Τρίτη , 25 Ιούνιος 2019
Τελευταία Νέα

Περί φιλοδοξίας…

του πολίτη Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου,
«Φιλοδοξία» λέει το λεξικό είναι «η αγάπη για την δόξα – ζωηρή επιθυμία για την πραγματοποίηση υψηλού στόχου – έχει πολιτικές φιλοδοξίες και «φιλόδοξος» είναι αυτός που αγαπά υπερβολικά την δόξα».

Πρόκειται για ένα φυσικό συναίσθημα και μια διακαή ανθρώπινη επιθυμία η οποία αποτελεί το κινούν αίτιον της ανθρώπινης δράσης, η οποία, κυρίως, διοχετεύεται στην πολιτική δράση η οποία – κατά κανόνα – αποτελεί το χωνευτήρι όλων των φιλόδοξων με διπλό στόχο: Πρώτα να τα… οικονομήσουν και δεύτερον να ικανοποιήσουν το εγώ τους και τις φιλοδοξίες τους με κάλυμμα «το καλό της Πατρίδας»!

Η φιλοδοξία ταυτίζεται με την ικανοποίηση του ατομικού συμφέροντος το οποίο αποτελεί την θρησκεία την αληθινή του ανθρώπου, όμως το φυσιολογικό αυτό γεγονός επεσήμανε ήδη και ο Θουκυδίδης.
Φιλοδοξία λοιπόν και συμφέρον ξεχύνονται στις κοινωνίες των ανθρώπων και στα Κράτη βγαίνοντας από το κουτί της Πανδώρας με ακατάσχετη ορμή.

Αυτή την πανάρχαια ροπή του ανθρώπου περιγράφει ο διάσημος Γάλλος κοινωνιολόγος – στοχαστής Αλεξίς ντε Τοκβίλ, γράφοντας στα 1835 και τα εξής σχετικά, τόσο για την Αμερική όσο και για την Γαλλία της εποχής του: «Το πρώτο πράγμα που κάνει εντύπωση στις ΗΠΑ είναι το αναρίθμητο πλήθος εκείνων που επιχειρούν να βγουν από την πρωταρχική τους κατάσταση και το δεύτερο είναι ο μικρός αριθμός μεγάλων φιλοδοξιών που παρατηρούνται μέσα στην καθολική κίνηση της φιλοδοξίας. Δεν υπάρχουν Αμερικανοί που να μη φαίνεται να τρέφουν πλατιές ελπίδες ή να τείνουν προς τα ύψη. Όλοι θέλουν αδιάκοπα ν’ αποκτήσουν αγαθά, φήμη, εξουσία. Λίγοι στοχεύουν σε μικρογραφία όλα αυτά τα πράγματα. Και αυτό εκπλήσσει με την πρώτη ματιά, αφού τίποτε δεν βλέπουμε, ούτε στα ήθη, ούτε στους νόμους της Αμερικής που να περιστέλλει τις επιθυμίες και να τις εμποδίζει να εξαπλώνονται σε κάθε κατεύθυνση».

Προχωρώντας ο Γάλλος κοινωνιολόγος περιγράφει το γεγονός για την χώρα του, γράφοντας: «Δύσκολα μπορούμε να αποδώσουμε στην ισότητα των συνθηκών την ιδιότυπη κατάσταση αυτή των πραγμάτων, γιατί από την ώρα που η ίδια αυτή ισότητα εγκαταστάθηκε και στην χώρα μας, οδήγησε πάραυτα στην έκρηξη φιλοδοξιών που σχεδόν δεν γνωρίζουν όρια. Πιστεύω εν τούτοις ότι η αιτία αυτών που αναφέραμε πρέπει ν’ αναζητηθεί κυρίως στην κοινωνική τάξη πραγμάτων και τα δημοκρατικά ήθη των Αμερικανών. Κάθε επανάσταση μεγαλώνει την φιλοδοξία των ανθρώπων. Αυτό ισχύει προπαντός για την Επανάσταση που ανατρέπει μια αριστοκρατία… Στην πρώτη έξαρση του θριάμβου, τίποτε δε φαίνεται σε κανέναν αδύνατο. Ούτε οι επιθυμίες έχουν όρια αλλά ούτε και η δυνατότητα ικανοποίησής τους. Μέσα σ’ αυτή την αιφνίδια και γενική ανανέωση ηθών και νόμων, μέσα στην πλατιά αυτή σύγχυση όλων των ανθρώπων και όλων των κανόνων, οι πολίτες υψώνονται και πέφτουν με ανήκουστη ταχύτητα και η δύναμη περνά τόσο γρήγορα από χέρι σε χέρι, ώστε κανείς δεν απελπίζεται ότι δεν θα την αδράξει κι αυτός με την σειρά του… Οι επιθυμίες παραμένουν πολύ μεγάλες, ενώ τα μέσα ικανοποίησής της περιορίζονται μέρα με την ημέρα…

Όταν οι φιλόδοξοι αποκτήσουν, δύναμη στα χέρια πιστεύουν ότι μπορούν ν’ αποτολμήσουν τα πάντα και όταν η δύναμή τους ξεγλιστρά, αμέσως σκέφτονται να διασαλεύσουν το κράτος για να την ξαναποκτήσουν…

Πιστεύω ότι οι φιλόδοξοι των δημοκρατιών μεριμνούν λιγότερο από όλους τους άλλους για τα συμφέροντα και τις κρίσεις του μέλλοντος… Αυτό που θέλουν πριν απ’ όλα είναι η κυριαρχία» (βλ. το κλασικό του έργο: «Η Δημοκρατία στην Αμερική», εκδόσεις «Στοχαστής», Αθήνα 2001, σελ. 638-642).

Φιλοδοξίες, λοιπόν, αέναες και παθιασμένες με μοναδικό στόχο την ικανοποίηση του «εγώ» και του ατομικού συμφέροντος κοχλάζουν στις ψυχές και στο αίμα των ανθρώπων, που τις καλύπτουν με την απάτη του καλού της πατρίδας.
Είναι αυτό το αχαλίνωτο ρεύμα των φιλοδοξιών που βίωσε η Ελλάδα μετά την αυτοκατάρρευση του στρατιωτικού καθεστώτος τον Ιούλιο του 1974.

Μια αυτοκατάρρευση, η οποία άνοιξε διάπλατα τις πύλες του πολιτικού στίβου για τους κάθε λογής πολιτικούς τυχοδιώκτες, οι οποίοι έσπευσαν, κυρίως, να δηλώσουν σοσιαλιστές και επαναστάτες, προσχωρώντας στα δυο τότε Κομμουνιστικά Κόμματα της Ελλάδας, με προτίμηση το… Ορθόδοξο ΚΚ Εξ.

Συνέβη τότε στην Ελλάδα ό,τι συνέβη στην Σοβιετική Ένωση με την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης των μπολσεβίκων, στην οποία έσπευσαν να προσχωρήσουν ακόμη και ένθερμοι θιασώτες του ανατρέποντος τσαρικού καθεστώτος.
Από την μια μέρα στην άλλη άλλαζαν «ιδεολογικό» σκούφο αναζητώντας ρόλους και καριέρες στο μπολσεβικικό καθεστώς.
Το γεγονός ή μάλλον αυτή η ατομική και πολιτική αθλιότητα έκανε αλγεινή εντύπωση στον Λένιν, ο οποίος έσπευσε να την καυτηριάσει το 1920 στο έργο του: «Αριστερισμός: Παιδική ασθένεια του Κομμουνισμού».

Εκεί έγραφε σχετικά και τα εξής: «Δεν είναι δύσκολο να είσαι επαναστάτης όταν η Επανάσταση έχει πια ξεσπάσει και φουντώσει, όταν σ’ αυτή προσχωρεί ο καθένας, απλώς από ενθουσιασμό, επειδή είναι της μόδας, κάποτε μάλιστα και για να σταδιοδρομήσει προσωπικά. Η «απολύτρωση» του προλεταριάτου από τέτοιους επαναστάτες της κακής ώρας του στοιχίζει αργότερα, ύστερα από τη νίκη του, τους σκληρότερους κόπους, μαρτύρια των μαρτυρίων μπορούμε να πούμε».

Με βάση αυτή την διεισδυτική Κριτική του Λένιν, ασκώντας την δική μου Κριτική το 1977 γι’ αυτούς τους… τυχοδιώκτες και καριερίστες… επαναστάτες, έγραφα και τα εξής, καταγγέλλοντας την εκμετάλλευση της ιδεολογίας:
«Την εκμετάλλευση του αίματος της οδύνης και των εκτελεστικών αποσπασμάτων για την προσωπική ανάδειξη και το προσωπικό βόλεμα…».

Στο Πάνθεον αυτών των… Επαναστατών εντάσσονται πλείστοι όσοι αστέρες του σάπιου πολιτικού συστήματος: Από τον Τσίπρα, τον Δραγασάκη, τον Στουρνάρα, τον Λοβέρδο και τον Κοτζιά ως τον Τσίμα, την Τρέμη και τους Κύρτσο, Ζουράρι και Τσιόδρα» (βλ. εφ. «Δημοκρατία» φ. της 17-3-2018 και δικό μου σχόλιο στο φ. της 23-6-2018). Ξεκίνησαν «επαναστάτες» και κατέληξαν υπηρέτες των Βρυξελλών, των μνημονίων, των «αγορών», της Μέρκελ και των Αμερικανών της πιο φιλελεύθερης μορφής.
Αυτούς και άλλους πολλούς τέτοιους θα τους πληρώνουμε για πολλές δεκαετίες! Ξαναδιαβάστε τα πιο πάνω λόγια του Λένιν!

ΚΚΕ: Το εκκολαπτήριο πολιτικών αριβιστών
Αυτοί οι… μαρξιστές, με την πολιτική τους συμπεριφορά που εντάσσεται στα πλαίσια του μακιαβελλισμού, επιβεβαιώνει απόλυτα την διεισδυτική πολιτική και Κοινωνιολογική διαπίστωση, που έκανε ο Μαρξ στα 1859 και τα εξής, στον Πρόλογο της Πολιτικής Οικονομίας: «Το τι είναι οι άνθρωποι δεν καθορίζεται από την συνείδησή τους, αλλά αντίθετα το Κοινωνικό «είναι», καθορίζει την συνείδηση».

(Ανάλυση αυτού του θεμελιώδους πολιτικού και Κοινωνικού αξιώματος βλ. στο έργο μου: «Η Κομμουνιστική Ουτοπία» Εκδόσεις «Πελασγός» – Γιαννάκενας – Αθήνα 2013 σελ. 45 επ. όπου το Κεφάλαιο: «Οι Τρόποι διαμόρφωσης της συνείδησης»).

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου...
Shares