αυτού, μας φυλάκισε σε ένα ψηφιακό δελτίο αποστολής χωρίς επιστροφή.

Το τραγικό δεν είναι ότι το κράτος δεν εμπιστεύεται τον επιχειρηματία. Το τραγικό είναι ότι δεν εμπιστεύεται ούτε τον ίδιο του τον εαυτό. Χτίζει ένα ψηφιακό τέρας για να κρύψει την αδυναμία του να ελέγξει τους πραγματικούς παραβάτες. Και όπως κάθε τέρας, δεν τρώει τους ενόχους· τρώει τους διαθέσιμους. Στην Ελλάδα, η τεχνολογία δεν έγινε εργαλείο προόδου. Έγινε ο πιο εξελιγμένος μηχανισμός τιμωρίας της παραγωγικής Ελλάδας.

Το Ψηφιακό Δελτίο Αποστολής δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι η ομολογία ενός κράτους που δεν ξέρει να κυβερνήσει χωρίς να επιτηρεί. Που δεν ξέρει να χτίσει ανάπτυξη, οπότε χτίζει πλατφόρμες. Που δεν ξέρει να πιάσει τον φοροφυγά, οπότε εξαντλεί τον νομοταγή. Και τελικά, αντί για ψηφιακό κράτος, κατασκευάζει έναν ψηφιακό Λεβιάθαν που καταπίνει ό,τι απέμεινε από την πραγματική οικονομία.

Το Ψηφιακό Δελτίο Αποστολής δεν είναι εργαλείο.
Είναι η απόδειξη ότι το κράτος δεν εμπιστεύεται ούτε την αγορά ούτε τον εαυτό του.
Ένα σύστημα φτιαγμένο από ανθρώπους που δεν έχουν μεταφέρει ούτε κουτί στη ζωή τους,
να ελέγχει ανθρώπους που κρατούν όρθια την οικονομία εδώ και δεκαετίες.

Δεν είναι ψηφιοποίηση. Είναι ψηφιακή επιτήρηση.
Δεν είναι μεταρρύθμιση. Είναι διοικητικός σαδισμός.
Δεν είναι πρόοδος. Είναι οπισθοδρόμηση.

Και το χειρότερο;

Το κράτος δεν θέλει πολίτες, αλλά υπηκόους.

Δεν του αρκεί να είσαι νόμιμος, αλλά σε θέλει γονατισμένο να αποδεικνύεις ότι δεν είσαι ένοχος.

Δεν είσαι αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου, αλλά είσαι ένοχος μέχρι να προσκομίσεις τα δικαιολογητικά σου.

Το κράτος δεν κυνηγά την παρανομία, αλλά τους νόμιμους.

Αν αυτό είναι το μέλλον, τότε δεν μιλάμε για ψηφιακό κράτος.
Μιλάμε για έναν ψηφιακό Λεβιάθαν που δεν καταπίνει τη φοροδιαφυγή,
αλλά καταπίνει την ίδια την οικονομία.

Αν συνεχίσουμε έτσι, δεν θα χρειάζεται να κλείνουν επιχειρήσεις. Θα τις κλείνει το σύστημα μόνο του, με ένα pop‑up.

Δυστυχώς, δεν χτίσαμε ψηφιακό κράτος, αλλά ψηφιακή τυραννία με λογότυπο εκσυγχρονισμού.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Φόβοι για «παράθυρο» ξεπλύματος χρήματος από νέο φορολογικό σχέδιο Ερντογάν

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

ΕΝ ΚΡΥΠΤΩ… ΔΟΜΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ: «ΜΠΟΥΛΝΤΟΖΕΣ… ΣΕ ΧΩΡΑΦΙ» ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΜΑΛΕΒΙΖΙΟΥ Ή ΑΠΛΩΣ «ΤΙΠΟΤΑ» ;