Όταν η εφημερία μετατρέπεται σε κατηγορητήριο

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Στο σημερινό σχολείο, το διάλειμμα παύει σιγά-σιγά να είναι χρόνος ανάσας και μετατρέπεται σε ζώνη υψηλού ρίσκου. Όχι για τα παιδιά — αλλά για τους εκπαιδευτικούς που εφημερεύουν.

Ένα παιδί τρέχει. Ένα άλλο σκοντάφτει. Κάπου ακούγεται ένα κλάμα. Και ξαφνικά, το ερώτημα δεν είναι τι χρειάζεται το παιδί, αλλά ποιος φταίει. Το βλέμμα στρέφεται αυτόματα στον εφημερεύοντα εκπαιδευτικό, λες και η παρουσία του θα έπρεπε να εγγυάται την απόλυτη ακινησία εκατοντάδων μαθητών.

Η απαίτηση αυτή δεν είναι απλώς παράλογη. Είναι επικίνδυνη.

Το διάλειμμα δεν είναι «χρόνος χωρίς έλεγχο». Είναι οργανικό μέρος της σχολικής ζωής. Μετά από ώρες καθιστικής συγκέντρωσης, το σώμα των παιδιών ζητά κίνηση και εκτόνωση. Το παιχνίδι, το τρέξιμο, η φωνή δεν είναι παρεκκλίσεις από τη σχολική κανονικότητα. Είναι η φυσική της συνέχεια.

Κι όμως, διαμορφώνεται σταδιακά μια κουλτούρα μηδενικού ρίσκου. Κάθε ατύχημα αντιμετωπίζεται ως αποτυχία επιτήρησης. Κάθε γρατζουνιά ως ένδειξη αμέλειας. Κάθε εφημερία ως πιθανό πειθαρχικό πεδίο.

Το σχολείο, όμως, δεν είναι αποστειρωμένο εργαστήριο. Είναι χώρος ζωντανός, με ενέργεια, ένταση και απρόβλεπτες στιγμές. Κανένας εκπαιδευτικός δεν μπορεί — ούτε οφείλει — να «παγώσει» την παιδική φύση στο όνομα μιας επίπλαστης ασφάλειας.

Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ότι τα παιδιά τρέχουν. Είναι ότι τα σχολεία συχνά δεν έχουν σχεδιαστεί για να αντέχουν αυτή την κίνηση: μικρά προαύλια, σκληρά δάπεδα, ελλιπείς υποδομές, απουσία νοσηλευτικού προσωπικού. Εκεί βρίσκεται ο πυρήνας του κινδύνου — όχι στο παιχνίδι.

Όσο η Πολιτεία μεταθέτει την ευθύνη από τον σχεδιασμό στις πλάτες των εκπαιδευτικών, τόσο θα ενισχύεται ο φόβος, η επιτήρηση, η τιμωρητική λογική. Και ένα σχολείο που λειτουργεί με φόβο δεν παιδαγωγεί· αμύνεται.

Το ερώτημα είναι απλό αλλά θεμελιώδες: θέλουμε σχολεία ζωντανά ή σχολεία μουδιασμένα; Χώρους μάθησης που χωρούν την παιδική κίνηση ή μηχανισμούς διαρκούς ελέγχου;

Γιατί ένα παιδί που τρέχει στο προαύλιο δεν παραβαίνει κανόνες. Ζει την ηλικία του.
Και ένας εκπαιδευτικός που δεν μπορεί να εγγυηθεί το αδύνατο δεν πρέπει να μετατρέπεται σε αποδιοπομπαίο τράγο.