Σκάνδαλο Επστάιν- Η "εκκαθάριση" των ελίτ & οι ιστορικές αναλογίες

Ο δεύτερος νόμος της Θερμοδυναμικής, ορίζει ότι σε κάθε κλειστό σύστημα, η εντροπία (το μέτρο της αταξίας και της σήψης) τείνει πάντα να αυξάνεται.

Τίποτα δεν παραμένει οργανωμένο και καθαρό από τη φύση του αλλά αντίθετα απαιτείται συνεχής κατανάλωση ενέργειας για να διατηρηθεί η τάξη, αλλιώς το σύστημα νομοτελειακά οδηγείται στο χάος.

Όταν μεταφέρουμε αυτόν τον νόμο στην ανθρώπινη κοινωνία και στα συστήματα εξουσίας, παρατηρούμε το εξής χαρακτηριστικά:

τη συσσώρευση της σήψης. Κάθε κλειστή ελίτ λειτουργεί ως ένα κλειστό σύστημα. Με τον χρόνο, η διαφθορά, τα μυστικά και οι καταχρήσεις συσσωρεύονται σαν «κοινωνική εντροπία».

το Κρίσιμο Σημείο: είναι το σημείο όπου η δομή του συστήματος δεν μπορεί πλέον να συγκρατηθεί γιατί η εντροπία έχει φτάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο . Στο σημείο αυτό το σύστημα αντιδρά. Και τότε ή θα κάνει μια “ελεγχόμενη εκκαθάριση” (θυσιάζοντας κομμάτια του για να μειώσει την πίεση), είτε θα οδηγηθεί σε “ολοκληρωτική κατάρρευση” όταν η αταξία ξεπεράσει το σημείο μη επιστροφής.

το Reset: Η κατάρρευση δεν είναι το τέλος, αλλά η φυσική αναγκαιότητα για να απελευθερωθεί η εγκλωβισμένη ενέργεια και να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος οργάνωσης από το μηδέν.

Με αυτή τη λογική, υποθέσεις όπως αυτή του Έπσταϊν δεν είναι τυχαία γεγονότα, αλλά η εκδήλωση της μέγιστης εντροπίας ενός συστήματος που έπαψε να αυτοκαθαρίζεται.

Η υπόθεση Επσταϊν λειτουργεί σαν ένας «σεισμός» που αποκάλυψε τα σαθρά θεμέλια στα οποία πατούσαν ορισμένοι από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους του πλανήτη.

Παρατηρούμε ότι έχει δύο όψεις:

την πτώση του «Απρόσβλητου» και τη συστημική αυτοσυντήρηση ή πραγματική κάθαρση

Για δεκαετίες, υπήρχε η αίσθηση ότι ο πλούτος και οι διασυνδέσεις λειτουργούν ως μια αδιαπέραστη ασπίδα. Η υπόθεση αυτή απέδειξε ότι:

η φήμη είναι πλέον νόμισμα. Ακόμα και αν κάποιοι δεν κατέληξαν στη φυλακή, η δημόσια κατακραυγή κατέστρεψε καριέρες (όπως του Πρίγκιπα Άντριου ή κορυφαίων στελεχών της Wall Street).

και φυσικά το τέλος του “Old Boys Club”. Οι κλειστές πόρτες άνοιξαν. Η δημοσιοποίηση των εγγράφων και των ονομάτων δείχνει ότι η ασυλία των ελίτ δεν είναι πλέον δεδομένη.

Στο ερώτημα εάν έχουμε συστημική αυτοσυντήρηση ή πραγματική κάθαρση ,

οι απόψεις διίστανται. Από τη μία υπάρχει η πλευρά της “Εκκαθάρισης”. Κάποιοι θεωρούν ότι το σύστημα «πετάει τα απορρίμματα» για να σωθεί το ίδιο. Θυσιάζουν δηλαδή ορισμένα πρόσωπα που έγιναν πολύ τοξικά, ώστε να μην κλονιστεί η εμπιστοσύνη στους θεσμούς συνολικά.

Από την άλλη υπάρχει η πλευρά της Δικαιοσύνης διότι άλλοι βλέπουν μια καθυστερημένη αλλά αναγκαία νίκη των θυμάτων και της ερευνητικής δημοσιογραφίας, που κατάφεραν να λυγίσουν το σύστημα.

Η ιστορία είναι γεμάτη από στιγμές όπου η ελίτ «αυτοκαθαρίζεται» ή καταρρέει κάτω από το βάρος των σκανδάλων της. Συχνά, αυτό συμβαίνει όταν η διαφθορά γίνεται τόσο εμφανής που απειλεί τη σταθερότητα ολόκληρου του συστήματος.

Μερικές από τις πιο εμβληματικές περιπτώσεις «εκκαθάρισης» ισχυρών ανθρώπων, είναι οι ακόλουθες:

1. Mani Pulite (Επιχείρηση «Καθαρά Χέρια») – Ιταλία, 1990s

Αυτή είναι ίσως η πιο κοντινή περίπτωση σε αυτό που λέμε μαζική εκκαθάριση της δύναμης.

Μια τεράστια δικαστική έρευνα αποκάλυψε ένα δίκτυο δωροδοκιών που αφορούσε σχεδόν όλο το πολιτικό και επιχειρηματικό κατεστημένο της Ιταλίας.

Ολόκληρα πολιτικά κόμματα εξαφανίστηκαν, εκατοντάδες πολιτικοί και βιομήχανοι φυλακίστηκαν ή αυτοκτόνησαν, και η «Πρώτη Ιταλική Δημοκρατία» κατέρρευσε ολοκληρωτικά.

2. Η Πτώση των Ναϊτών Ιπποτών – 14ος Αιώνας

Η πιο βίαιη μορφή «εκκαθάρισης» πλούτου και ισχύος

Οι Ναΐτες ήταν οι τραπεζίτες της Ευρώπης και είχαν τρομερή δύναμη. Ο Βασιλιάς της Γαλλίας, Φίλιππος Δ’, που τους χρωστούσε τεράστια ποσά, αποφάσισε να τους εξοντώσει.

Με κατηγορίες για αιρέσεις και ανήθικες τελετές (που πολλοί ιστορικοί θεωρούν κατασκευασμένες), συνελήφθησαν μαζικά, βασανίστηκαν και η περιουσία τους κατασχέθηκε. Ήταν μια στρατηγική κίνηση για να εξαλειφθεί μια «παράλληλη» εξουσία.

3. Η «Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών» – Γερμανία, 1934

Κανονικό παράδειγμα εσωτερικής εκκαθάρισης μέσα στους κόλπους της εξουσίας. Γεγονός που συμβαίνει πολύ συχνά στους κύκλους εξουσίας . Επιλέγουμε την πιο αιματηρή περίπτωση

Ο Χίτλερ αισθανόμενος ότι η ηγεσία των SA (των Ταγμάτων Εφόδου) και κάποιοι συντηρητικοί πολιτικοί απειλούσαν την απόλυτη κυριαρχία του αποφάσισε να τους εξοντώσει.

Μέσα σε λίγες μέρες, εκτελέστηκαν δεκάδες υψηλόβαθμα στελέχη. Ήταν το μήνυμα ότι κανείς δεν είναι ασφαλής αν δεν ευθυγραμμίζεται πλήρως με το νέο κέντρο εξουσίας.

4. Η Εκκαθάριση της Διαφθοράς στην Κίνα (Εποχή Σι Τζινπίνγκ)

Αυτή είναι μια διαρκής εκκαθάριση που ξεκίνησε το 2012 και βρίσκεται σε εξέλιξη μέχρι σήμερα.

Ο Σι Τζινπίνγκ ξεκίνησε μια εκστρατεία εναντίον των «μυγών και των τίγρεων» (χαμηλόβαθμων και υψηλόβαθμων στελεχών).

Πάνω από ένα εκατομμύριο αξιωματούχοι έχουν τιμωρηθεί. Ενώ παρουσιάζεται ως κάθαρση, πολλοί αναλυτές τη θεωρούν εργαλείο για την εξόντωση των πολιτικών του αντιπάλων και των πλούσιων ολιγαρχών που είχαν αποκτήσει υπερβολική επιρροή.

Οι εκκαθαρίσεις λοιπόν έχουν πάντα μια αφορμή , που είναι συνήθως ένας ηθικό σκάνδαλο ή μία οικονομική απάτη που δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί.

Κρύβουν τη σκοπιμότητα δηλαδή την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης του κόσμου ή την ανακατανομή της δύναμης ανάμεσα στους ισχυρούς.

και ΄τέλος παρουσιάζουν το “σύνδρομο της Ιφιγένειας” , δηλαδή τη θυσία μερικών πολύ γνωστών προσώπων για να παραμείνει το υπόλοιπο σύστημα ανέπαφο.

Η διαφορά με τον Έπσταϊν: Στις περισσότερες ιστορικές περιπτώσεις, η εκκαθάριση γινόταν από το κράτος ή έναν ηγέτη. Στην υπόθεση Έπσταϊν, η πίεση ήρθε «από κάτω» (θύματα, δημοσιογράφοι) και η ελίτ αναγκάστηκε να αποκόψει τα μέλη της για να μην «μολυνθεί» ολόκληρο το οικοδόμημα.
Το μόνο που μένει για όλους εμάς είναι αναμονή και ψυχραιμία για να δούμε τις εξελίξεις