ΟΤΑΝ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΒΑΦΤΙΖΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟΥ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ «ΠΑΡΩΔΙΑ»

Οι δηλώσεις του Υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια στον Αυλώνα είχαν έντονο ύφος και υψηλούς συμβολισμούς. Ο χαρακτηρισμός της μέχρι σήμερα θητείας ως «αγγαρείας» και «παρωδίας» συνιστά μια βαρύνουσα πολιτική τοποθέτηση. Όταν ένας εν ενεργεία υπουργός περιγράφει με τέτοιους όρους ένα θεσμικό πλαίσιο που το ίδιο το κράτος διαχειρίζεται επί δεκαετίες, εγείρεται εύλογα το ερώτημα της πολιτικής ευθύνης. Αν πράγματι υπήρξε τόσο εκτεταμένη στρέβλωση στην εκπαίδευση και την ουσία της θητείας, τότε πρόκειται για διαχρονική αποτυχία διοίκησης που απαιτεί συγκεκριμένη αποτίμηση, όχι μόνο ρητορική αποδοκιμασία.

Η δημόσια παραδοχή ότι «παριστάνουν τους στρατιώτες και παριστάνουμε ότι εκπαιδεύονται» λειτουργεί ως έμμεση ομολογία συστημικού προβλήματος. Ωστόσο, η θεσμική σοβαρότητα επιβάλλει τεκμηρίωση: ποια είναι τα στοιχεία που καταδεικνύουν αυτή την εικόνα; Ποιοι μηχανισμοί ελέγχου απέτυχαν; Και κυρίως, ποια ακριβώς είναι τα μετρήσιμα κριτήρια με τα οποία θα αξιολογηθεί η επιτυχία του νέου μοντέλου;

Οι εξαγγελίες για αναδιάρθρωση της θητείας, ενίσχυση της εκπαίδευσης με σύγχρονα μέσα, αξιοποίηση drones και εξομοιωτών, καθώς και η αύξηση της μηνιαίας αποζημίωσης, κινούνται καταρχάς σε κατεύθυνση εκσυγχρονισμού. Όμως η μετάβαση από την εξαγγελία στην εφαρμογή είναι το κρίσιμο στάδιο. Η τεχνολογική αναφορά δεν αρκεί αν δεν συνοδεύεται από επαρκή υποδομή, εκπαιδευμένο προσωπικό και διαφανή αξιολόγηση αποτελεσμάτων. Παρομοίως, η αύξηση της αποζημίωσης από 8 σε 100 ευρώ είναι σαφής βελτίωση, αλλά παραμένει ερώτημα αν ανταποκρίνεται στις πραγματικές οικονομικές ανάγκες των στρατευμένων και των οικογενειών τους ή αν λειτουργεί κυρίως συμβολικά.

Η επίκληση ενός συνολικού «Χάρτη Μετάβασης» και μιας ευρύτερης μεταρρυθμιστικής προσπάθειας δημιουργεί υψηλές προσδοκίες. Όταν όμως δηλώνεται ότι «τα αλλάζουμε όλα», η πολιτική ηγεσία δεσμεύεται σε ένα επίπεδο αποτελεσματικότητας που θα κριθεί αυστηρά. Η εθνική άμυνα δεν είναι πεδίο επικοινωνιακής υπερβολής. Απαιτεί συνέχεια, λογοδοσία και σταθερότητα πολιτικής. Εάν η μέχρι σήμερα εικόνα ήταν τόσο προβληματική όσο περιγράφεται, τότε η πραγματική πρόκληση δεν είναι η διατύπωση αυστηρών χαρακτηρισμών, αλλά η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μέσα από απτά και διαρκή αποτελέσματα.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΣΤΕΜΜΑ – ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΘΕΑΤΡΟ! Ο ΑΔΩΝΙΣ ΚΑΝΕΙ «ΠΑΣΑΡΕΛΑ» ΣΤΑ ΣΥΤΡΙΜΜΙΑ ΤΟΥ ΕΣΥ ΜΕ… ΣΩΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΤΑ ΜΑΤ!