ΤΕΛΕΤΕΣ, ΚΑΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΩΣΙΒΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΑΒΑΚΗ;

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Η συσχέτιση της πολιτικής με τη θρησκεία είναι γνωστή από παλιά. Το ίδιο γνωστό είναι και το παρωχημένο τέχνασμα ορισμένων πολιτικών να την αξιοποιούν ως μέσο πολιτικής «ανάστασης», όταν η πραγματικότητα τούς φέρνει σε δύσκολη θέση.

Κάτι αντίστοιχο φαίνεται να εκτυλίσσεται τις τελευταίες ημέρες με τον Υφυπουργό Εθνικής Άμυνας κ. Δαβάκη. Η απογοήτευση του Μαξίμου από έναν κατά τα άλλα αξιαγάπητο πολιτικό είναι, σύμφωνα με πληροφορίες, μεγάλη. Τα λόγια όμως οφείλουν να συνοδεύονται από πράξεις και στη συγκεκριμένη περίπτωση η ασυνέχεια είναι όχι απλώς εμφανής, αλλά πολιτικά εκκωφαντική.

Η εικόνα αυτή έχει οδηγήσει τον ΥΦΕΘΑ στην εφαρμογή του γνωστού λαϊκού ρητού «όπου γάμος και χαρά, η Μαγδαλώ πρώτη». Εύλογα ερωτήματα προκαλεί η νέα διοργάνωση εκδήλωσης μνήμης για τους πεσόντες αεροπόρους στις 2 Φεβρουαρίου στο Γύθειο, τη στιγμή που για τον ίδιο ακριβώς σκοπό τελέστηκε ήδη τρισάγιο στις 8 Νοεμβρίου.

Η ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ – ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Η επανάληψη δεν θα προκαλούσε προβληματισμό, αν δεν συνέπιπτε χρονικά με κορυφαίες θεσμικές εκδηλώσεις στην Καλαμάτα για τον εορτασμό της Υπαπαντής. Εκεί θα παρευρεθούν ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, οι πρώην Πρωθυπουργοί Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς, καθώς και ο Πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης, με την κυβέρνηση να εκπροσωπείται στο ανώτατο επίπεδο από τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Υπουργό Επικρατείας. Παράλληλα, όμως, διοργανώνεται άλλη εκδήλωση, με σαφές πολιτικό αποτύπωμα, σε διαφορετική γεωγραφική περιοχή και “ασφαλές” ακροατήριο.

Ο προβληματισμός εντείνεται αν ληφθεί υπόψη ότι ο κ. Δαβάκης έχει ταυτιστεί πολιτικά με τη στήριξη του νόμου Δένδια 5265/2026, ενός νομοθετήματος που έχει προκαλέσει έντονη δυσαρέσκεια στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων. Εύλογα λοιπόν τίθεται το ερώτημα: εξυπηρετεί η συγκεκριμένη επιλογή πρωτίστως τη μνήμη των πεσόντων ή την ανάγκη πολιτικής παρουσίας και αποκατάστασης σχέσεων με ένα ακροατήριο που εμφανίζεται πληγωμένο;

Ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι η εκδήλωση φέρεται να χρηματοδοτείται από πόρους του ΥΠΕΘΑ. Σε μια περίοδο όπου τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων βιώνουν άνιση μεταχείριση, περικοπές και αίσθημα απαξίωσης, η χρήση δημόσιου χρήματος για δράσεις με έντονη επικοινωνιακή διάσταση δεν μπορεί παρά να προκαλεί αντιδράσεις.

Η τιμή προς τους πεσόντες είναι ιερή και αδιαπραγμάτευτη. Όταν όμως η μνήμη αποσπάται χρονικά, εργαλειοποιείται πολιτικά και συνοδεύεται από επιλογές που παραπέμπουν περισσότερο σε αυτοπροβολή παρά σε θεσμική ενότητα, τότε δημιουργείται μια οσμή που δεν τιμά ούτε τον θεσμό ούτε την Πολεμική Αεροπορία.

Το ερώτημα, τελικά, είναι σαφές:

μπορεί κάτι να είναι τυπικά νόμιμο, αλλά πολιτικά και ηθικά προβληματικό;
Και υπάρχει πλήρης γνώση και θεσμική κάλυψη αυτής της επιλογής από το κέντρο της κυβέρνησης;

Οι πεσόντες αξίζουν σεβασμό.
Όχι επικοινωνιακή διαχείριση.