ΣΟΚ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΜΠΗ – ΑΛΛΑ ΔΕΝ «ΠΑΡΑΔΕΧΟΝΤΑΙ» ΤΙΠΟΤΑ

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Η κυβέρνηση αποφασίζει να μην ασκήσει ένδικα μέσα για τις αποζημιώσεις των θυμάτων στα Τέμπη και να προχωρήσει άμεσα σε πληρωμές. Μια κίνηση που παρουσιάζεται ως «σεβασμός στον ανθρώπινο πόνο». Όμως πίσω από τις λέξεις, το ερώτημα καίει: πρόκειται για πράξη ευθύνης ή για σιωπηλή υποχώρηση;

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης το ξεκαθάρισε: το κράτος θα πληρώσει, αλλά δεν αποδέχεται το σκεπτικό της δικαστικής απόφασης. Δηλαδή τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Από τη μία δίνεις χρήματα, από την άλλη λες ότι δεν συμφωνείς. Μια στάση που μοιάζει να πατάει σε δύο βάρκες και αφήνει τον κόσμο με περισσότερες απορίες παρά απαντήσεις.

Η τραγωδία των Τεμπών δεν είναι ένα απλό περιστατικό, αλλά είναι μια πληγή που παραμένει ανοιχτή. Δεκάδες νεκροί, οικογένειες που ζητούν δικαίωση, μια κοινωνία που ακόμα δεν έχει ακούσει ξεκάθαρα ποιος φταίει και γιατί. Και τώρα, αντί για μια σκληρή νομική αντιπαράθεση ή μια καθαρή πολιτική τοποθέτηση, βλέπουμε μια κίνηση που μοιάζει περισσότερο με «κλείσιμο εκκρεμότητας».

Γιατί αν η κυβέρνηση πίστευε πραγματικά ότι η απόφαση είναι άδικη ή λανθασμένη, θα πήγαινε μέχρι τέλους. Θα εξαντλούσε κάθε νομικό μέσο. Το ότι δεν το κάνει, γεννά υποψίες. Μήπως μια έφεση θα άνοιγε νέες πτυχές; Μήπως θα έφερνε στο φως ευθύνες που κάποιοι δεν θέλουν να συζητηθούν ξανά;

Από την άλλη, υπάρχει και η σκληρή πραγματικότητα: οι οικογένειες περιμένουν. Περιμένουν χρόνια. Και κάθε καθυστέρηση μοιάζει με δεύτερη τιμωρία. Άρα η πληρωμή μπορεί να είναι μια ανακούφιση – αλλά δεν είναι λύση στο βασικό πρόβλημα.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε μόνο για χρήματα, αλλά για τη δικαιοσύνη και για την απόδοση ευθυνών. Για ένα κράτος που πρέπει να εξηγήσει τι πήγε στραβά και πώς θα αποτρέψει μια νέα τραγωδία. Προφανώς είναι ένα νέο αφήγημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη και των βουλευτών της.

Και τελικά, το πιο βαρύ ερώτημα παραμένει στον αέρα:

είναι αυτή η αρχή της δικαίωσης ή απλά μια προσπάθεια να πέσει σιωπή πάνω σε μια υπόθεση που ακόμα «καίει»;