Θρίλερ στην τάξη ……Όχι, δεν είναι μάθημα

Το περιστατικό σε σχολείο του Βόλος δεν είναι απλώς μια ατυχής επιλογή διδακτικής μεθόδου. Είναι ένα ξεκάθαρο παράδειγμα παιδαγωγικής εκτροπής.

Η προβολή ταινιών μέσα στην τάξη δεν είναι από μόνη της προβληματική. Το αντίθετο: όταν εντάσσεται σε ένα οργανωμένο πλαίσιο, μπορεί να αποτελέσει ισχυρό εργαλείο μάθησης. Όμως εδώ δεν μιλάμε για διδακτική αξιοποίηση. Μιλάμε για αντικατάσταση του μαθήματος. Και αυτό δεν είναι «χαλαρή ώρα» — είναι εγκατάλειψη του ρόλου του εκπαιδευτικού.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι αγνοήθηκε μια βασική αρχή: η τάξη δεν είναι ομοιογενής. Αυτό που για κάποιους μαθητές είναι διασκέδαση, για άλλους μπορεί να είναι πηγή άγχους ή φόβου. Η εμπειρία της μαθήτριας που ένιωσε δυσφορία δεν είναι «υπερβολή». Είναι υπενθύμιση ότι το σχολείο οφείλει να προστατεύει όλους — όχι μόνο την πλειοψηφία.

Η πραγματική αποτυχία, λοιπόν, δεν είναι η επιλογή μιας ταινίας θρίλερ. Είναι η αδιαφορία για τις συνέπειες. Είναι η απουσία παιδαγωγικού φίλτρου. Είναι η λογική του «να περάσει η ώρα».

Σε αυτό το πλαίσο, η παρέμβαση της διεύθυνσης ήταν όχι απλώς σωστή, αλλά αναγκαία. Το μήνυμα έπρεπε να δοθεί ξεκάθαρα: το σχολείο δεν είναι χώρος ανεξέλεγκτης ψυχαγωγίας. Είναι χώρος ευθύνης.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Η εκπαίδευση δεν κρίνεται μόνο από το τι διδάσκεται, αλλά και από το τι επιτρέπεται να συμβαίνει. Όταν το μάθημα υποχωρεί μπροστά στην ευκολία, τότε δεν έχουμε απλώς μια κακή πρακτική — έχουμε υποβάθμιση του ίδιου του σχολείου.

Γιατί τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν οι μαθητές πέρασαν καλά. Το ερώτημα είναι αν το σχολείο έκανε τη δουλειά του.

Και σε αυτή την περίπτωση, η απάντηση είναι μάλλον ξεκάθαρη.