ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΟΙΝΗ: ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΖΕΙ Ο ΤΡΑΜΠ – ΟΥΤΕ ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ!

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Στην Αμερική η θανατική ποινή παραμένει στο τραπέζι για ειδεχθή εγκλήματα. Στην Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη, αντίθετα, η κυβέρνηση αρνείται ακόμη και να ανοίξει τη συζήτηση.

Η υπόθεση του Νιντάλ Μαλίκ Χασάν, του πρώην στρατιωτικού ψυχιάτρου που σκότωσε 13 ανθρώπους στην επίθεση του 2009 στο Φορτ Χουντ του Τέξας, επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της εσχάτης των ποινών. Η εκτέλεσή του έχει προγραμματιστεί για τις 3 Δεκεμβρίου 2026.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η θανατική ποινή εξακολουθεί να αποτελεί νόμιμη επιλογή για ορισμένα εγκλήματα, παρά τις έντονες αντιδράσεις και τις διαφωνίες γύρω από την εφαρμογή της.

Στην Ελλάδα, όμως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη (και οι προηγούμενες) δεν θέλει ούτε να ακούει για το ενδεχόμενο επαναφοράς της, ακόμη και όταν η δημόσια συζήτηση αφορά εγκλήματα που προκαλούν αποτροπιασμό.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης έχει ξεκαθαρίσει ότι η αυστηρότερη ποινή για την ανθρωποκτονία είναι τα ισόβια και ότι η κυβέρνηση δεν προτίθεται να ανοίξει ξανά το συγκεκριμένο ζήτημα. Αλλά φυσικά τα ισόβια στην Ελλάδα, δεν είναι ισόβια!

Γιατί, όμως, πρέπει να θεωρείται απαγορευμένη κάθε συζήτηση για τις ποινές σε περιπτώσεις ακραίας εγκληματικότητας;

Η κυβέρνηση μπορεί να επικαλείται το ισχύον νομικό πλαίσιο και τις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις της χώρας. Δεν μπορεί, όμως, να αντιμετωπίζει ως αδιανόητο το δικαίωμα των πολιτών να θέτουν δύσκολα ερωτήματα για τη δικαιοσύνη, την ασφάλεια και την προστασία της κοινωνίας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης οφείλει να εξηγήσει γιατί η κυβέρνησή του θεωρεί το ζήτημα λήξαν, αντί να αφήσει τη δημόσια συζήτηση να εξελιχθεί με επιχειρήματα και στοιχεία.

Μπορεί η θανατική ποινή να εγείρει σοβαρά ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δικαστικών πλανών και αποτελεσματικότητας και αυτά πρέπει να συζητούνται ανοιχτά. Όμως, εξίσου θεμιτό είναι να ακούγονται οι πολίτες που ζητούν αυστηρότερη αντιμετώπιση των ειδεχθών εγκλημάτων.

Μια κυβέρνηση που επικαλείται τη δημοκρατία δεν πρέπει να φοβάται τα δύσκολα ερωτήματα. Και η κοινωνία δικαιούται απαντήσεις, όχι απλώς ένα κυβερνητικό «δεν συζητάμε».