Προεκλογικό σινιάλο Μητσοτάκη από Θεσσαλονίκη – Τα καρφιά για τη «φανέλα» και οι υπουργοί που παίζουν το δικό τους παιχνίδι


Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ανακόψει το κύμα φυγής προς τα δεξιά της και να τονώσει το καταρρακωμένο ηθικό της βάσης της, η κυβέρνηση επιστρατεύει πλέον μια όψιμη «δεξιά στροφή». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, υπό το βάρος των δημοσκοπικών προειδοποιήσεων και της «πύρρειας» νίκης των προηγούμενων εκλογών, βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη σε ρόλο… μακεδονομάχου, ανασύροντας από το συρτάρι την ατζέντα των εθνικών θεμάτων και της άμυνας για να συγκρατήσει τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους που του γυρίζουν την πλάτη.

Η «γαλάζια» βάση βράζει και οι πρώην σιωπούν

Το κλίμα στον δρόμο προς το συνέδριο μόνο πανηγυρικό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Η ηχηρή απουσία του Κώστα Καραμανλή και οι «κόκκινες γραμμές» που έχουν χαράξει τόσο ο ίδιος όσο και ο Αντώνης Σαμαράς για τα εθνικά θέματα, αφήνουν τον Πρωθυπουργό εκτεθειμένο σε μια εσωκομματική απομόνωση. Η Μακεδονία, η Πελοπόννησος και η Θεσσαλία αποτελούν πλέον «ναρκοπέδια» για το Μαξίμου, με την Ελληνική Λύση να καραδοκεί και τους «δυσαρεστημένους» της ΝΔ να αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο.

Ρητορικά πυροτεχνήματα και αναζήτηση εχθρών

Μη βρίσκοντας πειστικά επιχειρήματα για το σήμερα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατέφυγε στη δοκιμασμένη συνταγή της παρελθοντολογίας. Επιτέθηκε ξανά στον Αλέξη Τσίπρα και τη «χρεοκοπία» του παρελθόντος, προσπαθώντας να τρομοκρατήσει ένα ακροατήριο που πλέον φαίνεται να τον αμφισβητεί ευθέως. Με εκφράσεις περί «πατριωτισμού της ευθύνης» και «ήρεμων νερών», ο Πρωθυπουργός επιχείρησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα στην εξωτερική πολιτική, την ώρα που το ίδιο του το κόμμα μοιάζει με «καζάνι που βράζει».

Εσωτερικός πόλεμος και «κομματικά καθήκοντα»

Οι τριγμοί στην Κοινοβουλευτική Ομάδα είναι πλέον εμφανείς, με υπουργούς να ανταλλάσσουν πυρά και τον Πρωθυπουργό να «καρφώνει» όσους δεν «ιδρώνουν τη φανέλα». Η προσπάθεια του Νίκου Δένδια να διαχωρίσει το «εθνικό καθήκον» από την «κομματική υπηρεσία» καταδεικνύει το βαθύ χάσμα στρατηγικής που επικρατεί στην κυβέρνηση, η οποία μοιάζει να ενδιαφέρεται περισσότερο για την κομματική της επιβίωση παρά για την ουσία της διακυβέρνησης.