Παρασκευή , 4 Δεκεμβρίου 2020
Τελευταία Νέα

Πόσο εύκολα γίνεσαι… “έγκλειστος”

Πόσο εύκολα γίνεσαι... "έγκλειστος"

Όλοι κληθήκαμε να συμμορφωθούμε στις κυβερνητικές αποφάσεις, που μας επέβαλαν για το …κοινό καλό και τη δημόσια υγεία, να κλειστούμε στα σπίτια μας, και να “λογοδοτούμε” μέσω πενταψήφιων αριθμών κάθε φορά που θέλουμε να αγοράσουμε ψωμί, γάλα, παυσίπονα ή αντιπυρετικά…

Το κάναμε με μεγάλη δυσκολία αλλά και αποφασιστικότητα, βλέποντάς το και ως μία ευκαιρία να ηρεμήσουμε – εμείς και ο πλανήτης, να τα βρούμε με τον εαυτό μας, να κάνουμε την ενδοσκόπησή μας, να δημιουργήσουμε, ή απλά να ξεκουραστούμε.

Το κάναμε ως επί το πλείστον αδιαμαρτύρητα, και με αυξημένο το αίσθημα της υπευθυνότητας και της αλληλεγγύης, αλλά και της κατανόησης ότι κάτι νέο, άγνωστο δεν μπορούσε η Κυβέρνηση διαχειριστεί.

Δεν σκεφτήκαμε τότε ότι αυτή η καραντίνα δεν θα ήταν εξίσου ευχάριστη για κάποιους συμπολίτες μας. Δεν πέρασε από το μυαλό μας ότι για κάποια άτομα ο περιορισμός για ένα μήνα θα ήταν κάτι που δεν θα μπορούσαν να διαχειριστούν. Ή ότι για κάποιους άλλους θα ξυπνούσαν άσχημες μνήμες, από δύσκολα παιδικά χρόνια, ή θα δημιουργούσαν μια απόσταση με τους αγαπημένους τους που δεν θα μπορούσε να αναπληρωθεί μετά.

Και όλα αυτά τα ανεχθήκαμε, τα υποφέραμε, μαζί με την οικονομική δυσανεξία, μαζί με την επαγγελματική αβεβαιότητα. Χωρίς παράπονα και γκρίνιες. Πέρασαν όμως οκτώ μήνες. Οκτώ μήνες που η Κυβέρνηση όφειλε να
προετοιμαστεί.

Κι έφτασε ο Νοέμβριος και ξαφνικά ήταν σαν να είναι Μάρτιος . Χειρότερα από Μάρτιο. Κι έτσι η Κυβέρνηση επανέφερε ένα δεύτερο Lockdown. Επιβάλλοντας ένα οριζόντιο μέτρο, αδιαφορώντας για την μοναδικότητα και την ιδιαιτερότητα του κάθε Έλληνα, χωρίς παραμέτρους, χωρίς όρους, χωρίς συναισθήματα, χωρίς ανθρωπιά.

Άλλος ένας μήνας απομόνωσης, όχι γιατί το επιλέξαμε, αλλά διότι μας το επέβαλαν. Κι αυτή τη δεύτερη φορά, χωρίς δικαιολογία. Και ποιά δικαιολογία θα μπορούσε να σταθεί στην περίπτωση μιας κυβέρνησης που εξαργύρωσε μια φαινομενική εικόνα επιτυχίας στο πρώτο κύμα, σε μία απόλυτη αποτυχία, χωρίς πλάνο, χωρίς στρατηγική, χωρίς σχέδιο, που σήμερα βιώνουμε;

Κι αν πάλι σκεφτόμαστε το κοινό καλό, την προστασία των ευαίσθητων, για χάρη των οποίων θυσιαζόμαστε, τότε, στ’  αλήθεια, πόσο εύκολο είναι να αποδεχθούμε τον εγκλεισμό μας προς επίκληση ενός ..”κοινού καλού”; Για πόσο θα φορτωνόμαστε εμείς στις δικές μας πλάτες τις ευθύνες που οφείλουν να έχουν οι κυβερνώντες; Κι αν τελικά κουβαλάμε εμείς το φορτίο, τότε γιατί υπάρχει η Κυβέρνηση; Για να μας αποκαλεί ανεύθυνους, ψεκασμένους, επιπόλαιους;

Λοιπόν, το χειρότερο του εγκλεισμού που μας επέβαλαν και με το δεύτερο Lockdown είναι ο πνευματικός εγκλεισμός που μας οδηγούν αργά σταθερά κι αδιαμαρτύρητα.

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου...
Shares