Πέρασες… αλλά δεν πας: Όταν το ενοίκιο κόβει τα όνειρα

Πανελλήνιες με «ταβάνι» το ενοίκιο: Όταν το σύστημα πετάει εκτός τους πιο αδύναμους

Κάθε χρόνο, μετά τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών, στήνεται το ίδιο έργο: επιτυχίες, χαμόγελα και πανηγυρισμοί. Και αμέσως μετά, η σκληρή πραγματικότητα. «Πέρασε, αλλά… μπορούμε να τον/την στείλουμε;»

Για χιλιάδες οικογένειες, η εισαγωγή σε μια σχολή δεν σημαίνει τίποτα αν αυτή βρίσκεται μακριά από το σπίτι. Τα ενοίκια έχουν εκτοξευτεί, το κόστος ζωής πνίγει και η λεγόμενη «δωρεάν παιδεία» αποδεικνύεται ένα σύνθημα χωρίς αντίκρισμα.

Η αλήθεια είναι απλή και άβολη: δεν σπουδάζουν οι καλύτεροι. Σπουδάζουν όσοι αντέχουν οικονομικά.

Οι φοιτητικές εστίες είναι ελάχιστες, τα επιδόματα ανεπαρκή και η κρατική στήριξη περισσότερο θεωρητική παρά ουσιαστική. Το αποτέλεσμα; Μαθητές που κόβουν όνειρα πριν καν συμπληρώσουν το μηχανογραφικό. Επιλέγουν όχι με βάση το τι θέλουν, αλλά το τι «βγαίνει».

Αυτό δεν είναι επιλογή. Είναι εξαναγκασμός.

Και έτσι δημιουργείται μια εκπαίδευση δύο ταχυτήτων:
από τη μία όσοι μπορούν να φύγουν και να σπουδάσουν,
από την άλλη όσοι μένουν πίσω, εγκλωβισμένοι σε γεωγραφικούς και οικονομικούς περιορισμούς.

Το πιο εξοργιστικό; Αυτή η ανισότητα δεν καταγράφεται πουθενά. Δεν φαίνεται στις βάσεις, δεν γίνεται στατιστική, δεν απασχολεί όσο θα έπρεπε.

Αλλά είναι εκεί. Και κόβει δρόμους, πριν καν ξεκινήσουν.

Αν η «δωρεάν παιδεία» σταματά στο ενοίκιο, τότε δεν είναι ούτε δωρεάν, ούτε δίκαιη.