«Τελευταίοι στους μισθούς, πρώτοι στην κοροϊδία: Η Ελλάδα τιμωρεί τους εκπαιδευτικούς της»

Η Ελλάδα εξαντλεί τους εκπαιδευτικούς της: Μισθοί ντροπής σε μια χώρα που προσποιείται ότι θέλει «ποιοτική εκπαίδευση»

Η Ελλάδα έχει μετατρέψει τον εκπαιδευτικό σε έναν από τους πιο υποαμειβόμενους επαγγελματίες ολόκληρης της ανεπτυγμένης Δύσης. Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ δεν αφήνουν περιθώρια ωραιοποίησης: οι Έλληνες εκπαιδευτικοί είναι τελευταίοι σε αγοραστική δύναμη, τελευταίοι σε μισθολογική αναγνώριση και πρώτοι σε οικονομική ασφυξία.

Κι όμως, η δημόσια συζήτηση συνεχίζει σαν να μην τρέχει τίποτα. Σαν να μπορεί ένα εκπαιδευτικό σύστημα να σταθεί χωρίς να σέβεται τους ανθρώπους που το κρατούν όρθιο.

Η χώρα που ζητά θαύματα από ανθρώπους που δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιό τους

Με μισθούς που ξεκινούν στα €15.000 τον χρόνο —σε μια Ευρώπη όπου ο μέσος όρος φτάνει τις €40.000— η Ελλάδα απαιτεί από τους δασκάλους και τους καθηγητές να είναι ψυχολόγοι, γραμματείς, κοινωνικοί λειτουργοί, παιδαγωγοί, επιμορφωτές, υπεύθυνοι τάξης και ταυτόχρονα… οικονομικά ακροβάτες.

Σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και νησιά, χιλιάδες εκπαιδευτικοί αδυνατούν να νοικιάσουν σπίτι. Πολλοί κοιμούνται σε συγγενείς, φθηνά Airbnb ή φεύγουν από το επάγγελμα.
Και η πολιτεία; Θεωρεί δεδομένο ότι η οικογένεια θα πληρώσει — γονείς, παππούδες, δάνεια. Η ευρωπαϊκή ντροπή ντύνεται με ελληνική κανονικότητα.

Ένα επάγγελμα που έχει χάσει το κύρος του — από επιλογή της πολιτείας

Ποιος αριστούχος νέος θα διαλέξει να γίνει δάσκαλος όταν μπορεί, με τις ίδιες σπουδές, να αμειφθεί πολλαπλάσια σε οποιονδήποτε άλλο κλάδο;

Η Ελλάδα έχει «φροντίσει» ώστε η εκπαίδευση να μην είναι επάγγελμα επιλογής αλλά τελευταίας λύσης. Αυτό δεν είναι ατύχημα· είναι συστημική επιλογή. Όταν κρατάς χαμηλά τις αμοιβές, κρατάς χαμηλά και τις προσδοκίες από το σχολείο — και κατ’ επέκταση ολόκληρη τη χώρα.

Πού πάνε τα χρήματα; Όχι εκεί όπου θα έπρεπε

Από το 2019, η Ελλάδα έχει ξοδέψει 24 δισ. ευρώ σε πρόωρη εξυπηρέτηση χρέους. Την ίδια στιγμή, πείθει τους εκπαιδευτικούς ότι «δεν υπάρχουν χρήματα» για αυξήσεις.

Και όλα αυτά ενώ το ελληνικό χρέος είναι σχεδόν εξολοκλήρου προς ευρωπαϊκούς θεσμούς, με χαμηλά επιτόκια και λήξεις που φτάνουν μέχρι το… 2070. Δηλαδή, βιαζόμαστε να αποπληρώσουμε χρέος που όχι μόνο δεν πιέζει αλλά μας κοστίζει λιγότερο από ποτέ.

Αυτό δεν είναι οικονομική στρατηγική. Είναι οικονομικός παραλογισμός.

Η χώρα που δεν καταλαβαίνει το αυτονόητο

Η επένδυση στους εκπαιδευτικούς δεν είναι «δαπάνη». Είναι η πιο αποδοτική αναπτυξιακή κίνηση που μπορεί να κάνει μια χώρα.

Αν οι μισθοί δεν αυξηθούν δραστικά:

• η εκπαίδευση θα συνεχίσει να καταρρέει,

• τα σχολεία θα στελεχώνονται όλο και πιο δύσκολα,

• οι νέοι θα εγκαταλείπουν το επάγγελμα,

• και η χώρα θα μείνει με ένα εκπαιδευτικό σύστημα ανίκανο να προετοιμάσει το μέλλον της.

Η αλήθεια είναι απλή — και οδυνηρή

Μια χώρα που δεν σέβεται τους εκπαιδευτικούς της, δεν σέβεται ούτε τα παιδιά της ούτε τον εαυτό της.

Η Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα να βρίσκει δισεκατομμύρια για τράπεζες, εξοπλισμούς, έργα βιτρίνας και πρόωρες πληρωμές χρέους.
Έχει πρόβλημα μόνο όταν το αίτημα αφορά τους ανθρώπους που διαμορφώνουν τη νέα γενιά.

Και αυτό λέει πολλά για το πού πραγματικά βρίσκεται στη λίστα των προτεραιοτήτων μας η εκπαίδευση.