Γράφει το Μαύρο Τσακάλι
Η εικόνα των τελευταίων 24ώρων σε μέρος των συστημικών ΜΜΕ προκαλεί σοβαρά ερωτήματα. Ξαφνικά, συντάκτες που μέχρι χθες δεν είχαν καμία ιδιαίτερη σχέση με αεροπορικά και τεχνικά ζητήματα εμφανίζονται περίπου ως ειδικοί στα μαχητικά, στις καταπονήσεις και στους κινητήρες. Και τι σύμπτωση πολλοί καταλήγουν περίπου στην ίδια γραμμή.
Ακούμε για «φυσιολογική καταπόνηση του σκελετού», για πιέσεις στον κινητήρα, για το «ρίσκο» που συνοδεύει μια αεροπορική επίδειξη. Λες και το βασικό ερώτημα μετά από ένα τόσο σοβαρό περιστατικό είναι να εξηγηθεί στο κοινό γιατί όλα αυτά μπορούν να συμβούν και όχι να ερευνηθεί γιατί συνέβη αυτό που συνέβη.
Εδώ ακριβώς αρχίζει το πρόβλημα. Γιατί πριν αρχίσουν οι πρόθυμες τεχνικές αναλύσεις, υπάρχουν ερωτήματα που δεν μπορούν να μπουν κάτω από το χαλί.
Ποιο ήταν το ιστορικό συντήρησης του συγκεκριμένου αεροσκάφους; Πόσες ώρες πτήσης είχε; Τι έδειχναν οι τελευταίοι τεχνικοί έλεγχοι; Υπήρχαν παρατηρήσεις ή καταγραφές από προηγούμενες πτήσεις; Ποιος ενέκρινε τη συμμετοχή του στην επίδειξη; Με ποια τεχνικά και επιχειρησιακά δεδομένα δόθηκε το «ΟΚ»;
Και κυρίως: γιατί ένα επιχειρησιακό αεροσκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας συμμετείχε σε ιδιωτική αεροπορική εκδήλωση και ποιος έκρινε ότι αυτή η συμμετοχή ήταν αναγκαία;
Αυτά είναι τα ερωτήματα του ρεπορτάζ και όχι να κατασκευάζεται εκ των προτέρων ένα βολικό αφήγημα που περιορίζει τη δημόσια συζήτηση στο ότι «οι επιδείξεις έχουν ρίσκο».
Φυσικά και έχουν ρίσκο. Ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να εξεταστεί εξονυχιστικά ποιος αποφασίζει να αναλάβει αυτό το ρίσκο, με ποιο μέσο, υπό ποιες προϋποθέσεις και για ποιον λόγο.
Εδώ μπαίνουν αναπόφευκτα στο κάδρο το ΓΕΑ, η στρατιωτική ηγεσία αλλά και η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Όχι για να καταδικαστεί κανείς πριν ολοκληρωθεί η έρευνα, αλλά επειδή η λογοδοσία ξεκινά από εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις.
Η δημοσιογραφία δεν υπάρχει για να προστατεύει καρέκλες και για να λειτουργεί ως αμορτισέρ κάθε φορά που προκύπτει ένα σοβαρό περιστατικό. Υπάρχει για να ρωτάει αυτά που κάποιοι θα προτιμούσαν να μη ρωτηθούν.
Υπάρχει ακόμη ένα όριο που δεν πρέπει να ξεπεραστεί: να παρουσιαστεί ως περίπου αυτονόητο ή αναπόφευκτο κάτι που ακόμη διερευνάται.
Αν υπάρχει τεχνική αστοχία, να αποδειχθεί. Αν υπήρξε ανθρώπινος παράγοντας, να αποδειχθεί. Αν υπήρξε πρόβλημα συντήρησης, να αποδειχθεί. Αν όλα έγιναν ακριβώς όπως προβλέπεται, να παρουσιαστούν τα στοιχεία και να το μάθει ο ελληνικός λαός.
Αλλά πρώτα έρευνα. Μετά συμπέρασμα. Όχι πρώτα το αφήγημα και μετά τα στοιχεία.
Γιατί όταν το «ρεπορτάζ» αρχίζει να μοιάζει επικίνδυνα με δελτίο Τύπου, η δημοσιογραφία χάνει τον λόγο ύπαρξής της και όταν μιλάμε για την ασφάλεια των ανθρώπων της Πολεμικής Αεροπορίας, κανείς δεν δικαιούται να βάζει την επικοινωνιακή προστασία οποιασδήποτε ηγεσίας πάνω από την αλήθεια.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
