Πέμπτη , 4 Μαρτίου 2021
Τελευταία Νέα

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ & ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ

Είμαστε ένα ευλογημένο έθνος για τον λόγο ότι η παράδοσή μας και οι συνθήκες υπό τις οποίες το έθνος μας κινήθηκε στην ιστορία δεν μας έκαναν να βιώσουμε αυτό που ονομάζουμε «ολοκληρωτικό καθεστώς» στην εσωτερική μας διακυβέρνηση.

Γράφει ο Βαγγέλης Σαραντίδης

 

Θέλεις επειδή η Ορθοδοξία δεν βάζει ως κορωνίδα για λήψη απόφασης κάποιον έναν και μοναδικό «αλάθητο» στο κουμάντο, αλλά τη Σύνοδο, που συσκέπτεται και αποφασίζει δημοκρατικά, θέλεις επειδή οι συγκεντρωτικοί ηγέτες, λόγω πάμπολλων ιστορικών «απροόπτων», δεν κατάφεραν ποτέ να διατηρηθούν στα πράγματα επί μακρόν, ως τέτοιοι, στη χώρα αυτή (παρά μόνον οι εξωτερικοί κατακτητές), θέλεις επειδή το πνεύμα της αντίστασης στην τυραννία χαρακτηρίζει τη ράτσα μας, να γιατί, τελικά, δεν ευδοκίμησε κανένα στυλ ολοκληρωτισμού, στην Ελλάδα, τόσο παλιά, όσο και πιο σύγχρονα. Ακόμα και οι όποιοι λεγόμενοι «δικτάτορες» ή αυταρχικοί κυβερνήτες της Ελλάδας, με όλη την αυθαιρεσία που τους διέκρινε, δεν στράφηκαν προς την εξόντωση ανεπιθύμητων με πρόγραμμα και σχεδιασμό.

Αντίθετα, αυτό που λέμε «ολοκληρωτικό καθεστώς», στις διαστάσεις που έλαβε τον 20ο αιώνα, ταιριάζει πιο πολύ σε βιώματα και εμπειρίες που έφεραν οι ξένοι από τη Δύση στην Ανατολή, όπου η βία και η καταστολή, πήγαν μαζί με την ανελευθερία και την επιβολή που επέβαλε ένας υπερ-αρχηγός. Η παράδοση των Ελλήνων, αναμεμειγμένη με τα στοιχεία που εισήγαγε η Ορθοδοξία στον ελληνικό πολιτισμό, παρήγαγε αρνητές της κάθε καταπίεσης, είτε από ξένους κατακτητές, είτε από ευκαιριακούς δικτατορίσκους και αλλόθρησκους.

 

 

Η στέρηση της ελευθερίας επιλογής (πχ) στο θέμα του θρησκευτικού «πιστεύω» στη χώρα μας από το ολοκληρωτικό καθεστώς του κατακτητή παρήγαγε ακόμα και μάρτυρες, ιδιαιτέρως στην τουρκοκρατία. Οι λεγόμενοι «νεομάρτυρες» έδειξαν στον κόσμο όλο ότι, το τίμημα για να απολαύσει κανείς υψηλού επιπέδου επιλογές και ποιότητα ζωής είναι η θυσία, ακόμα και της ίδιας της προσωπικής μας ζωής. Για να το πάμε παραπέρα, το να απολαμβάνει κανείς την ελευθερία των επιλογών του ενοχλεί τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, ιδίως όταν αυτές οι επιλογές αφορούν σε Ανθρώπινα Δικαιώματα και αντιλήψεις που προάγουν τον ανθρωπισμό. Γιατί η φύση του ολοκληρωτισμού έχει να κάνει με την επιβολή ενός ή πολύ λίγων πάνω στους πολλούς. Είναι μια θνησιγενής κατάσταση, η οποία οδηγεί στην καταστροφή, όχι μόνο τις ομαλές συνθήκες ζωής σε μια κοινωνία, αλλά και εκείνα τα όποια υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, που αποτελούν «μέλη του καθεστώτος», όπως μας έχει δείξει περίτρανα η ιστορία.

Με όλα τα παραπάνω δεδομένα, το ερώτημα έχει να κάνει με το ποια μπορεί να είναι η καλύτερη, από πλευράς ατομικής ωφέλειας, επιλογή στάσης του μέσου ανθρώπου, που χωρίς να το θέλει, καλείται να επιβιώσει μέσα σε τέτοιες καταστάσεις. Η επιλογή καθενός, στην περίπτωση αυτή, έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη συνύπαρξή του με τους άλλους ανθρώπους και χαρακτηρίζει την ποιότητα ζωής που οραματίζεται σαν άνθρωπος. Αναλαμβάνουμε, σε κάθε τέτοια περίπτωση, μια προσωπική ευθύνη επιλογής στάσης ζωής, που θα μας καταστήσει συνένοχους ή όχι με το εκάστοτε ολοκληρωτικό καθεστώς.

 

 

Το τραγικό είναι ότι μια επιλογή, είτε «βολέματος εις βάρος κάποιων θυμάτων», είτε «αποτραβήγματος σε ασφάλεια», διαμορφώνει (ιστορικά) μια προσωπική «κόλαση», την οποία θα σέρνουμε σε όλη μας τη ζωή. Είναι το τίμημα που έχει παρατηρηθεί ότι καταβάλει κάθε άνθρωπος, που ζει «εγκληματώντας», είτε ως ενεργός θύτης, είτε ως εκείνος που «ανέχεται» να βασανίζονται ή να εξοντώνονται δίπλα του άνθρωποι και υπολήψεις, χωρίς να αντιδρά. Με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα εκείνο του πρόσφατου, σχετικά, ναζιστικού καθεστώτος, που αιματοκύλισε την Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο, εκείνοι που έζησαν «βολεμένοι» και «άμεμπτοι» αποτέλεσαν μια ιδιαίτερη, αξιοθρήνητη  κατηγορία ανθρώπων.

 

 

Σε προσωπικό επίπεδο, αν η συνείδησή μας δεν μας γεμίζει τύψεις και δεν αντιδρά, όταν γύρω μας γκρεμίζονται άνθρωποι, είναι ανάγκη να «κοιταχτούμε» και να προσπαθήσουμε να αποκαταστήσουμε την πορωμένη συνείδησή μας από τον ύπνο, που θα μας οδηγήσει σε προσωπική καταστροφή. Η εμπειρία από σχετικές ευκαιρίες, πάλι ιστορικά, έχει δικαιώσει όσους συνανθρώπους μας λειτούργησαν «αντιστασιακά» και «θεραπευτικά», παίρνοντας θέση ενάντια στο κακό που βιώνεται γύρω τους. Από τον Σίντλερ της ναζιστικής πάλι Γερμανίας, μέχρι τους αφανείς ήρωες που φυγάδευσαν εβραίους στην κατεχόμενη από τους ναζί Ευρώπη ή τους πιστούς της Εκκλησίας που θρήσκευαν διωκόμενοι στην Σοβιετική Ένωση και έδειχναν αλληλεγγύη στους συμπατριώτες τους ενώ εισέπρατταν μίσος, είναι ανάγκη να αναγνωρίσουμε ότι, ένα τέτοιο στυλ ζωής προκαλεί μια ευδαιμονία και ψυχική «καλοπέραση», που δεν μπορεί να την προκαλέσει η «ντόλτσε βίτα». Το να αναγνωρίζουμε την σωτήρια για τον ψυχισμό μας υπεύθυνη στάση άμυνας και προστασίας των γύρω σε συνθήκες ολοκληρωτισμού δεν είναι εύκολη υπόθεση, βέβαια. Χρειάζεται μια προσωπική δουλειά που είναι αμφίβολο αν «προμοτάρεται» και διαφημίζεται στις σύγχρονες κοινωνίες της Δύσης.

Ο ολοκληρωτισμός στην εποχή μας παίρνει κάποιες άλλες διαστάσεις, μη εύκολα ορατές σε μη υποψιασμένους πολίτες. Η μορφή του δικτάτορα και του ορατού δυνάστη αντικαθίσταται στις μέρες μας από το αόρατο σύστημα, που δομούν τα παγκοσμιοποιημένα συμφέροντα, κύρια μέσω των χρηματο-οικονομικών κολοσσών, που καταρτίζουν μια νέα τάξη πραγμάτων, σχετικά με το τι είναι επιτρεπτό και τι όχι. Αν έχουμε παρασυρθεί από το βόλεμά μας ή την ψευδαίσθηση της αποστασιοποιημένης, δήθεν «ασφαλούς» στάσης, μοιάζουμε με την στρουθοκάμηλο, που χώνει βιαστικά το κεφάλι της στην άμμο, όταν οσμίζεται κίνδυνο. Τα παλιομοδίτικα «Ανθρώπινα Δικαιώματα» και οι ελευθερίες επιλογής των προσωπικών στάσεων σε όλα τα θέματα της ζωής, αναθεωρούνται και ένα πλαίσιο επικείμενης βίαιης καθοδήγησης του κόσμου είναι, πάλι, προ των πυλών.

Η στάση της κοινής λογικής απαιτεί να αξιοποιήσουμε έναν πλούτο από ιστορικά ντοκουμέντα και «καμπανάκια», που μας χτυπούν γύρω, παρατηρώντας τις όποιες αλλαγές επιβάλλονται σε μέχρι πρότινος αυτονόητα περιθώρια επιλογών μας. Η προσωπική μας ευθύνη παραμένει, σε πιο μεγάλο βαθμό, τώρα, που και το επίπεδο μόρφωσης και ενημέρωσής μας είναι πιο ανεβασμένο, σε σύγκριση με τις παλιότερες εποχές. Οι επιλογές ποιότητας ζωής που έχουμε μπροστά μας, πλέον, είναι: Άραγε, θα σταθούμε απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και τα παπαγαλάκια της, τα οποία εκπροσωπούνται από καλοθελητές του νεοφιλελευθερισμού στις τοπικές εθνικές κοινωνίες και τάζουν «λαγούς με πετραχήλια», απαιτώντας να παραδώσουμε ακόμα και το πιο μικρό Δικαίωμα ή προσωπική ελευθερία στο «σύστημα» το οποίο εκπροσωπούν (που παρεμπιπτόντως «θα μας προστατεύει και θα προνοεί πριν από εμάς για εμάς») ή θα στηρίξουμε τις προσωπικές ελευθερίες, με τη μορφή των Δικαιωμάτων και Υποχρεώσεων που προβάλλονται στα εθνικά κράτη, όπως το δικό μας, διασφαλίζοντας κάποια όρια παρέμβασης για την προστασία των Αξιών και των ιδεωδών,  που περιγράφονται στο  Σύνταγμα, το οποίο περιφρουρεί τα προσωπικά και κοινωνικά Δικαιώματα των πολιτών;

Ώρα για επαναπροσδιορισμό των προτεραιοτήτων μας, λοιπόν, ώστε να διαμορφώσουμε τη στάση προσωπικής μας ευθύνης, που είναι ξανά, κάτι επείγον και αναγκαίο για την ποιότητα ζωής, που θέλουμε να βιώσουμε, και εμείς, και τα παιδιά μας, και ο κοινωνικός μας περίγυρος. Μακάρι να μην λειτουργήσουμε ως στρουθοκάμηλοι, αφού τα προσόντα για μια ανθρώπινη και ορθή επιλογή, από την άποψη της διασφάλισης της ποιότητας ζωής δεν μας λείπουν, και ως εκ τούτου, λάθος επιλογές δεν δικαιολογούνται…!!!

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου...
Shares