Σε άρθρο του στην Israel Hayom, ο Σάι Γκαλ αναλύει πώς η Τουρκία έχει μετατρέψει τα αμερικανικής προέλευσης F-16 από μέσα συλλογικής συμμαχικής άμυνας σε εργαλεία επιβολής ενός αναθεωρητικού επιχειρησιακού δόγματος. Η πρόσφατη ανάπτυξή τους στη Σομαλία, υπό το πρόσχημα της αντιτρομοκρατίας, παρουσιάζεται ως το πιο καθαρό παράδειγμα μιας στρατηγικής που υπονομεύει τους δυτικούς κανόνες τελικής χρήσης αμυντικών συστημάτων.
Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι το πρόβλημα δεν αφορά την τεχνολογία, αλλά τη συστηματική πολιτική κατάχρηση αεροπορικής ισχύος από την Άγκυρα. Στο Αιγαίο και την Κύπρο, τουρκικά F-16 εμπλέκονται σε εκατοντάδες παραβιάσεις, με στόχο τη διάβρωση της κυριαρχίας κρατών-μελών του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. Στη Συρία και το Ιράκ, τα ίδια αεροσκάφη χρησιμοποιούνται σε επιχειρήσεις κατά κουρδικών πληθυσμών, ενώ στη Λιβύη και στο Κέρας της Αφρικής λειτουργούν ως μοχλός επιβολής γεωπολιτικών τετελεσμένων.
Ο Γκαλ τονίζει ότι, σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις –όπως το Πακιστάν, όπου οι ΗΠΑ επέβαλαν αυστηρούς περιορισμούς– η δυτική ανοχή απέναντι στην Τουρκία έχει ερμηνευθεί από την Άγκυρα ως σιωπηρή άδεια. Η επιτήρηση τελικής χρήσης, όπως εφαρμόζεται σήμερα, εστιάζει στην κατοχή των συστημάτων και όχι στον τρόπο επιχειρησιακής αξιοποίησής τους, δημιουργώντας ένα πολιτικό κενό επιβολής.
Σύμφωνα με το άρθρο, το τουρκικό παράδοξο κορυφώνεται στο γεγονός ότι τα ίδια F-16 που συμμετέχουν στην αεράμυνα του ΝΑΤΟ στη Ρουμανία ή την Εσθονία, χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα για εναέριο εξαναγκασμό απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο. Πρόκειται για την ίδια πλατφόρμα, τα ίδια πληρώματα και την ίδια αμερικανική υποστήριξη, αλλά με ριζικά διαφορετική πολιτική στόχευση.
Ο Γκαλ προειδοποιεί ότι η συζήτηση γύρω από τα F-35 είναι παραπλανητική αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα η τουρκική στρατηγική συμπεριφορά. Όπως υποστηρίζει, τα stealth αεροσκάφη δεν προορίζονται για αντιπαράθεση με τη Ρωσία ή το Ιράν, αλλά για την άσκηση πίεσης απέναντι στην Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο και τον συριακό εναέριο χώρο.
Καταλήγοντας, το άρθρο επισημαίνει ότι το Μογκαντίσου αποτελεί σημείο καμπής: η δυτική σιωπή έχει μετατραπεί σε επιχειρησιακό πλεονέκτημα για την Τουρκία. Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι η πρόσβαση της Άγκυρας στα F-35, αλλά το κατά πόσο η Δύση είναι διατεθειμένη να αμφισβητήσει την επιχειρησιακή βιωσιμότητα των τουρκικών F-16. Εκεί, όπως σημειώνει ο Γκαλ, θα κριθεί αν η συμμαχία παραμένει έννοια κοινής άμυνας ή απλώς κοινής υλικοτεχνικής υποστήριξης.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
