Η πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από στιγμές όπου τα λόγια του παρελθόντος έρχονται να διαψεύσουν με πάταγο τις πράξεις του παρόντος. Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση αποτυπώνεται στις δημόσιες τοποθετήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη από το βήμα της Βουλής, όταν από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξαπέλυε σφοδρή κριτική για την οικονομική πολιτική των «υπερπλεονασμάτων», την οποία σήμερα η κυβέρνησή του εφαρμόζει πιστά και παρουσιάζει μάλιστα ως success story.
Το «στρεβλό αφήγημα» που έγινε κυβερνητικό δόγμα
Στο παρελθόν, ο σημερινός πρωθυπουργός χαρακτήριζε «εξίσου στρεβλό το κυβερνητικό αφήγημα για το υπερπλεόνασμα του προϋπολογισμού», αμφισβητώντας ευθέως αν αυτό αποτελούσε απόδειξη επιτυχημένης οικονομικής διαχείρισης. Από το βήμα του κοινοβουλίου, καλούσε το τότε οικονομικό επιτελείο να εξηγήσει γιατί η χώρα έπρεπε να παράγει μεγαλύτερα πλεονάσματα από αυτά που ζητούσαν οι ίδιοι οι πιστωτές.
Σήμερα, το σκηνικό έχει αντιστραφεί πλήρως. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όχι μόνο επιδιώκει και υπερθεματίζει για την επίτευξη υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων, αλλά χρησιμοποιεί ακριβώς την ίδια ρητορική που κάποτε κατήγγειλε, βαφτίζοντας την υπερφορολόγηση και την οικονομική ασφυξία των πολιτών ως δείγμα «δημοσιονομικής σταθερότητας» και «ανάπτυξης».
Η αντιγραφή των «πελατιακών» πρακτικών
Η κριτική του κ. Μητσοτάκη δεν περιοριζόταν μόνο στην ύπαρξη των υπερπλεονασμάτων, αλλά επεκτεινόταν και στον τρόπο αξιοποίησής τους. Κατηγορούσε την τότε κυβέρνηση ότι ήθελε τα πλεονάσματα αυτά «για να έρθει να μοιράσει κάποια επιδόματα», αντιγράφοντας, όπως έλεγε, τις «χειρότερες πελατιακές πρακτικές».
Ωστόσο, η τρέχουσα κυβερνητική θητεία σημαδεύτηκε από μια ατελείωτη σειρά επιδομάτων (τύπου διαφόρων “passes”), τα οποία διανεμήθηκαν με παρόμοιο τρόπο. Η τακτική του να αφαιρούνται πόροι από την οικονομία μέσω της ακρίβειας και των έμμεσων φόρων και στη συνέχεια να επιστρέφεται ένα μικρό μέρος τους με τη μορφή κρατικών βοηθημάτων, μετατράπηκε από «καταδικαστέα πελατιακή πρακτική» σε βασικό πυλώνα της σημερινής κυβερνητικής πολιτικής.
Το έλλειμμα πολιτικής συνέπειας
Η σύγκριση των δύο αυτών περιόδων αναδεικνύει ένα σοβαρό ζήτημα πολιτικής συνέπειας και αξιοπιστίας. Οι πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με το ίδιο ακριβώς οικονομικό μοντέλο, το οποίο άλλαζε χαρακτηρισμούς ανάλογα με το ποιος καθόταν στα κυβερνητικά έδρανα.
Όταν οι ίδιες μέθοδοι βαφτίζονται «καταστροφικές» από την αντιπολίτευση αλλά «σωτήριες» από την κυβέρνηση, γίνεται σαφές ότι η πολιτική ρητορική προσαρμόζεται ανάλογα με τις ανάγκες της εξουσίας, αφήνοντας την κοινωνία να πληρώνει το τίμημα των ίδιων δοκιμασμένων και σκληρών συνταγών.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
