Το «Δόγμα Τραμπ» αφορά τη συνεχιζόμενη στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ έναντι της Κίνας, σε συνδυασμό με την τοποθέτηση των ΗΠΑ σε μια θέση όπου μπορούν συμπληρωματικά να αρνηθούν στην Κίνα την πρόσβαση στην ενέργεια και τις αγορές που χρειάζεται για να διατηρήσει την ανάπτυξή της και, ως εκ τούτου, την πορεία της ως υπερδύναμης.
Η μεγάλη στρατηγική του Trump 2.0 έχει γίνει πολύ πιο ξεκάθαρη τον τελευταίο μήνα, από τότε που οι ΗΠΑ βομβάρδισαν το ISIS στη Νιγηρία τα Χριστούγεννα, εκτέλεσαν την εκπληκτικά επιτυχημένη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» τους στη Βενεζουέλα και τώρα απειλούν με νέα χτυπήματα κατά του Ιράν με το πρόσχημα της υποστήριξης αντικυβερνητικών διαδηλωτών. Αυτό που έχουν κοινό αυτά τα τρία κράτη είναι ο σημαντικός τους ρόλος στην παγκόσμια ενεργειακή βιομηχανία, είτε τρέχων είτε μελλοντικός (λόγω περιορισμών που σχετίζονται με τις κυρώσεις), και στην Πρωτοβουλία Belt & Road (BRI) της Κίνας.
Συνεπώς, ο εξαναγκασμός αυτών των χωρών να υποταχθούν στις ΗΠΑ (είτε μέσω δασμών, βίας, ανατροπής κ.λπ.) θα είχε ως αποτέλεσμα ο Τραμπ 2.0 να αποκτήσει επιρροή στις ενεργειακές εξαγωγές και τους εμπορικούς τους δεσμούς, κάτι που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως όπλο για την άσκηση πίεσης στην Κίνα. Αυτό που θέλουν οι ΗΠΑ από την Κίνα είναι να συμφωνήσει σε μια μονόπλευρη εμπορική συμφωνία που στη συνέχεια θα αναπαραχθεί με την ΕΕ και τους άλλους εταίρους των ΗΠΑ για, όπως αναφέρει η νέα Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας , «την επανεξισορρόπηση της οικονομίας της Κίνας προς την κατανάλωση των νοικοκυριών».
Ο έμμεσος στόχος είναι να εξαναγκαστεί η Κίνα να διορθώσει την υπερπαραγωγή της, η οποία ευθύνεται για τις πρωτοφανείς παγκόσμιες εξαγωγές της, οι οποίες εκτόπισαν τον ηγετικό ρόλο της Δύσης στο παγκόσμιο εμπόριο και οδήγησαν σε τεράστια επιρροή στον Παγκόσμιο Νότο, αποκαθιστώντας έτσι το μερίδιο αγοράς και την επιρροή της Δύσης σε παγκόσμιο επίπεδο. Μια τέτοια ριζική αλλαγή πολιτικής θα είχε σημαντικές οικονομικές και επομένως πολιτικές επιπτώσεις που θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα, για να μην αναφέρουμε τον τερματισμό της ανόδου της ως υπερδύναμης, ώστε να μην γίνει οικειοθελώς.
Η επιρροή των ΗΠΑ στις ενεργειακές εξαγωγές και τους εμπορικούς δεσμούς της Βενεζουέλας και πιθανώς σύντομα του Ιράν και της Νιγηρίας με την Κίνα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως όπλο μέσω απειλών για περιορισμό ή διακοπή της παραγωγής, παράλληλα με την άσκηση πίεσης στους συμμάχους τους στον Κόλπο να κάνουν το ίδιο για την επίτευξη αυτού του στόχου, αλλά αυτό μπορεί να μην επαρκεί για να διασφαλίσει την παράδοση της Κίνας. Γι’ αυτό το λόγο, ο Τραμπ 2.0 επιδιώκει επίσης μια στρατηγική εταιρική σχέση με τη Ρωσία, η οποία θα μπορούσε να στερήσει από την Κίνα την πρόσβαση σε εκείνα των κοιτασμάτων της, στα οποία οι ΗΠΑ θα επενδύσουν μαζικά σε αυτό το σενάριο.
Το αντάλλαγμα για την εισροή δισεκατομμυρίων δολαρίων στη ρωσική οικονομία, συμπεριλαμβανομένης της πιθανής επιστροφής ορισμένων από τα κατ’ εκτίμηση 300 δισεκατομμύρια δολάρια σε παγωμένα περιουσιακά στοιχεία για τον σκοπό αυτό, είναι η Ρωσία να παραχωρήσει ορισμένους από τους στόχους της που σχετίζονται με την ασφάλεια στην Ουκρανία. Αυτό είναι απαράδεκτο για τον Πούτιν και γι’ αυτό έχει μέχρι στιγμής απορρίψει την πρόταση του Τραμπ. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και χωρίς τον de facto (ακόμα και αν δεν το γνωρίζει) ρόλο της Ρωσίας στη μεγάλη στρατηγική της, οι ΗΠΑ μπορούν να ασκήσουν μεγαλύτερη πίεση στην Κίνα μέσω παραδοσιακών στρατιωτικών μέσων.
Όπως σημειώνει ο Michael McNair στο άρθρο του με τίτλο «Η Γέφυρα στο Κέντρο του Πενταγώνου» , η επαναβεβαίωση της επιρροής των ΗΠΑ στο Δυτικό Ημισφαίριο «είναι προϋπόθεση για τη διατήρηση της προβολής ισχύος στον Ινδο-Ειρηνικό» για τον προαναφερθέντα σκοπό, κάτι που ευθυγραμμίζεται με το πλαίσιο του Elbridge Colby. Είναι ο Υφυπουργός Πολέμου για την Πολιτική και εφαρμόζει ενεργά τις ιδέες που μοιράστηκε στο βιβλίο του του 2021 με τίτλο «Η Στρατηγική της Άρνησης: Αμερικανική Άμυνα σε μια Εποχή Συγκρούσεων Μεγάλων Δυνάμεων».
Ο McNair υποστηρίζει πειστικά ότι η νέα Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας έχει παντού τα αποτυπώματα του Colby, κάτι που έχει νόημα δεδομένης της θέσης του, και εξηγεί πώς η μεγάλη στρατηγική του Trump 2.0 διαμορφώνεται από το έργο του. Όπως έγραψε, «ο βασικός ισχυρισμός του Colby είναι ότι η στρατηγική των ΗΠΑ στον 21ο αιώνα θα πρέπει να στοχεύει στην αποτροπή της Κίνας από το να επιτύχει ηγεμονία στην Ασία. Το υπόλοιπο πλαίσιο του προκύπτει από αυτό το σημείο». Αυτό ακριβώς επιδιώκει να επιτύχει το «Δόγμα Trump», το οποίο έχει γίνει πρόσφατα πολύ πιο σαφές.
Η επαναβεβαίωση της επιρροής των ΗΠΑ στο Δυτικό Ημισφαίριο, η πολιτική του οποίου μπορεί να περιγραφεί ως «Οχυρό Αμερική», θα της παρείχε τους πόρους και τις αγορές που απαιτούνται για την αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού κατά περισσότερο από 50% από σχεδόν 1 τρισεκατομμύριο δολάρια σε 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια, όπως μόλις δήλωσε ο Τραμπ ότι θέλει να κάνει. Η δραστικά αυξημένη στρατιωτικοβιομηχανική παραγωγή των ΗΠΑ θα κατευθυνόταν στη συνέχεια στον στρατιωτικό εξαναγκασμό της Κίνας να υποταχθεί στις ΗΠΑ μέσω των εμπορικών μέσων που αναφέρθηκαν προηγουμένως.
Το «Δόγμα Τραμπ» αφορά επομένως τη συνεχιζόμενη στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ έναντι της Κίνας, σε συνδυασμό με την τοποθέτηση των ΗΠΑ σε μια θέση όπου μπορούν συμπληρωματικά να αρνηθούν στην Κίνα την πρόσβαση στην ενέργεια και τις αγορές που χρειάζεται για να διατηρήσει την ανάπτυξή της και, ως εκ τούτου, την πορεία της ως υπερδύναμης. Το πρώτο θα τροφοδοτηθεί από τους δασμούς και τα κέρδη από το «Φρούριο Αμερική», ενώ τα άλλα θα προωθηθούν από την υποταγή της ΕΕ, την άσκηση πιέσεων στον Κόλπο και τον εξαναγκασμό των στρατηγικών εταίρων της BRI (Βενεζουέλα, Ιράν, Νιγηρία κ.λπ.) σε υποταγή.
Όλα όσα έχει κάνει μέχρι στιγμής ο Τραμπ 2.0 ευθυγραμμίζονται με αυτές τις επιταγές και τους τρόπους δράσης, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών που δεν έχουν πετύχει, όπως η απόπειρα υποταγής της Ινδίας από τις ΗΠΑ και οι προσπάθειες να εξασφαλίσουν μια στρατηγική εταιρική σχέση με τη Ρωσία που βασίζεται στους πόρους εις βάρος των στόχων της που σχετίζονται με την ασφάλεια στην Ουκρανία. Ακόμη και το μίσος του Τραμπ για τις χώρες BRICS έχει νόημα όταν το βλέπει κανείς μέσα από αυτό το παράδειγμα, καθώς αυτός και η ομάδα του τις αντιλαμβάνονται ως ένα κινεζικά κυριαρχούμενο μέτωπο για τη διεθνοποίηση του γιουάν και την αποδυνάμωση του δολαρίου.
Συνοψίζοντας, η μεγάλη στρατηγική των ΗΠΑ, όπως συνοψίζεται στο «Δόγμα Τραμπ», επηρεασμένο από τον Κόλμπι, είναι να εξαναγκάσουν την Κίνα σε υποταγή, κάτι που επιδιώκουν να επιτύχουν μέσω μιας στρατιωτικής ενίσχυσης τύπου Ρίγκαν με τους συμμάχους τους AUKUS+, καθώς και μέσω της ανάληψης θέσεων που της αρνούνται την πρόσβαση στην ενέργεια και τις αγορές. Ο τελικός στόχος είναι η αποκατάσταση της μονοπολικής ηγεμονίας των ΗΠΑ, πρώτα στην Αμερική και στη συνέχεια στην Παγκόσμια Δύση (ΕΕ, Κόλπο και σύμμαχοι Ινδο-Ειρηνικού), στον Παγκόσμιο Νότο και τέλος στην Κίνα, με τη Ρωσία να υποβιβάζεται σε έναν κατώτερο εταίρο.
https://korybko.substack.com/p/the-trump-doctrine-is-shaped-by-elbridge
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
