Τι θα συνέβαινε αν μια ρωσική πυρηνική βόμβα εκραγεί πάνω από την πόλη σας;

Ο πόλεμος στην Ουκρανία λειτούργησε ως υπενθύμιση στο ευρύ κοινό ότι τόσο η Ρωσία όσο και οι ΗΠΑ διαθέτουν τεράστια οπλοστάσια πυρηνικών όπλων και ότι εξακολουθούν να αποτελούν υπαρξιακή απειλή για τον ανθρώπινο πολιτισμό, και ίσως ακόμη και για την ίδια την επιβίωσή μας στον πλανήτη.

Γνωρίζουμε όμως πραγματικά το γιατί; Ως πυρηνικός επιστήμονας και ειδικός στα όπλα, νομίζω ότι θα ήταν χρήσιμο να αναλογιστούμε εν συντομία, ως άσκηση που ενισχύει την επιβίωση, τις επιπτώσεις μιας μεμονωμένης πυρηνικής έκρηξης στην Ουάσιγκτον, το Κίεβο ή τη Μόσχα.

Λάβετε υπόψη ότι ένας μόνο ρωσικός διηπειρωτικός πύραυλος Sarmat ή SS-18 φέρει δέκα βόμβες των 800 κιλοτόνων και το ρωσικό οπλοστάσιο διηπειρωτικών πυραύλων μπορεί να εκτοξεύσει περίπου 400 από αυτές τις βόμβες μέσα σε λίγα λεπτά από την εντολή εκτόξευσης. Ας επικεντρωθούμε εδώ στις επιπτώσεις μιας μεμονωμένης πυρηνικής έκρηξης 800 κιλοτόνων σε ύψος περίπου ενός μιλίου πάνω από μια αμερικανική πόλη.

Η έκρηξη αυτού του πυρηνικού όπλου θα απελευθέρωνε το σχεδόν εκρηκτικό ισοδύναμο ενός εκατομμυρίου τόνων TNT μέσα σε 100 εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου και σε όγκο περίπου ενός κυβικού ποδιού. Επειδή απελευθερώνεται τόση ενέργεια τόσο γρήγορα και σε τόσο μικρό όγκο, η θερμοκρασία στο εσωτερικό της έκρηξης θα φτάσει περίπου τους 100 εκατομμύρια βαθμούς Κελσίου, δηλαδή περίπου πέντε φορές μεγαλύτερη από εκείνη του κέντρου του ήλιου.

Μέσα σε ένα εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου, η εκρηκτική ενέργεια θερμαίνει τον περιβάλλοντα αέρα σε ένα εκατομμύριο βαθμούς, δημιουργώντας μια «πύρινη σφαίρα» υπέρθερμου αέρα με εσωτερική πίεση δεκάδων εκατομμυρίων λιβρών ανά τετραγωνική ίντσα. Αυτή η πύρινη σφαίρα αρχικά διαστέλλεται με ταχύτητα περίπου ενός εκατομμυρίου χιλιομέτρων την ώρα και μέσα σε ένα δευτερόλεπτο μετατρέπεται σε μια φούσκα θερμού αέρα διαμέτρου περίπου ενός μιλίου.

Καθώς αυτή η υπέρθερμη φούσκα αέρα διαστέλλεται στη μέγιστη διάμετρό της, οι άκρες της πιέζουν τον περιβάλλοντα αέρα, παράγοντας ένα συμπιεσμένο ωστικό κύμα τεράστιας ισχύος και έκτασης.

Το φως και η θερμότητα από την πύρινη σφαίρα είναι τόσο έντονα σε αυτό το σημείο που μια έκρηξη πάνω από το Ντιτρόιτ ή το Κίεβο τη νύχτα, εκτός οπτικής επαφής λόγω της καμπυλότητας της γης, θα μπορούσε να γίνει ακόμα ορατή ως μια λάμψη φωτός χαμηλά στον ουρανό από την Ουάσιγκτον ή τη Μόσχα, αντίστοιχα. Θα είναι αρκετά φωτεινή σε απόσταση 50 μιλίων ώστε να προκαλέσει εγκαύματα στον αμφιβληστροειδή, εάν τα άτομα τύχει να κοιτάξουν προς την έκρηξη.

Σε απόσταση σχεδόν οκτώ μιλίων, η πύρινη σφαίρα θα φαίνεται σχεδόν 100 φορές πιο φωτεινή από τον ήλιο της ερήμου το μεσημέρι και θα αναφλέξει ρούχα, κουρτίνες, γρασίδι και ελαφριά βλάστηση.

Σε απόσταση πέντε μιλίων, θα φαίνεται περισσότερο από 200 φορές φωτεινότερη από τον ήλιο της ερήμου το μεσημέρι και θα προκαλέσει στρέβλωση μεταλλικών επιφανειών, εκρηκτική καύση του χρώματος των τοίχων και ανάφλεξη ουσιαστικά όλων των εύφλεκτων υλικών που βρίσκονται στη γραμμή οπτικής επαφής της πύρινης σφαίρας. Οι εύθραυστες επιφάνειες σκυροδέματος και γρανίτη θα θερμαίνονταν τόσο γρήγορα που θα εκρήγνυνταν σε σκόνη. Ο μαύρος καπνός από τα μερικώς αναμμένα υλικά θα γεμίσει τον αέρα, καθιστώντας αδύνατη ακόμη και την ανάγνωση των πινακίδων του δρόμου από το επίπεδο του εδάφους.

Σε αποστάσεις ακόμα πιο κοντά στην έκρηξη, τα αποτελέσματα της θέρμανσης θα είναι τόσο έντονα, ώστε η ανθρώπινη σάρκα θα καεί εκρηκτικά σε άνθρακα και η άσφαλτος στους δρόμους θα λιώσει και, σε ορισμένες περιπτώσεις, θα εξατμιστεί.

Σε εκείνο το σημείο, οι πυρκαγιές που θα προκύψουν σε μια περιοχή μεταξύ 100 και 150 τετραγωνικών μιλίων στη Γη θα θερμάνουν αποτελεσματικά μεγάλους όγκους αέρα κοντά και πάνω από το έδαφος. Η ενέργεια που θα απελευθερωνόταν από αυτή τη μαζική πυρκαγιά θα ήταν 15 έως 50 φορές μεγαλύτερη από την ενέργεια που παρήγαγε η πυρηνική έκρηξη. Ο ανερχόμενος θερμός αέρας θα έφτανε ταχύτητες ανέμου 300 μιλίων την ώρα και θα ήταν τόσο έντονος που θα έριχνε από τον ουρανό αεροπλάνα πάνω από τη ζώνη της φωτιάς.

Αυτό το «φαινόμενο της καμινάδας» θα τραβούσε ψυχρό αέρα από το εξωτερικό της ζώνης της πυρκαγιάς προς το κέντρο της πυρκαγιάς με ταχύτητες εκατοντάδων μιλίων την ώρα. Αυτοί οι υπερθερμαινόμενοι άνεμοι εδάφους με ισχύ μεγαλύτερη από εκείνη του τυφώνα θα ενίσχυσαν περαιτέρω τη φωτιά.

Στην άκρη της ζώνης της πυρκαγιάς, οι άνεμοι θα ήταν αρκετά ισχυροί ώστε να ξεριζώσουν δέντρα διαμέτρου μερικών μέτρων και να ρουφήξουν ανθρώπους από το εξωτερικό της πυρκαγιάς μέσα σε αυτήν, να γεμίσουν τους δρόμους της πόλης με φλόγες και πυρίτιδα, να σπάσουν πόρτες και παράθυρα και να προκαλέσουν άλμα της πυρκαγιάς, μερικές φορές εκατοντάδες μέτρα, καταπίνοντας οτιδήποτε δεν είχε ήδη καεί βίαια.

Αυτός ο άγριος «τυφώνας της φωτιάς» θα συνοδευόταν επίσης από την απελευθέρωση μεγάλων ποσοτήτων δυνητικά θανατηφόρου τοξικού καπνού και αερίων καύσης, δημιουργώντας ένα περιβάλλον ακραίας θερμότητας, ισχυρών ανέμων και τοξικών παραγόντων στις περιοχές-στόχους.

Αυτές οι συνδυασμένες επιδράσεις θα δημιουργήσουν ένα θανατηφόρο περιβάλλον στο έδαφος για τρεις έως έξι ώρες, ενώ η πυρκαγιά καίει πιο έντονα.

Όσοι προσπαθούσαν να διαφύγουν από τους δρόμους θα αποτεφρώνονταν από τους καυτούς, καυτούς ανέμους τυφλής έντασης γεμάτους με πύρινα άχυρα και φλόγες. Όσοι μπόρεσαν να βρουν καταφύγιο στα κατώτερα υπόγεια των ογκωδών κτιρίων, πιθανότατα θα ασφυκτιούσαν από τα αέρια που δημιούργησε η φωτιά ή θα μαγειρεύονταν ζωντανοί καθώς τα καταφύγιά τους θα θερμαίνονταν σε συνθήκες φούρνου.

Αφού σβήσει η φωτιά, το οδόστρωμα θα είναι τόσο καυτό που ακόμη και τα ερπυστριοφόρα οχήματα δεν θα μπορούν να περάσουν από πάνω του για μέρες. Θαμμένο, άκαυστο υλικό από καταρρεύσαντα κτίρια σε όλη τη ζώνη της πυρκαγιάς θα μπορούσε να τυλιχθεί στις φλόγες όταν εκτεθεί στον αέρα – ακόμη και μήνες μετά το τέλος της πύρινης λαίλαπας.

Καθώς το νέφος των πυρηνικών συντριμμιών ανεβαίνει, θα παρασύρει μαζί του τα ραδιενεργά ισότοπα που παράγονται κατά την έκρηξη του πυρηνικού όπλου. Μία ώρα μετά την έκρηξη, τα ραδιενεργά ισότοπα θα είναι περίπου 10.000 φορές πιο ραδιενεργά από την ακτινοβολία που απελευθερώθηκε στο ατύχημα του Τσερνομπίλ, το οποίο συνέβη το 1986. Δεδομένου ότι αυτά τα ραδιενεργά ισότοπα είναι ως επί το πλείστον «βραχύβια», μέσα σε μία ημέρα τα επίπεδα δραστηριότητας θα μειωθούν σε αρκετές εκατοντάδες φορές σε σχέση με την απελευθέρωση στο Τσερνομπίλ.

Κάποιο πολύ μικρό κλάσμα αυτών των ραδιενεργών υλικών θα πέσει στο έδαφος εντός των ωρών που θα ακολουθήσουν την πυρηνική επίθεση, και δεδομένου ότι η δραστικότητα αυτών των υλικών είναι τόσο υψηλή, θα παράγουν ακτινοβολία στο έδαφος κοντά στην περιοχή του στόχου και στον άνεμο που θα είναι θανατηφόρα μέσα σε λίγες ώρες για τα εκτεθειμένα άτομα.

Μπροστά σε αυτές τις πραγματικότητες, μπορεί κανείς να ξέρει πώς να ορίσει την έννοια της νίκης σε έναν πυρηνικό πόλεμο;

Πηγή Responsible Statecraft