Πού είναι η «απομονωμένη» Τουρκία του κ. Μητσοτάκη;

Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει τη διαχειριστική νωθρότητα και την οικονομική αδράνεια, η Τουρκία εξελίσσεται μεθοδικά σε περιφερειακή υπερδύναμη με παγκόσμιες φιλοδοξίες. Η Άγκυρα δεν περιμένει άδειες και προσκλήσεις. Παράγει, εξάγει, προβάλλεται, επιβάλλεται. Και η Ελλάδα; Παρακολουθεί υπνωτισμένη, παγιδευμένη σε μικροδιαχειριστικά μοντέλα και σε μια κρατική μηχανή που ακόμη πασχίζει να περάσει από το 2005 στο 2025.

Η TOGG και η τουρκική μεταποίηση, η απάντηση της Άγκυρας στην Ευρώπη των 27

Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αυτοκινητοβιομηχανία TOGG, η οποία συμμετείχε στη Διεθνή Έκθεση Αυτοκινήτου του Μονάχου και κέρδισε τις εντυπώσεις αλλά και πεντάστερη πιστοποίηση ασφαλείας με το ηλεκτροκίνητο SUV της. Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί απλώς μια βιομηχανική επιτυχία. Είναι η θεσμική αναγνώριση της Τουρκίας ως ανταγωνίστριας δύναμης εντός της ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας. Με τα νέα της μοντέλα στα σκαριά και ένα φιλόδοξο σχέδιο για ηλεκτροκίνητα και υβριδικά οχήματα, η TOGG δεν «εισβάλλει» απλώς σε μια αγορά, διεκδικεί κυρίαρχη θέση στην πράσινη μετάβαση και την τεχνολογική καινοτομία.

Η Ευρώπη ανοίγει την αγκαλιά της στην τουρκική πολεμική βιομηχανία

Πέρα όμως από την αυτοκινητοβιομηχανία, η Τουρκία κάνει βήματα γιγαντιαία στον αμυντικό τομέα. Το υπερηχητικό μαχητικό KAAN, καρπός της τουρκικής αεροναυπηγικής τεχνολογίας, όχι μόνο εντάσσεται στα εθνικά σχέδια της Άγκυρας, αλλά ετοιμάζεται να κατασκευάζεται και σε συνεργασία με χώρες όπως η Αίγυπτος και η Ισπανία. Πρόκειται για μια στρατηγική διείσδυση που δεν περιορίζεται στο τεχνικό πεδίο, αλλά εισέρχεται στον πυρήνα των γεωπολιτικών ισορροπιών της ΝΑ Μεσογείου και της ΕΕ.

Την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο δεν αποκλείει την Τουρκία λόγω αυταρχισμού ή αναθεωρητισμού, αλλά εντάσσει σταδιακά τη χώρα στην αρχιτεκτονική της άμυνας και ασφάλειας, με διμερή και πολυμερή σχήματα που καταρρίπτουν το αφήγημα της «απομονωμένης Άγκυρας».

Η Ελλάδα εκτός παιγνίου, η απουσία βιομηχανικής στρατηγικής

Απέναντι σε αυτή τη μεθοδική και επιθετική στρατηγική της Τουρκίας, η Ελλάδα εμφανίζεται εγκλωβισμένη στη λογική του επιδοματισμού, της εισαγωγής και της «καλής διαγωγής» απέναντι στους ισχυρούς της Δύσης. Αντί να χαράσσει μακροπρόθεσμες βιομηχανικές πολιτικές, συντηρεί έναν κρατικό μηχανισμό τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, με κεντρική δραστηριότητα τη διανομή ευρωπαϊκών κονδυλίων, συχνά χωρίς διαφάνεια και στρατηγική στόχευση. Δεν υπάρχει εθνικός σχεδιασμός για την παραγωγή καινοτομίας, τη δημιουργία αυτόνομων αλυσίδων αξίας, την εδραίωση εξαγωγικών βιομηχανιών.

Η Ελλάδα δεν διαθέτει ούτε ένα ανταγωνιστικό project στον τομέα της αυτοκίνησης, των drones, της ρομποτικής, της πυρηνικής ή της κβαντικής τεχνολογίας, τη στιγμή που η Τουρκία επενδύει δισεκατομμύρια στον στρατιωτικό εκσυγχρονισμό, στην ηλεκτροκίνηση, στη ναυπήγηση μη επανδρωμένων πλοίων και στη δορυφορική τεχνολογία.

Πού είναι η «απομονωμένη Τουρκία» του κ. Μητσοτάκη;

Το ερώτημα που τίθεται εύλογα είναι το εξής, πού ακριβώς παραγκωνίζεται η Τουρκία; Στην τεχνολογία; Στην αυτοκινητοβιομηχανία; Στην αμυντική βιομηχανία; Στις εξαγωγές; Στις διεθνείς συμμαχίες;

Η αλήθεια είναι ότι η στρατηγική «μικρού παίκτη» που επέλεξε η Ελλάδα, αποφεύγοντας τις εθνικές επενδύσεις στην παραγωγική ανασυγκρότηση και υπακούοντας στις Βρυξέλλες και τις ΗΠΑ χωρίς να προτάσσει εθνικά συμφέροντα, έχει οδηγήσει σε έναν γεωπολιτικό μαρασμό. Η Αθήνα δεν είναι πια καν παίκτης. Είναι διαχειριστής εξαρτήσεων και ανταγωνιστής χαμηλής εντάσεως, περιορισμένος στο πεδίο της τουριστικής εφήμερης ανάπτυξης.

Κοινωνική διάσταση, Από τον εργοστασιακό εκσυγχρονισμό στην επισιτιστική εξάρτηση

Η συνέπεια αυτής της απουσίας στρατηγικής είναι όχι μόνο γεωπολιτική αλλά και κοινωνική. Η Ελλάδα δεν παράγει ούτε το κρέας της, δεν διαθέτει σοβαρή αγροδιατροφική αυτάρκεια, εισάγει πρώτες ύλες, εξαρτάται από τρίτους για ενεργειακή επάρκεια, και αναπαράγει μια κοινωνική οικονομία που βασίζεται σε φθηνά εργατικά χέρια και ακριβό τραπέζι. Ενώ η Τουρκία χτίζει μια κοινωνία με τεχνολογική αυτοπεποίθηση, η Ελλάδα καταναλώνει τεχνολογία που δεν παράγει και τροφή που δεν εξασφαλίζει.

Τι σημαίνει αυτό για την επόμενη δεκαετία;

Αν η Ελλάδα συνεχίσει με τον ρυθμό «ΟΠΕΚΕΠΕ-κρατισμού», σύντομα θα είναι ο μόνος παθητικός θεατής στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι Τούρκοι θα πετούν, θα κατασκευάζουν, θα εξάγουν, θα διαπραγματεύονται με όλους. Οι Ευρωπαίοι θα οδηγούν TOGG. Οι γειτονικές χώρες θα χρησιμοποιούν KAAN. Και η Ελλάδα θα επαναπαύεται στο αφήγημα της τουριστικής επιτυχίας και των… επιδοτήσεων.

Εθνική αυτοχειρία…

Χρειάζεται ριζική επανεκκίνηση της εθνικής παραγωγικής και γεωπολιτικής ταυτότητας. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με αποφάσεις. Αν η Ελλάδα δεν γίνει ξανά παραγωγός τεχνολογίας, ασφάλειας, τροφής και γνώσης, θα καταδικαστεί να είναι η τελευταία επαρχία ενός κόσμου που τρέχει…