ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ: Η ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ;

Ας φανταστούμε μια απελευθερωμένη Παλαιστίνη. Ας εξετάσουμε πώς η αποκατάσταση της δικαιοσύνης για τον παλαιστινιακό λαό θα αναδιαμόρφωνε όχι μόνο την περιοχή, αλλά και ολόκληρο τον κόσμο.

Αυτή δεν είναι μια συζήτηση για «πολιτική λύση» με τη στενή, γραφειοκρατική έννοια. Τέτοιες λύσεις δεν απαιτούν ιδιαίτερη ιδιοφυΐα: η αληθινή δικαιοσύνη μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν ο παλαιστινιακός λαός αποκτήσει όλα τα δικαιώματά του και εκπληρώσει τις πολιτικές του προσδοκίες.

Το ίδιο αληθινό είναι και το γεγονός ότι τέτοια δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει όσο το Ισραήλ παραμένει δεσμευμένο στη σημερινή σιωνιστική ιδεολογία του – ένα πλαίσιο που στηρίζεται στην ιδέα της φυλετικής υπεροχής και στη συστηματική εξάλειψη του αυτόχθονα παλαιστινιακού αραβικού πληθυσμού. Όταν σπάσουν τα δεσμά αυτής της ιδεολογίας, οι ακριβείς πολιτικοί μηχανισμοί γίνονται δευτερεύοντες· η ιστορία υποδηλώνει ότι το μέλλον θα τείνει προς μια κοινή συνύπαρξη και όχι προς τη συνέχιση του σημερινού διαχωρισμού κατά εθνοτικές γραμμές.

Για κάποιους, η συζήτηση για μια απελευθερωμένη Παλαιστίνη τώρα μπορεί να μοιάζει ελαφρώς – αν και όχι εντελώς – απομακρυσμένη από τον πόλεμο που καταστρέφει σήμερα την περιοχή. Είναι ένας πόλεμος που, αν δεν σταματήσει μόνιμα, θα συνεχίσει να αφανίζει τους λαούς της Μέσης Ανατολής, προκαλώντας περαιτέρω στρατιωτικοποίηση, ανεξέλεγκτες αμυντικές δαπάνες και κύκλους βίας. Το αντίθετο: αυτή είναι η πιο κρίσιμη συζήτηση που μπορούμε να κάνουμε σήμερα.

Στο εμβληματικό ντοκιμαντέρ του, ο αείμνηστος Αυστραλός δημοσιογράφος και σκηνοθέτης John Pilger συνόψισε τον κεντρικό ρόλο της Παλαιστίνης στη Μέση Ανατολή με τα εξής προφητικά λόγια:

«Ένα ιστορικό έγκλημα έχει διαπραχθεί σε βάρος του παλαιστινιακού λαού, και μέχρι να τελειώσει η παράνομη και βίαιη κατοχή του Ισραήλ, δεν θα υπάρξει ειρήνη για κανέναν – ούτε για τους Ισραηλινούς.»

Αυτά δεν είναι λόγια πόζας· είναι μια αδιαμφισβήτητη ιστορική αλήθεια. Η Παλαιστίνη υπήρξε η καρδιά κάθε πολέμου στη Μέση Ανατολή και κάθε διαρκούς σύγκρουσης. Για το Ισραήλ, η κατοχή υπήρξε ο άξονας των στρατιωτικών του επεμβάσεων πέρα από τα σύνορα. Για τους γείτονες και συμμάχους της Παλαιστίνης, παραμένει το αθεράπευτο τραύμα μιας περιοχής ενωμένης ιστορικά από πολιτική, πολιτισμική, γλωσσική και θρησκευτική συνέχεια.

Ακόμη και στις περιόδους που η Παλαιστίνη φαινόταν να βρίσκεται στο περιθώριο της περιφερειακής διπλωματίας, το Ισραήλ βιαζόταν να υπενθυμίσει στους γείτονές του ότι οι βλέψεις του ποτέ δεν περιορίζονταν αποκλειστικά στους Παλαιστίνιους. Είτε στην ιστορική Παλαιστίνη είτε στη Διασπορά (Shatat), το σιωνιστικό σχέδιο υποδήλωνε πάντα ευρύτερες φιλοδοξίες.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου έχει επιβεβαιώσει ρητά αυτή την επεκτατική πρόθεση, δηλώνοντας πρόσφατα ότι βρίσκεται σε μια «ιστορική και πνευματική αποστολή» να πραγματοποιήσει το όραμα ενός «Μεγάλου Ισραήλ».

ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ, ΜΕΓΑΛΟ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΙΡΑΝ – Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΜΕΡΟΣ 1

Συνδεόμενος ανοιχτά με έναν χάρτη που καταπίνει παλαιστινιακά εδάφη και απειλεί την κυριαρχία γειτονικών αραβικών κρατών, έχει καταστήσει σαφές ότι η εξάλειψη της Παλαιστίνης είναι απλώς το πρώτο βήμα ενός πολύ μεγαλύτερου αποικιοκρατικού σχεδίου.

Ο σημερινός πόλεμος επιβεβαιώνει αυτή την κεντρικότητα. Οι ρίζες του, ο πολιτικός λόγος που προέκυψε και οι συγκρουόμενες οραματίσεις μιας «μεταπολεμικής» πραγματικότητας φέρνουν ξανά την Παλαιστίνη στο επίκεντρο της παγκόσμιας σκηνής. Το να συζητά κανείς την Παλαιστίνη σαν να είναι ένα απομονωμένο ζήτημα – όπως δυστυχώς κάνουν κάποιοι – αποτελεί βαθύ ιστορικό λάθος. Αντίστοιχα, το να συζητά κανείς το μέλλον της Μέσης Ανατολής χωρίς να θέτει την Παλαιστίνη στο κέντρο είναι εξίσου παραπλανητικό.

Γι’ αυτό πρέπει να επιμείνουμε στη συζήτηση για την Παλαιστίνη τώρα περισσότερο από ποτέ. Μόλις επιτευχθεί ένα δίκαιο αποτέλεσμα για τον παλαιστινιακό αγώνα, οι θετικές δονήσεις θα μεταμορφώσουν ολόκληρη την περιοχή. Μόνο τότε μπορούμε να περάσουμε από μια κατάσταση διαρκούς πολέμου σε ένα μέλλον θεμελιωμένο στην αληθινή, συλλογική απελευθέρωση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα ακολουθήσει ένας κατάλογος ξηρών πολιτικών συνταγών. Ξέρουμε ήδη, ενστικτωδώς, πώς μοιάζει η δικαιοσύνη για τους Παλαιστίνιους. Η ελευθερία να ζουν, να αντιμετωπίζονται με ισότητα, να απολαμβάνουν εθνική κυριαρχία και να απαιτούν λογοδοσία και σεβασμό – αυτά δεν χρειάζονται εξαντλητικές παραπομπές στο διεθνές ή ανθρωπιστικό δίκαιο. Αυτά είναι φυσικά δικαιώματα. Ρέουν μέσα μας, ατομικά και συλλογικά, τόσο βέβαια όσο και το αίμα στις φλέβες μας.

Το γεγονός ότι το Ισραήλ και οι υποστηρικτές του αρνούνται να σεβαστούν το διεθνές δίκαιο ή οποιαδήποτε κοινή ανθρωπιστική αρχή δεν αποτελεί ευθύνη των Παλαιστινίων ή των άλλων θυμάτων της ισραηλινής επιθετικότητας. Το ηθικό και νομικό βάρος ανήκει αποκλειστικά σε εκείνους που έχουν καταχραστεί, αγνοήσει και αποδομήσει την διεθνή νομική τάξη για υπερβολικά μεγάλο διάστημα.

Σήμερα, οι Παλαιστίνιοι – όπως και ο λαός του Λιβάνου, της Συρίας και άλλων χωρών της περιοχής – κάνουν ακριβώς αυτό που κάθε καταπιεσμένο έθνος πρέπει να κάνει: παραμένουν σταθεροί. Αυτό το Σουμούντ (Sumud) είναι το κλειδί, τώρα περισσότερο από ποτέ. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης δεν θα κριθεί από άνισους αριθμούς νεκρών ή από την έκταση της υλικής καταστροφής, αλλά από την ακατάβλητη αντοχή του λαού. Η ιστορία είναι υπομονετικός δάσκαλος· μας λέει ότι αν οι νόμιμοι κάτοχοι της γης επιμείνουν, στο τέλος θα νικήσουν.

Ο Richard Falk, ο πρώην Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Παλαιστινίων και εξέχων νομικός, αποκαλεί αυτό το φαινόμενο «Νίκη στον Πόλεμο της Νομιμότητας». Είναι ένας πόλεμος που δεν διεξάγεται με μαχητικά αεροσκάφη, αλλά με τη δύναμη του ηθικού δικαίου εκείνων που αρνούνται να εξαφανιστούν.

Αν επικρατήσει αληθινή δικαιοσύνη στην Παλαιστίνη, θα επικρατήσει αναπόφευκτα στον Λίβανο, στη Συρία και αλλού. Το τετριμμένο πλέον σύνθημα της Μέσης Ανατολής ως «περιοχής ρημαγμένης από τον πόλεμο» θα εξαφανιστεί τελικά. Μια δίκαιη ειρήνη θα φέρει όχι μόνο την απουσία πολέμου· θα φέρει ευκαιρίες, ανοικοδόμηση, συλλογική περιφερειακή άνοδο και – το πιο σημαντικό – την αποκατάσταση της ελπίδας.

Αυτό δεν είναι μια απεγνωσμένη ευχή ψιθυρισμένη σε μια σκοτεινή στιγμή. Είναι ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός.

Πηγή Antiwar.com