Ο πρόεδρος Τραμπ έχει συγκεντρώσει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση αεροπορικής και ναυτικής ισχύος των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή από την επίθεση στο Ιράκ το 2003.
Ο Dan Grazier, απόστρατος αξιωματικός των Πεζοναυτών και ανώτερος συνεργάτης του Κέντρου Stimson, σημειώνει ότι υπάρχουν τώρα σχεδόν 100 εναέρια ανεφοδιαστικά στη Μέση Ανατολή, εκτός από τις ομάδες κρούσης των αεροπλανοφόρων και τα μαχητικά αεροσκάφη, γεγονός που υποδηλώνει μια πολύ μεγαλύτερη και μακράς διάρκειας επιχείρηση.
Στα έμπειρα μάτια, η σύνθεση της επιτιθέμενης δύναμης υποδηλώνει έναν στρατηγικό σκοπό: ένα επίπεδο καταστροφής σχεδιασμένο να προκαλέσει την αποσύνθεση του ιρανικού κράτους και της κοινωνίας του.
Είναι η «αποσύνθεση» μέσω επίθεσης από απόσταση ένας εφικτός πολιτικοστρατιωτικός στόχος; Θα καταρρεύσει το Ιράν σαν «χαρτοπόλεμος» κάτω από το συντριπτικό βάρος της αμερικανικής και ισραηλινής αεροπορικής και πυραυλικής ισχύος; Οι απαντήσεις παραμένουν ασαφείς, αλλά οι πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες που ξεκινούν αεροπορικούς και πυραυλικούς πολέμους συνήθως πιστεύουν ότι η τεράστια δύναμη πυρός από απόσταση θα είναι εκπληκτικά αποτελεσματική.
Ο λόγος είναι απλός: στη φρενίτιδα της αναλυτικής στόχευσης, που επικεντρώνεται σε πλήγματα ακριβείας κατά κρίσιμων κόμβων, συστημάτων, όπλων και βασικών πολιτικών και στρατιωτικών ηγετών του αντιπάλου, οι σχεδιαστές γίνονται αληθινοί πιστοί της στρατηγικής τους. Σε έναν κόσμο όπου οι χερσαίες δυνάμεις σημαίνουν απώλειες, η υπόσχεση νίκης μέσω αεροπορικής και πυραυλικής ισχύος γίνεται θερμά δεκτή.
Με τον καιρό, η ίδια η διαδικασία σχεδιασμού φαίνεται τόσο ενδελεχής και επαγγελματική που υπονομεύει τη διπλωματία. Οι περιορισμοί της επίθεσης από απόσταση και τα κενά στις γνώσεις του σχεδιαστή σχετικά με την αντίπαλη δύναμη και τους συμμάχους της συχνά αγνοούνται ή αποσιωπούνται.
Ο Πρόεδρος, ο Υπουργός Άμυνας και οι ανώτεροι στρατιωτικοί σύμβουλοί τους πείθονται ότι η αεροπορική και πυραυλική εκστρατεία θα εξαναγκάσει τον αντίπαλο να υποταχθεί στις απαιτήσεις της Ουάσινγκτον. Οι πρόεδροι σπάνια ασχολούνται με τις λεπτομέρειες των στρατιωτικών επιχειρήσεων και η πολιτική τάξη της Ουάσινγκτον σπάνια αναγνωρίζει τα όρια της στρατιωτικής ισχύος. Η ικανότητα να χτυπήσουν ένα άλλο κράτος από τον αέρα ή τη θάλασσα ατιμώρητα είναι σχεδόν πάντα προτιμότερη από τη διπλωματία.
Λίγοι, αν υπάρχουν, υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων αναρωτιούνται τι συνέβη την τελευταία φορά που δοκιμάστηκε μια αεροπορική και πυραυλική εκστρατεία. Αν το κάνουν, οι σχεδιαστές συχνά διαβεβαιώνουν ότι η νέα τεχνολογία και οι μεγαλύτερες ποσότητες εκρηκτικών θα εξασφαλίσουν επιτυχία. Αλλά εκτός από τις προληπτικές αεροπορικές επιδρομές της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας το 1967 κατά της αιγυπτιακής αεροπορίας, καμία αεροπορική και πυραυλική εκστρατεία δεν έχει επιτύχει πραγματικά αποφασιστικά αποτελέσματα.
Τον Ιανουάριο του 1999, όταν ο πρόεδρος Μπιλ Κλίντον ρώτησε τους πολιτικούς και στρατιωτικούς συμβούλους του πόσο θα διαρκούσε η αεροπορική εκστρατεία στο Κοσσυφοπέδιο, η απάντηση ήταν: «3 ή 4 ημέρες, μια εβδομάδα ή το πολύ δύο εβδομάδες». Αποδείχθηκε ότι η εκστρατεία διήρκεσε 78 ημέρες.
Η αεράμυνα της Σερβίας της δεκαετίας του 1970 αποδείχθηκε πολύ πιο ανθεκτική από ό,τι αναμενόταν. Χάρη στην καινοτόμο χρήση της τεχνολογίας ραντάρ, οι αξιωματικοί της κατάφεραν να στοχεύσουν και να καταρρίψουν ένα αεροσκάφος Lockheed F-117 Stealth. Η σερβική αεράμυνα δεν υποβαθμίστηκε ποτέ κάτω από το 83%.
Παρά τους εντατικούς βομβαρδισμούς, η εκστρατεία δεν ανάγκασε τον σερβικό στρατό να αποσυρθεί από το Κοσσυφοπέδιο. Ο Strobe Talbott, αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, πέταξε στη Μόσχα και έπεισε τη ρωσική ηγεσία να τερματίσει την υποστήριξη προς τους Σέρβους. Χωρίς τη βοήθεια της Μόσχας σε καύσιμα, τρόφιμα και φάρμακα, το Βελιγράδι κατέληξε ότι ο πληθυσμός δεν θα επιβίωνε τον χειμώνα.
Η μόνη βεβαιότητα στις σημερινές προετοιμασίες για πόλεμο με το Ιράν είναι ότι οι συγκεντρωμένες αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή θα καταστρέψουν μεγάλο μέρος των κρίσιμων υποδομών, των ενόπλων δυνάμεων και της επιστημονικής-βιομηχανικής βάσης του Ιράν. Το πόση ζημιά θα προκαλέσει το Ιράν στις αμερικανικές δυνάμεις και βάσεις του παραμένει δύσκολο να προβλεφθεί.
Ίσως η πιο σημαντική ερώτηση είναι πώς η Ουάσινγκτον θα τερματίσει τον αεροπορικό και πυραυλικό πόλεμο εναντίον του Ιράν. Θα σταματήσει όταν το Ιράν συνθηκολογήσει με τις απαιτήσεις της Ουάσινγκτον; Ή θα τερματιστεί όταν η Ουάσινγκτον εξαντλήσει τους πυραύλους της και το Ισραήλ θα έχει γίνει καπνίζον ερείπιο;
Στο βιβλίο-ορόσημο All Wars Must End, ο Dr. Fred Ickle έγραψε: «Τα κράτη πρέπει να εφαρμόζουν την ίδια πειθαρχία στο σχεδιασμό εξόδων όπως και στο σχεδιασμό τακτικών επιθέσεων». Η απροθυμία να αντιμετωπιστεί το ζήτημα του τερματισμού των συγκρούσεων είναι κατανοητή, αλλά απαραίτητη.
Οι μαζικές συστοιχίες πυραύλων του Ιράν είναι ευρέως διασκορπισμένες και πολλές είναι υπόγειες. Εάν η αεροπορική και πυραυλική ισχύς των ΗΠΑ δεν μπορεί να καταστρέψει πλήρως το πυραυλικό οπλοστάσιο του Ιράν μέσα σε σειρά τιμωρητικών χτυπημάτων επί εβδομάδες και το Ιράν κατατροπώσει την ισραηλινή αεροπορική και πυραυλική άμυνα, ο Λευκός Οίκος θα χρειαστεί μια έξοδο.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
