Πώς οι Πορτογάλοι τσάκισαν τα υπερκέρδη των διυλιστηρίων με φόρο 33% την ώρα που το Μαξίμου εμπαίζει τους Έλληνες με επιδόματα ελεημοσύνης
Η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί παγωμένη την απόλυτη λεηλασία του εισοδήματός της κάθε φορά που πλησιάζει σε ένα πρατήριο υγρών καυσίμων. Πίσω από τις βαρύγδουπες κυβερνητικές δικαιολογίες περί διεθνών γεωπολιτικών κρίσεων και συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή κρύβεται μια ανατριχιαστική αλήθεια την οποία τα συστημικά μέσα ενημέρωσης αρνούνται πεισματικά να αγγίξουν. Το αφήγημα της αναπόφευκτης ακρίβειας καταρρέει παταγωδώς αν ρίξει κανείς μια ματιά στο τι συμβαίνει στην άλλη άκρη της Ευρώπης και συγκεκριμένα στην Πορτογαλία. Εκεί οι κυβερνώντες απέδειξαν ότι όταν υπάρχει πολιτική βούληση τα απυρόβλητα μεγαθήρια της ενέργειας μπορούν να μπουν στον γύψο. Εδώ στην Ελλάδα το πολιτικό σύστημα επιλέγει να τα ταΐζει με το κουτάλι.
Στη Λισαβόνα δεν ανακάλυψαν ξαφνικά την πυρίτιδα ούτε πρόκειται για κάποια υπερδύναμη της παγκόσμιας οικονομίας. Εκεί απλώς αποφάσισαν να εφαρμόσουν το αυτονόητο. Αντιμέτωπη με τις ραγδαίες ανατιμήσεις στα καύσιμα η κυβέρνηση της ιβηρικής χώρας προχώρησε σε μια κίνηση ματ επιβάλλοντας έκτακτο φόρο 33% στα «ουρανοκατέβατα» κέρδη των διυλιστηρίων. Τα έσοδα από αυτή την πρωτοφανή αφαίμαξη του μεγάλου κεφαλαίου δεν χάθηκαν σε μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού αλλά κατευθύνθηκαν απευθείας στη στήριξη των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που βλέπουν τον τζίρο τους να εξατμίζεται. Αυτή η ευθεία επίθεση στον πυρήνα της κερδοσκοπίας αποδεικνύει περίτρανα ότι η φτωχοποίηση των πολιτών δεν είναι φυσικό φαινόμενο αλλά ξεκάθαρη πολιτική επιλογή. Οι Πορτογάλοι δεν περίμεναν την Ευρωπαϊκή Ένωση να συντονίσει τα βήματά της ούτε κρύφτηκαν πίσω από γραφειοκρατικές δικαιολογίες. Είδαν τα διυλιστήρια να θησαυρίζουν εν μέσω παγκόσμιας κρίσης και πήραν πίσω τα κλεμμένα επιστρέφοντάς τα στην πραγματική οικονομία.
Το Ελληνικό Θέατρο του Παραλόγου
Την ίδια ακριβώς ώρα στην Αθήνα η κυβέρνηση παρακολουθεί με σταυρωμένα τα χέρια τα διυλιστήρια να καταγράφουν κέρδη εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ μόνο το πρώτο τρίμηνο του 2026. Αντί για δυναμικές παρεμβάσεις ο πρωθυπουργός μοιράζει καθρεφτάκια σε ιθαγενείς βαφτίζοντας κοινωνική πολιτική τα αποσπασματικά επιδόματα ολίγων λεπτών του ευρώ ανά λίτρο.
Μέσα στον καυτό μήνα του Ιουλίου η μέση τιμή του πετρελαίου κίνησης στην Ελλάδα εκτοξεύτηκε. Στις αρχές του μήνα το ντίζελ βρισκόταν στα 1,648 ευρώ το λίτρο για να φτάσει στις αρχές Αυγούστου στα εξωφρενικά 2,068 ευρώ. Η αύξηση αυτή ξεπερνά το 20% μέσα σε λίγες μόνο εβδομάδες. Ακόμα πιο εφιαλτική είναι η κατάσταση στα νησιά μας και ιδιαίτερα στις Κυκλάδες όπου εν μέσω τουριστικής περιόδου το ντίζελ σπάει κάθε ρεκόρ αγγίζοντας ή και ξεπερνώντας τα 2,257 ευρώ ανά λίτρο.
Το αφήγημα της εισαγόμενης ακρίβειας γκρεμίζεται ολοσχερώς από τα συγκριτικά στοιχεία της ίδιας της ευρωπαϊκής αγοράς. Από τα τέλη Ιουνίου όταν και άρχισε η νέα ξέφρενη πορεία των τιμών η αύξηση του κόστους στην Ευρωπαϊκή Ένωση άγγιξε το 17%. Στην Ελλάδα η αντίστοιχη αύξηση σκαρφάλωσε στο 27% τοποθετώντας τη χώρα μας στη δεύτερη χειρότερη θέση πανευρωπαϊκά. Είμαστε οι μόνιμοι πρωταθλητές της ακρίβειας και οι ουραγοί της προστασίας του καταναλωτή.
Όπως αποκαλύπτουν παράγοντες της εγχώριας αγοράς και ειδικοί αναλυτές η εκτίναξη των τιμών δεν οφείλεται αποκλειστικά στην άνοδο του αργού πετρελαίου αλλά στο κερδοσκοπικό όργιο των ίδιων των διυλιστηρίων. Τα ιστορικά περιθώρια κέρδους που παραδοσιακά κυμαίνονταν στα 5 με 10 δολάρια το βαρέλι έχουν πλέον απογειωθεί. Για τη βενζίνη αγγίζουν τα 30 με 40 δολάρια ενώ για το ντίζελ σπάνε τα κοντέρ φτάνοντας τα 50 και 60 δολάρια ανά βαρέλι.
Η κρίση μετατράπηκε στο απόλυτο πλυντήριο πλουτισμού. Εκμεταλλευόμενοι τη στενότητα της αγοράς λόγω των διεθνών αναταραχών οι μεγάλοι παίκτες της ενέργειας πολλαπλασίασαν τα κέρδη τους στις πλάτες του απλού πολίτη που πασχίζει να βγάλει τον μήνα.
Μπροστά σε αυτή τη σφαγή το Μέγαρο Μαξίμου απαντά με ασπιρίνες για τον καρκίνο. Η πολυδιαφημισμένη παρέμβαση των 30 εκατομμυρίων ευρώ για την υποτιθέμενη συγκράτηση των τιμών στην εφοδιαστική αλυσίδα σε συνδυασμό με τις ισχνές επιδοτήσεις των 10 και 5 λεπτών δεν είναι απλώς σταγόνα στον ωκεανό. Είναι η απόλυτη κοροϊδία. Αν η κυβέρνηση διέθετε το πολιτικό θάρρος να αντιγράψει το πορτογαλικό μοντέλο και να επιβάλει μια στοιχειώδη εισφορά αλληλεγγύης στα υπερκέρδη των εταιρειών πετρελαιοειδών τα κρατικά ταμεία θα γέμιζαν άμεσα με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Αντί για αυτό επιλέγεται η οδός της συγκάλυψης και της έμμεσης επιδότησης των καρτέλ με τα χρήματα των ίδιων των φορολογουμένων.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
