«ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ 3»: ΑΥΞΗΣΕΙΣ-ΦΩΤΙΑ ΕΩΣ 35% ΚΑΙ ΠΑΓΙΔΑ ΧΡΕΩΝ ΓΙΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΝΕΟΥΣ!

Σε οικονομική παγίδα για χιλιάδες νέους και οικογένειες εξελίσσεται η κυβερνητική πολιτική για τη στέγαση, καθώς το επερχόμενο πρόγραμμα «Σπίτι Μου 3» έρχεται αντιμέτωπο με το ράλι της ακρίβειας που η ίδια η κυβερνητική τακτική τροφοδότησε. Οι δικαιούχοι, αντί για βοήθεια, καλούνται να πληρώσουν φωτιά και λαύρα τα ίδια ακίνητα σε σχέση με τους πρώτους κύκλους του προγράμματος, την ώρα που τα επιπλέον κόστη και οι ανάγκες ανακαίνισης εκτοξεύουν τις απαιτήσεις σε ίδια κεφάλαια σε δυσθεώρητα ύψη.

Το εκρηκτικό κοκτέιλ των αυξήσεων: 30% με 35% πάνω οι τιμές

Τα επίσημα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος (ΤτΕ) αποκαλύπτουν το μέγεθος του αδιεξόδου. Κατά την τριετία εφαρμογής των προγραμμάτων «Σπίτι Μου 1» και «Σπίτι Μου 2» (από το δεύτερο τρίμηνο του 2023 έως το δεύτερο τρίμηνο του 2026), η κυβερνητική παρέμβαση οδήγησε σε ανεξέλεγκτη ανατίμηση των ακινήτων:

• Σε πανελλαδικό επίπεδο: Η μέση αύξηση των τιμών πώλησης ανήλθε σε 25,1%, ενώ στα παλαιότερα ακίνητα (άνω των 5 ετών) άγγιξε το 24,5%.

• Στην Αττική: Οι τιμές εκτινάχθηκαν κατά 22,3% συνολικά και κατά 21,8% στα παλαιότερα σπίτια.

• Στη Θεσσαλονίκη: Η κατάσταση ξέφυγε εντελώς, με την αύξηση να φτάνει το εκρηκτικό 30% και τα παλαιότερα ακίνητα να καταγράφουν άλμα 32%.

• Στην περιφέρεια: Οι υπόλοιπες μεγάλες πόλεις σημείωσαν άνοδο 24,9%, με τα παλαιότερα ακίνητα να επιβαρύνονται κατά 25,4%.

Με την έναρξη του νέου κύκλου το 2027, οι ενδιαφερόμενοι θα κληθούν να αγοράσουν τα ίδια σπίτια τουλάχιστον 25% ακριβότερα. Δεδομένου ότι μετά από κάθε κυβερνητική εξαγγελία οι ιδιοκτήτες προχωρούν σε νέα τεχνητή αναπροσαρμογή τιμών προς τα πάνω, εκτιμάται ότι μέχρι την έναρξη του προγράμματος ο «πήχυς» της ακρίβειας θα ξεκινά από το 30% έως 35%.

Τα ψιλά γράμματα: Όρια, παλαιότητα και αβάσταχτα κόστη

Παρά τις κυβερνητικές διακηρύξεις για δάνεια έως 230.000 ευρώ και μέγιστη εμπορική αξία 300.000 ευρώ, οι επιλέξιμες κατοικίες παραμένουν γερασμένες κατασκευές (με άδεια οικοδομής έως 31/12/2005 και αποπεράτωση έως 31/12/2007). Αυτό σημαίνει ότι τα νοικοκυριά καλούνται να πληρώσουν χρυσάφι παλιά σπίτια, τα οποία απαιτούν τεράστια επιπλέον ποσά για επισκευές και ανακαινίσεις.

Ακόμα και χωρίς το κόστος ανακαίνισης, η είσοδος στο πρόγραμμα είναι απαγορευτική:

• Για ένα σπίτι αξίας 150.000 ευρώ, ακόμα και με δανειοδότηση 90% (135.000 ευρώ), απαιτούνται 15.000 ευρώ από την τσέπη του αγοραστή για τη διαφορά.

• Απαιτούνται επιπλέον τουλάχιστον 15.000 ευρώ για γραφειοκρατικά κόστη και μεταβιβαστικά έξοδα (μεσίτες, δικηγόρους, συμβολαιογράφους, κτηματολόγιο).

• Το αρχικό κεφάλαιο που πρέπει να διαθέτει ένα νοικοκυριό φτάνει τα 30.000 ευρώ minimum, ποσό που λειτουργεί ως αποτρεπτικός τοίχος για τη μεγάλη πλειοψηφία των νέων.

Ο κίνδυνος της υπερχρέωσης και η σκληρή πραγματικότητα

Η κυβερνητική ανεπάρκεια να συγκρατήσει τις τιμές οδήγησε στο απαράδεκτο φαινόμενο, κατά τον προηγούμενο κύκλο, τράπεζες να προωθούν δάνεια-«γέφυρα» για να καλύψουν τα ίδια κεφάλαια των δικαιούχων. Η τακτική αυτή παγιδεύει τα νοικοκυριά σε καθεστώς υπερχρέωσης, εκθέτοντάς τα σε τεράστιο ρίσκο, αφού οι συμβάσεις του προγράμματος αφορούν αποκλειστικά κυμαινόμενο επιτόκιο. Οποιαδήποτε αύξηση επιτοκίων ή έκτακτη δαπάνη απειλεί να οδηγήσει τους δανειολήπτες σε οικονομικό αδιέξοδο.

Την ίδια στιγμή, η πραγματικότητα καταρρίπτει τα κυβερνητικά αφηγήματα:

1. Στο «Σπίτι Μου 2» υπεγράφησαν 14.114 συμβάσεις συνολικού ύψους 1,54 δισ. ευρώ (το 63% συμπιέστηκε σε Αττική και Θεσσαλονίκη).

2. Το μέσο δάνειο περιορίστηκε μόλις στις 120.400 ευρώ, η μέση εμπορική αξία στα 152.100 ευρώ και η μέση επιφάνεια στα 88,4 τ.μ..

Αποδεικνύεται έτσι ότι οι πολίτες αδυνατούν να προσεγγίσουν τα ανώτατα όρια του προγράμματος, καθώς η κυβερνητική ακρίβεια καθιστά την εύρεση αξιοπρεπούς κατοικίας σχεδόν αδύνατη.