Πλοίο χωρίς πλήρωμα… δεν ταξιδεύει

Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι όλα λύνονται με έναν νόμο.

Γράφεις δέκα άρθρα. Βάζεις πέντε υπογραφές. Κάνεις μια συνέντευξη Τύπου.

Και… λύθηκε το πρόβλημα.

Μόνο που η θάλασσα δεν διαβάζει ΦΕΚ.

Και το Πολεμικό Ναυτικό δεν ταξιδεύει με δελτία Τύπου.

Τον τελευταίο καιρό ακούω για νέα νομοσχέδια. Για μεταρρυθμίσεις. Για αναδιοργάνωση. Για νέα επιδόματα. Για καμπάνιες στα κοινωνικά δίκτυα. Για περισσότερα επιστημονικά πεδία. Για περισσότερες δυνατότητες εισαγωγής.

Κι όμως…οι αριθμοί παραμένουν αμείλικτοι. Οι σχολές αδειάζουν. Οι νέοι δεν έρχονται.

Και όσοι ήδη υπηρετούν… μετρούν μέρες, όχι όνειρα.

Κάποιος θα πει ότι φταίει η χαμηλή ανεργία. Ίσως.

Ίσως όμως να φταίει και κάτι πιο απλό. Ότι οι νέοι βλέπουν ανθρώπους να λείπουν από το σπίτι διακόσιες μέρες τον χρόνο.

Να μεγαλώνουν παιδιά… από βιντεοκλήση.

Να γιορτάζουν γενέθλια πάνω σε μια φρεγάτα.

Να φορτώνονται ευθύνες… για αποδοχές που δεν αντανακλούν αυτές τις θυσίες.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι σχολές μένουν άδειες.

Δεν μπορείς να διαφημίσεις μια ζωή που οι ίδιοι οι άνθρωποί της προσπαθούν να εγκαταλείψουν.

Δεν γίνεται.

Το πιο παράξενο όμως είναι άλλο.

Κάθε φορά που παρουσιάζεται ένα πρόβλημα προσωπικού… η πρώτη συζήτηση γίνεται για τα κτίρια. Για τις δομές. Για τους οργανισμούς. Για τα χαρτιά.

Η τελευταία συζήτηση γίνεται για… τους ανθρώπους.

Κι όμως…τα πλοία δεν ταξιδεύουν με νόμους. Τα πλοία ταξιδεύουν με πληρώματα. Και τα πληρώματα δεν τα κρατάς μόνο με λόγια περί πατρίδας.

Τα κρατάς με αξιοπρέπεια.

Με δικαιοσύνη. Με προοπτική.

Γιατί η αγάπη για την πατρίδα είναι ανεξάντλητη.

Η υπομονή των ανθρώπων όμως… όχι.

Και φοβάμαι ότι αν συνεχίσουμε να πανηγυρίζουμε για τα καινούργια πλοία, αλλά ξεχνάμε αυτούς που θα τα επανδρώσουν…σε λίγα χρόνια θα έχουμε έναν από τους πιο σύγχρονους στόλους της Ευρώπης…και θα ψάχνουμε ποιος θα λύσει τους κάβους.

Αλλά μπορεί να κάνω και λάθος…

Άλλωστε εγώ μια άποψη χωρίς λόγο είπα.

 Παν. Μίγκος 25/7/26