Στην Ελλάδα δεν υπάρχει «γενικό» φορολογικό βάρος. Υπάρχει συγκεκριμένος φορολογικός στόχος: οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι και όσοι δεν μπορούν να κρύψουν ούτε ένα ευρώ από το εισόδημά τους.
Τα στοιχεία της Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι αποκαλυπτικά και καταρρίπτουν κάθε κυβερνητικό αφήγημα. Τα συνολικά φορολογικά έσοδα της χώρας δεν είναι ακραία σε ευρωπαϊκή σύγκριση. Η αδικία βρίσκεται στον τρόπο που εισπράττονται.
Η Ελλάδα στηρίζει σχεδόν το 40% των φορολογικών της εσόδων στους φόρους κατανάλωσης, με αιχμή τον ΦΠΑ. Πρόκειται για ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρώπη. Ο ΦΠΑ μόνος του αποδίδει πάνω από το 22% των συνολικών εσόδων και σχεδόν το 9% του ΑΕΠ.
Ο ΦΠΑ δεν φορολογεί τον πλούτο. Φορολογεί την ανάγκη: το ψωμί, το ρεύμα, το καύσιμο, τη θέρμανση. Επιβαρύνει τον χαμηλόμισθο και τον εκατομμυριούχο με τον ίδιο συντελεστή. Αυτό δεν είναι τεχνική αδυναμία του συστήματος. Είναι συνειδητή πολιτική επιλογή.
Οι μισθωτοί πληρώνουν – οι υπόλοιποι «δηλώνουν»
Η εικόνα στον φόρο εισοδήματος είναι ακόμη πιο προκλητική. Η συντριπτική πλειονότητα του δηλωμένου εισοδήματος προέρχεται από μισθωτούς, που φορολογούνται στην πηγή, χωρίς καμία δυνατότητα διαφυγής.
Την ίδια στιγμή:
η πλειονότητα των αυτοαπασχολούμενων δηλώνει εισοδήματα κάτω από το όριο αξιοπρεπούς διαβίωσης,
μεγάλα τμήματα της οικονομίας παραμένουν στη σκιά,
το φορολογικό κενό (PIT Gap) παραμένει τεράστιο.
Αυτό δεν αποτυπώνει μια κοινωνία μαζικής φτώχειας. Αποτυπώνει ένα κράτος που έχει αποδεχθεί τη μαζική υποδήλωση και επιλέγει να τη συγκαλύπτει, αντί να τη συγκρούεται.
Παραοικονομία, φοροαπαλλαγές και κρατική ανοχή
Με παραοικονομία που αγγίζει το 21% του ΑΕΠ, πάνω από 1.100 φοροαπαλλαγές κόστους δεκάδων δισ. ευρώ και ελεγκτικούς μηχανισμούς υποστελεχωμένους, το σύστημα λειτουργεί υπέρ όσων έχουν τρόπο, γνώση ή ισχύ να αποφύγουν τη φορολόγηση.
Ο μισθωτός δεν έχει «παράθυρα». Έχει μόνο κρατήσεις.
Ένα σύστημα σχεδιασμένο να είναι άδικο
Παρά τη ρητορική περί «προοδευτικής φορολόγησης», το ελληνικό φορολογικό και κοινωνικό σύστημα μειώνει τις ανισότητες πολύ λιγότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και αφήνει πάνω από το ένα τέταρτο του πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.
Όταν τα ληξιπρόθεσμα χρέη διογκώνονται και η φοροδιαφυγή παραμένει ανεκτή, το πρόβλημα δεν είναι οι «κακοπληρωτές». Είναι ένα κράτος που εισπράττει εύκολα από τους αδύναμους και δεν τολμά – ή δεν θέλει – να αγγίξει τους ισχυρούς.
Το ελληνικό φορολογικό μοντέλο δεν είναι αποτυχημένο.
Είναι επιτυχημένο για αυτούς που εξυπηρετεί.
Και ακριβώς γι’ αυτό, η φορολογική αδικία δεν είναι ατύχημα. Είναι πολιτική επιλογή. Και μόνο πολιτικά μπορεί να ανατραπεί.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
