Όταν το σχολείο μετρά δείκτες και χάνει ανθρώπους

Το σύγχρονο σχολείο μετατρέπεται σταδιακά σε μηχανή εκτέλεσης: ύλη να «βγει», προγράμματα να τηρηθούν, πλατφόρμες να συμπληρωθούν, δείκτες να ανέβουν. Ο εκπαιδευτικός δεν καλείται πια να σταθεί δίπλα στον μαθητή, αλλά μπροστά σε φόρμες και excel. Από παιδαγωγός γίνεται διαχειριστής.

Αυτή η μετάλλαξη δεν είναι τυχαία. Πολιτικές τύπου Eduquality εισάγουν στο σχολείο τη γλώσσα της επιχείρησης: αποτιμήσεις, χαρτογραφήσεις, dashboards, δημόσιες συγκρίσεις. Το σχολείο παύει να αντιμετωπίζεται ως ζωντανός μορφωτικός χώρος και αντιμετωπίζεται ως κόμβος δεδομένων προς αξιολόγηση.

Όταν ό,τι μετριέται γίνεται στόχος, τότε ό,τι δεν μετριέται –η σχέση, η κατανόηση, η φροντίδα, η δεύτερη ευκαιρία– υποβαθμίζεται. Η διδασκαλία προσαρμόζεται στους δείκτες, όχι στις ανάγκες των παιδιών. Οι ανισότητες δεν μειώνονται· απλώς καταγράφονται και νομιμοποιούνται.

Το αποτέλεσμα είναι ένα σχολείο που «λειτουργεί», αλλά δεν μορφώνει. Τρένα που φεύγουν στην ώρα τους, ενώ μαθητές μένουν πίσω. Αν ο δάσκαλος συνεχίσει να αντιμετωπίζεται ως τεχνικός ωραρίων, το σχολείο θα χάσει τον λόγο ύπαρξής του. Γιατί η εκπαίδευση δεν είναι logistics. Είναι ανθρώπινη πράξη.