Η προγραμματισμένη συνάντηση του Έλληνα Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, με τον Τούρκο Πρόεδρο, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στην Άγκυρα στις 11 Φεβρουαρίου, στο πλαίσιο του 6ου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας, αποτελεί μια ανησυχητική εξέλιξη για την Ελληνική εξωτερική πολιτική. Η Ελληνική κυβέρνηση προχωρά σε έναν διάλογο ο οποίος, επί της ουσίας, νομιμοποιεί την τουρκική επιθετικότητα, καθώς διεξάγεται ενώ η Άγκυρα κλιμακώνει τις προκλήσεις της σε όλα τα επίπεδα.
ΥΠΟΠΤΗ Η ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται να έχει εγκαταλείψει την παλαιότερη στάση του, η οποία προέκρινε την ανάγκη για έμπρακτη αποκλιμάκωση πριν από κάθε επαφή. Στο παρελθόν, η Ελληνική πλευρά υποστήριζε πως για να πραγματοποιηθούν συναντήσεις κορυφής, πρέπει να διαφαίνεται ένα θετικό αποτέλεσμα ή τουλάχιστον ένα ήρεμο κλίμα. Αντίθετα, η τρέχουσα συνάντηση πραγματοποιείται σε ένα εξαιρετικά βαρύ κλίμα. Η Τουρκία δεν έχει υποχωρήσει ούτε κατ’ ελάχιστον από τις πάγιες διεκδικήσεις της. Τουναντίον, η γειτονική χώρα επιμένει στο ιδεολόγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας», διατηρεί σε ισχύ το «Casus Belli» (αιτία πολέμου) σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών μας υδάτων και συνεχίζει την έκδοση παράτυπων NAVTEX και NOTAM, δεσμεύοντας περιοχές ακόμη και πέραν του 25ου μεσημβρινού. Είναι σαφές ότι η Τουρκία γνωρίζει πολύ καλά τι διέρχεται από τη χώρα και τι ξεκινά από τις ακτές της, είτε πρόκειται για στρατιωτικές κινήσεις είτε για τις ροές του μεταναστευτικού, το οποίο εργαλειοποιεί συνεχώς ως μοχλό πίεσης προς την Ελλάδα. Συνεπώς, η επιλογή του Πρωθυπουργού να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων υπό αυτές τις συνθήκες, χωρίς να έχει προκύψει καμία θετική ένδειξη, συνιστά εθνικό έγκλημα.
Το μείζον πολιτικό ζήτημα που ανακύπτει είναι ότι η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Άγκυρα προσφέρει νομιμοποίηση στις παράλογες τουρκικές αξιώσεις. Όταν η Ελλάδα δέχεται να συνομιλήσει ενώ υφίσταται απειλές, στέλνει το μήνυμα ότι η τουρκική επιθετικότητα παράγει πολιτικά αποτελέσματα. Η πρόσφατη ανακοίνωση του τουρκικού Υπουργείου Άμυνας, η οποία χαρακτηρίζει ως απαράδεκτες τις δηλώσεις Μητσοτάκη για το αναφαίρετο δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, αποδεικνύει ότι η Άγκυρα δεν προσέρχεται στον διάλογο με καλή πίστη. Αντίθετα, απαιτεί από την Ελλάδα να ζητά την έγκρισή της για την άσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.
Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ & Ο ΡΟΛΟΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ
Επιπλέον, η στάση αυτή της ελληνικής κυβέρνησης εγκυμονεί κινδύνους για τις συμμαχίες της χώρας στην ευρύτερη περιοχή. Η Αίγυπτος, η οποία αποτελεί έναν κρίσιμο στρατηγικό σύμμαχο, παρακολουθεί τις εξελίξεις. Όταν το Κάιρο διαπιστώνει ότι η Αθήνα ανέχεται το παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο και συζητά με την Τουρκία χωρίς να θέτει προαπαιτούμενα, είναι εύλογο να εξάγει αρνητικά συμπεράσματα για την αποφασιστικότητα της Ελληνικής πλευράς. Μια τέτοια εικόνα αδυναμίας ενδέχεται να οδηγήσει την Αίγυπτο σε αναθεώρηση των δικών της ισορροπιών και σε πιθανή επαναπροσέγγιση με την Τουρκία, εφόσον κρίνει ότι η Ελλάδα δεν αποτελεί πλέον ένα στιβαρό ανάχωμα στον τουρκικό επεκτατισμό. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, επιλέγοντας τον δρόμο του διαλόγου χωρίς όρους και προϋποθέσεις, αποδέχεται εμμέσως την ατζέντα της Τουρκίας. Η συζήτηση για μια και μόνη διαφορά (υφαλοκρηπίδα) ακυρώνεται στην πράξη, καθώς η Τουρκία θέτει στο τραπέζι ζητήματα κυριαρχίας, αποστρατιωτικοποίησης νησιών και γκρίζων ζωνών, και με την ελληνική πλευρά να αδυνατεί να επιβάλει τις κόκκινες γραμμές της.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
