ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΣ ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ - ΟΛΗ Η ΣΚΛΗΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΦΙΑΣΚΟ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ

Η επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Άγκυρα όχι μόνο δεν ήταν διπλωματική επιτυχία όπως διατυμπανίζουν τα συστημικά ΜΜΕ, ήταν και μια συνειδητή πράξη νομιμοποίησης του τουρκικού αναθεωρητισμού. Η Ελληνική κυβέρνηση, εγκλωβισμένη στην ανάγκη να πουλήσει ένα επικοινωνιακό αφήγημα ηρεμίας στο εσωτερικό, επέλεξε να προσφέρει στον Ερντογάν την εικόνα που χρειαζόταν, την ώρα που οι παράνομες τουρκικές διεκδικήσεις σε όλα τα μέτωπα παραμένουν όχι μόνο ενεργές, αλλά και ενισχυμένες.

Η Αθήνα αποδέχθηκε τη μετατροπή της εθνικής κυριαρχίας σε αντικείμενο διευθέτησης χαμηλής πολιτικής. Η κυβέρνηση εμφανίστηκε πρόθυμη να υποβαθμίσει τις στρατηγικές προκλήσεις της Άγκυρας, αφήνοντας στο περιθώριο τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας για χάρη μιας επίπλαστης σταθερότητας.

Η Επικοινωνιακή Υποταγή και η Δικαίωση της Ατζέντας Ερντογάν

Η εντυπωσιακή αλλαγή στη στάση του Τούρκου Προέδρου παρουσιάστηκε από το Μαξίμου ως δήθεν επιτυχία της ελληνικής διπλωματίας. Στην πραγματικότητα, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πέτυχε μια απόλυτη επικοινωνιακή νίκη, καθώς ανάγκασε την Ελληνική πλευρά να συμμετάσχει σε ένα πολιτικό θέατρο που εξυπηρετεί αποκλειστικά τα δικά του συμφέροντα.

Η ελληνική αντιπροσωπεία λειτούργησε ως κομπάρσος σε ένα εθνικιστικό σόου, επιτρέποντας στην Άγκυρα να εμφανίζεται ως ο ρυθμιστής της περιοχής που επιβάλλει τους όρους της και που πρώτα πρόκειται να ξεμπερδέψει με τους Ανατολικούς γείτωνες (Ισραήλ, Αίγυπτος, Λιβύη, Συρία) και μετά θα επιστρέψει και στην Ελλάδα…

Αντί για μια διαπραγμάτευση μεταξύ ισότιμων κρατών, είδαμε μια ελληνική κυβέρνηση που προσάρμοσε τη στάση της στις απαιτήσεις του «φίλου» Ερντογάν, παραβλέποντας την ουσία των προκλήσεων.

Η κυβέρνηση επιχείρησε να στρέψει τα φώτα της δημοσιότητας στον διπλασιασμό του εμπορίου και στις τουριστικές βίζες, χρησιμοποιώντας τη «θετική» ατζέντα ως υποκατάστατο στρατηγικής. Όμως, αυτή η επιλογή συνιστά μια επικίνδυνη πολιτική αποσύνδεσης από την πραγματικότητα. Όταν η Τουρκία αμφισβητεί εμπράκτως τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, η εστίαση σε επιχειρηματικά φόρουμ αποτελεί έμμεση παραδοχή αδυναμίας. Είναι πλέον σαφές ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη προτάσσει συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα έναντι της εθνικής ασφάλειας. Η χώρα οδηγείται σε μια τροχιά όπου οι τουριστικές διευκολύνσεις χρησιμοποιούνται για να συγκαλύψουν τη σιωπηρή αποδοχή των τουρκικών τετελεσμένων.

Παράνομες Διεκδικήσεις & το Φάντασμα της «Γαλάζιας Πατρίδας»

Στα κρίσιμα μέτωπα, η αποτυχία είναι καθολική. Η Άγκυρα δεν υποχώρησε ούτε σπιθαμή από τις παράνομες διεκδικήσεις της:

Θάλασσες και Κυριαρχία

Το ζήτημα των 12 ναυτικών μιλίων παραμένει υπό την απειλή του casus belli, ενώ η Τουρκία συνεχίζει να αμφισβητεί τον 25ο Μεσημβρινό και τις αρμοδιότητες έρευνας και διάσωσης.

Ενέργεια και Κάσος

Το περιστατικό με το καλώδιο στην Κάσο απέδειξε ότι η Τουρκία επιβάλλει τη δικαιοδοσία της εντός της ελληνικής ΑΟΖ, με την Αθήνα να παρακολουθεί αμήχανη.

Παράνομα Έγγραφα

Το Τουρκο-Λιβυκό Μνημόνιο, οι παράνομες NAVTEX και οι NOTAM παραμένουν σε πλήρη ισχύ, ακυρώνοντας στην πράξη κάθε έννοια «διπλωματικής επιτυχίας».

Η Διολίσθηση στο Ζήτημα της Μειονότητας και το Εσωτερικό Παρακράτος

Η δημόσια αντιπαράθεση για την μειονότητα στη Θράκη ανέδειξε την ελληνική υποχωρητικότητα. Η Τουρκία επιμένει να χαρακτηρίζει τη μουσουλμανική μειονότητα ως τουρκική, παρεμβαίνοντας ευθέως στα εσωτερικά της Ελλάδας. Την ίδια στιγμή, οι σκιές για την δράση ενός Τουρκικού παρακράτους που διευκολύνει τις τουρκικές επιδιώξεις εντός της ελληνικής επικράτειας πληθαίνουν, χωρίς η κυβέρνηση να δίνει πειστικές απαντήσεις. Η Μονή της Χώρας και η τουρκική αδιαλλαξία στα εθνικά θέματα επιβεβαιώνουν ότι οι ελληνικές λεκτικές αντιδράσεις είναι κενές περιεχομένου. Η κυβέρνηση περιορίζεται σε θεσμικές τοποθετήσεις που δεν συνοδεύονται από καμία πρακτική πίεση, αφήνοντας την Άγκυρα να αλωνίζει.

Κυπριακό και Πολιτική Κατευνασμού

Στο Κυπριακό, η αποδοχή του αδιεξόδου είναι πλέον επίσημη. Η σιωπηρή αποδοχή της τουρκικής στρατηγικής για λύση δύο κρατών αποτελεί το επιστέγασμα μιας πολιτικής που δίνει προτεραιότητα στην αποφυγή των κρίσεων και όχι στην προάσπιση των εθνικών δικαίων. Η στρατηγική του κατευνασμού που ακολουθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης δημιουργεί μια επικίνδυνη ανισορροπία. Όταν η Ελλάδα επενδύει στο καλό κλίμα ενώ η Τουρκία επενδύει στη Γαλάζια Πατρίδα, το αποτέλεσμα είναι η σταδιακή μετατόπιση των ισορροπιών εις βάρος μας.

Η Γεωπολιτική Υπεροχή του Ερντογάν και η Ευρωπαϊκή Εξάρτηση από την Τουρκική Ισχύ

Η ικανότητα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να λειτουργεί ως περιφερειακός ρυθμιστής στην Ανατολική Μεσόγειο ενισχύεται καθοριστικά από τη διαχρονική και στενή του σχέση με τον Ντόναλντ Τραμπ, η οποία του προσφέρει έναν προνομιακό δίαυλο επικοινωνίας με την Ουάσιγκτον που η Αθήνα αδυνατεί να αντισταθμίσει. Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση εγκλωβίζεται σε επικοινωνιακά τεχνάσματα, η Άγκυρα εξαργυρώνει τις στρατιωτικές της παρεμβάσεις στα ανοιχτά μέτωπα της Μέσης Ανατολής, καθιστώντας τον εαυτό της έναν ελκυστικό, στρατηγικό εταίρο για την Ευρώπη. Οι Βρυξέλλες, αντιμέτωπες με τη στρατιωτική ανεπάρκεια πολλών ευρωπαϊκών χωρών του ΝΑΤΟ, επιδιώκουν πλέον ενεργά την ενσωμάτωση της Τουρκίας στη νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας. Η επιλογή αυτή πηγάζει από το γεγονός ότι η Τουρκία διαθέτει έναν από τους πιο ισχυρούς και ετοιμοπόλεμους στρατούς στην ήπειρο, μετατρέποντας τις τουρκικές διεκδικήσεις σε αναγκαίο συμβιβασμό για τους Ευρωπαίους συμμάχους, οι οποίοι φαίνεται να προκρίνουν τη στρατιωτική σταθερότητα έναντι των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.