Οπτικές ίνες με «καπάρωμα» κτιρίων: Καταγγελίες για αποκλεισμούς παρόχων και χάος στις πολυκατοικίες

Έντονη αναστάτωση προκαλείται το τελευταίο διάστημα σε πολυκατοικίες σε όλη τη χώρα, καθώς η ανάπτυξη δικτύων οπτικών ινών συνοδεύεται από καταγγελίες για πρακτικές αποκλεισμού και άτυπου ελέγχου των κτιρίων από τον πάροχο που εγκαθιστά πρώτος την κάθετη καλωδίωση.

Σε πολλές περιπτώσεις, η υποδομή που τοποθετείται δεν αξιοποιείται από ανταγωνιστές, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται δεύτερες ή και τρίτες κάθετες καλωδιώσεις στους κοινόχρηστους χώρους.

Η πρακτική αυτή οδηγεί σε συσσώρευση κουτιών, σωληνώσεων και καλωδίων σε κλιμακοστάσια και υπόγεια, αλλοιώνοντας την εικόνα των κτιρίων και προκαλώντας σύγχυση σε ενοίκους και διαχειριστές. Το ζήτημα έχει ήδη τεθεί υπόψη της ΕΕΤΤ, καθώς πληθαίνουν οι αναφορές για «κλείδωμα» πολυκατοικιών από παρόχους που, αν και έχουν εγκαταστήσει τεχνικά επαρκείς υποδομές, δεν επιτρέπουν στην πράξη τη χρήση τους από τρίτους.

Σύμφωνα με παράγοντες της αγοράς, οι παλαιότεροι πάροχοι διατηρούν μεταξύ τους συνεργασίες και συμφωνίες μεταπώλησης δικτύων, χωρίς όμως αντίστοιχη διάθεση συνεργασίας με νεοεισερχόμενους. Έτσι, όταν δεν επιτυγχάνεται εμπορική συμφωνία, η επιλογή της παράλληλης εγκατάστασης νέας υποδομής θεωρείται συχνά μονόδρομος.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση παρόχου ο οποίος  ως νέος παίκτης προχωρά σε γρήγορες και δωρεάν για τους ενοίκους εγκαταστάσεις ενδοκτιριακών υποδομών, σχεδιασμένων να εξυπηρετούν πολλαπλούς παρόχους. Παρ’ όλα αυτά, σε αρκετά από αυτά τα κτίρια, άλλοι πάροχοι επιλέγουν να τοποθετήσουν δική τους κάθετη καλωδίωση αντί να αξιοποιήσουν την υπάρχουσα.

Το ισχύον θεσμικό πλαίσιο (ΚΥΑ 53538 ΕΞ/2023) προβλέπει σύγχρονες και τεχνικά «ουδέτερες» ενδοκτιριακές υποδομές, με κοινό κεντρικό κατανεμητή και επάρκεια οπτικών ινών. Ωστόσο, δεν επιβάλλει ρητά την υποχρεωτική κοινή χρήση ούτε απαγορεύει ξεκάθαρα τις παράλληλες εγκαταστάσεις, αφήνοντας κενά που αξιοποιούνται στην πράξη.

Το πρόβλημα αποκτά μεγαλύτερη διάσταση αν ληφθεί υπόψη ότι οι εγκαταστάσεις αυτές επιδοτούνται μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης, χωρίς να συνοδεύονται από δεσμεύσεις ανοικτής πρόσβασης. Έτσι, δημόσιοι πόροι χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία υποδομών που ενδέχεται να λειτουργούν τελικά ως εργαλεία εμπορικού αποκλεισμού, εντείνοντας τον κατακερματισμό των δικτύων και μεταφέροντας το κόστος –αισθητικό και λειτουργικό– στις ίδιες τις πολυκατοικίες.