Πονοκέφαλοι διαρκείας για το Μαξίμου…

Δύο βόμβες στα θεμέλια της κυβέρνησης – Το φάντασμα της συγκάλυψης

Καθώς το καλοκαίρι κορυφώνεται, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν καλείται να διαχειριστεί μόνο τον συνήθη πολιτικό καύσωνα, αλλά και δύο ιδιαίτερα επικίνδυνες «αναζωπυρώσεις» από το πρόσφατο παρελθόν. Δύο υποθέσεις που απειλούν να σφραγίσουν ανεξίτηλα τη λέξη που η κυβέρνηση προσπαθεί να σβήσει απ’ το συλλογικό λεξιλόγιο… συγκάλυψη!

Η πρώτη υπόθεση αφορά τα Τέμπη. Το Δικαστικό Συμβούλιο αναμένεται να αποφασίσει αν ο πρώην υπουργός Κώστας Καραμανλής θα παραπεμφθεί ή όχι στο Ειδικό Δικαστήριο. Αν τελικά παρακαμφθεί το φυσικό δικαστήριο, τότε η κοινή γνώμη και όχι μόνο η αντιπολίτευση, θα μιλήσει ανοιχτά για θεσμική ασυλία και ατιμωρησία.

Για την κοινωνία, τα Τέμπη δεν ήταν απλώς ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα· ήταν η απόδειξη της διάλυσης του κράτους. Η μη παραπομπή του πρώην υπουργού δεν θα εκληφθεί ως νομική κρίση αλλά ως συνειδητή πολιτική απόφαση συγκάλυψης μιας τραγωδίας που ακόμη αιμορραγεί. Το Κίνημα των Τεμπών μπορεί να μην βρίσκεται πια στους δρόμους, αλλά σιγοβράζει. Και μια τέτοια απόφαση θα το ξυπνήσει εκκωφαντικά.

Το δεύτερο μέτωπο είναι το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου διορισμοί, ρουσφέτια και απευθείας αναθέσεις με ευρωπαϊκά κονδύλια σκιαγραφούν ένα σύστημα πελατειακής εκτροπής. Ο Άδωνις Γεωργιάδης έσπευσε να προκαταλάβει τη συζήτηση, επιχειρώντας να «καθαρίσει» το πεδίο, χαρακτηρίζοντας την υπόθεση «πολιτική υπερβολή» χωρίς ενδείξεις ενοχής. Όμως η επιμονή του να αποτρέψει οποιαδήποτε προανακριτική διαδικασία, μόνο ως γραμμή υπεράσπισης του Μαξίμου μπορεί να διαβαστεί.

Οι εσωτερικές τριβές στη ΝΔ, ειδικά για τον ρόλο του Λευτέρη Αυγενάκη, μαρτυρούν ότι το θέμα έχει προκαλέσει ρωγμές ακόμα και στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Αν τελικά επιλεγεί η πολιτική «συγκάλυψης μέσω απαξίωσης» της υπόθεσης, το μήνυμα προς την κοινωνία θα είναι σαφές, κανείς δεν τιμωρείται, ακόμα κι όταν υπάρχουν ηχητικά, διαλόγοι και αποδείξεις για αδιαφανείς συναλλαγές και εξυπηρετήσεις.

Το πρόβλημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν είναι απλώς πολιτικό, αλλά ηθικά διαλυτικό. Δύο βαριές υποθέσεις, δύο κατηγορίες που δεν κλείνουν επικοινωνιακά, δύο χρονικά σημεία που επαναφέρουν την ίδια λέξη, τον ίδιο φόβο, τη συγκάλυψη ως πυρήνα της εξουσίας.

Και αυτό, όσο κι αν επιχειρούν να το πνίξουν με νέα αφηγήματα πόλωσης, δεν ξεχνιέται. Γιατί στο τέλος, η φθορά δεν προκαλείται από την αντιπολίτευση, αλλά από την ίδια την έπαρση της εξουσίας που νομίζει ότι είναι υπεράνω θεσμών, λογοδοσίας και κοινωνικής οργής.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Επικίνδυνη, ανήθικη και λειτουργικά αδύνατη η τροπολογία – τέχνασμα για κάλυψη περισσότερων της μίας σχολικής μονάδας από έναν νοσηλευτή

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Με εντολή Μητσοτάκη επανέρχεται «σκοτεινό» troll – O οικονομολόγος που τους χάλασε την βιτρίνα [BINTEO-EIKONA]