Όλη η αλήθεια για την «πράσινη µετάβαση»!

Η εγκληµατική πολιτική που κλείνει τα εργοστάσια µας και έχει γεµίσει τα ευρωπαϊκά ράφια µε εισαγωγές.

Του Εμμανουήλ Φράγκου ευρωβουλευτής ECR

Η προστασία του περιβάλλοντος είναι υποχρέωση απέναντι στις επόµενες γενιές. Ως κτηνίατρος γνωρίζω καλά ότι χωρίς καθαρό νερό, υγιές έδαφος και προστατευµένη βιοποικιλότητα δεν υπάρχει ούτε δηµόσια υγεία ούτε ασφαλής παραγωγή τροφίµων. Άλλο όµως η προστασία του περιβάλλοντος και άλλο η πράσινη µετάβαση όπως εφαρµόζεται σήµερα από τις Βρυξέλλες. Η πολιτική οµάδα του ECR έχει ξεκαθαρίσει ότι η κλιµατική πολιτική χρειάζεται επιστηµονική τεκµηρίωση, τεχνολογική ουδετερότητα και κοινωνικό µέτρο. Δεν µπορεί να γίνεται τιµωρία για την ευρωπαϊκή παραγωγή και τον πολίτη.

Το πρόβληµα δεν είναι ο στόχος. Είναι ο τρόπος. Η Ευρωπαϊκή Ένωση φορτώνει συνεχώς νέους κανόνες, φόρους και υποχρεώσεις σε επιχειρήσεις, αγρότες, µεταφορείς και νοικοκυριά, χωρίς πρώτα να έχει εξασφαλίσει φθηνή ενέργεια, ισχυρά δίκτυα και ευρωπαϊκή παραγωγή των τεχνολογιών που απαιτεί. Ζητά από τον πολίτη να αλλάξει αυτοκίνητο, θέρµανση και σπίτι. Από τη µικρή επιχείρηση να αντέξει το ακριβό ρεύµα και το κόστος συµµόρφωσης. Από τον παραγωγό να πληρώνει όλο και περισσότερα, ενώ το εισόδηµά του µειώνεται.

Οι αριθµοί των ίδιων των ευρωπαϊκών οργάνων είναι αποκαλυπτικοί. Η έκθεση Ντράγκι κατέγραψε ότι οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις αντιµετωπίζουν τιµές ηλεκτρικής ενέργειας δύο έως τρεις φορές υψηλότερες από τις Ηνωµένες Πολιτείες και τιµές φυσικού αερίου τέσσερις έως πέντε φορές υψηλότερες. Η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παραδέχεται πλέον ότι το ενεργειακό κόστος πλήττει πολίτες και επιχειρήσεις. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να αρνείται κανείς την ανάγκη προστασίας του κλίµατος για να δει το αδιέξοδο.

Αρκεί να κοιτάξει ποιος πληρώνει τον λογαριασµό. Όταν µια ευρωπαϊκή χαλυβουργία, µια βιοµηχανία λιπασµάτων ή ένα εργοστάσιο αλουµινίου κλείνει επειδή δεν αντέχει το κόστος, η ζήτηση δεν εξαφανίζεται. Το ίδιο προϊόν παράγεται αλλού και εισάγεται στην Ευρώπη. Συχνά παράγεται µε περισσότερο άνθρακα, χαµηλότερα περιβαλλοντικά πρότυπα και φθηνότερη εργασία. Εµείς εµφανίζουµε µικρότερες εκποµπές στα χαρτιά, αλλά ο πλανήτης δεν έχει απαραίτητα λιγότερη ρύπανση. Απλώς εξάγουµε τη ρύπανση και εισάγουµε την ανεργία.

Ο ευρωπαϊκός µηχανισµός άνθρακα στα σύνορα, το CBAM, είναι µια προσπάθεια περιορισµού αυτού του φαινοµένου. Καλύπτει όµως µόνο ορισµένους κλάδους και δεν εξισώνει το σύνολο των περιβαλλοντικών κανόνων, το εργασιακό κόστος, την ιχνηλασιµότητα και τις µεθόδους παραγωγής. Δεν αρκεί, εποµένως, για να αποκαταστήσει τον δίκαιο ανταγωνισµό.

Η αδικία φαίνεται ακόµη πιο καθαρά στην αγροτική παραγωγή. Ο Ευρωπαίος αγρότης και κτηνοτρόφος τηρεί αυστηρούς κανόνες για φυτοφάρµακα, λιπάσµατα, νερό, εκποµπές, ευζωία και ιχνηλασιµότητα. Οι κανόνες αυτοί έχουν αξία, αλλά έχουν και κόστος. Τα εισαγόµενα τρόφιµα οφείλουν να πληρούν τις ευρωπαϊκές απαιτήσεις ασφάλειας. Αυτό όµως δεν σηµαίνει ότι στις τρίτες χώρες εφαρµόζονται σε όλη την παραγωγή οι ίδιες περιβαλλοντικές και κοινωνικές προϋποθέσεις που επιβάλλονται στον Ευρωπαίο παραγωγό.

Έτσι φτάνουµε στο παράλογο: ο δικός µας παραγωγός πληρώνει το κόστος των αυστηρότερων προτύπων και µετά καλείται να ανταγωνιστεί το φθηνότερο εισαγόµενο προϊόν. Αυτό δεν είναι πράσινη πολιτική. Είναι αντικατάσταση της ευρωπαϊκής παραγωγής από εισαγωγές. Η πολιτική οµάδα του ECR ζητά πραγµατική αµοιβαιότητα: όποιος θέλει να πουλά στην ευρωπαϊκή αγορά πρέπει να τηρεί αντίστοιχες κρίσιµες απαιτήσεις παραγωγής. Διαφορετικά, η Ευρώπη οργανώνει µόνη της το ανταγωνιστικό της µειονέκτηµα.

Την ίδια στιγµή χτίζουµε µια νέα εξάρτηση. Για τα φωτοβολταϊκά, τις ανεµογεννήτριες, τις µπαταρίες και τα ηλεκτρικά οχήµατα χρειαζόµαστε λίθιο, κοβάλτιο, νικέλιο, µαγνήσιο και σπάνιες γαίες. Η ίδια η Επιτροπή αναγνωρίζει ότι το 97% του µαγνησίου που χρησιµοποιεί η Ένωση προέρχεται από την Κίνα, ενώ οι σπάνιες γαίες για µόνιµους µαγνήτες διυλίζονται εξ ολοκλήρου εκεί. Το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο διαπίστωσε ότι για δέκα κρίσιµες πρώτες ύλες της ενεργειακής µετάβασης η Ευρώπη εξαρτάται πλήρως από εισαγωγές. Παράλληλα, η Κίνα ελέγχει πάνω από το 80% των βασικών σταδίων κατασκευής φωτοβολταϊκών.

Ποια στρατηγική αυτονοµία χτίζουµε όταν κλείνουµε τη δική µας βιοµηχανία και επιδοτούµε τεχνολογίες που παράγονται κυρίως εκτός Ευρώπης; Και πόσο πράσινη είναι αυτή η αλυσίδα όταν η εξόρυξη και η επεξεργασία των υλικών γίνονται µακριά από τα ευρωπαϊκά πρότυπα; Οι καθαρές τεχνολογίες είναι αναγκαίες, αλλά δεν είναι άυλες. Χρειάζονται ορυχεία, εργοστάσια, δίκτυα, γη, µεταφορές και ανακύκλωση. Το αποτύπωµά τους πρέπει να µετριέται σε ολόκληρο τον κύκλο ζωής και όχι µόνο όταν παράγουν ρεύµα στην Ευρώπη.

Το ίδιο ισχύει για την άναρχη χωροθέτηση. Δεν προστατεύεται η φύση όταν βιοµηχανοποιούνται βουνά, δάση ή παραγωγική γη χωρίς σοβαρό σχεδιασµό και χωρίς τη συµµετοχή των τοπικών κοινωνιών. Η προστασία του κλίµατος δεν µπορεί να γίνεται σε βάρος της βιοποικιλότητας και του φυσικού τοπίου.

Χρειάζεται επίσης ειλικρίνεια για το κόστος. Η Επιτροπή υπολογίζει ότι απαιτούνται εκατοντάδες δισεκατοµµύρια ευρώ µόνο για την αναβάθµιση των ηλεκτρικών δικτύων. Οι ανανεώσιµες πηγές χρειάζονται διασυνδέσεις, αποθήκευση και εφεδρείες. Όλα αυτά είναι απαραίτητα, αλλά δεν είναι δωρεάν. Όταν οι στόχοι προχωρούν γρηγορότερα από τις υποδοµές, το επιπλέον κόστος καταλήγει τελικά στον πολίτη.

Και εδώ µπαίνει το θέµα των µεγάλων συµφερόντων. Δεν χρειάζονται θεωρίες συνωµοσίας. Αρκεί να δούµε πώς λειτουργεί το σύστηµα. Έχει δηµιουργηθεί µια τεράστια αγορά επιδοτήσεων, αδειών, δικαιωµάτων, πιστοποιητικών και κρατικά εγγυηµένων επενδύσεων.

Οι µεγάλοι όµιλοι διαθέτουν τα κεφάλαια, τους συµβούλους και τα νοµικά τµήµατα για να αξιοποιούν κάθε πρόγραµµα. Ο µικρός επαγγελµατίας, ο αγρότης και το νοικοκυριό συνήθως µένουν µε τον λογαριασµό. Το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο έχει επισηµάνει ότι δαπάνες που καταγράφηκαν ως κλιµατικές δεν ήταν πάντοτε πραγµατικά σχετικές µε τη δράση για το κλίµα. Όταν διακινούνται τόσο µεγάλα ποσά, απαιτούνται απόλυτη διαφάνεια και έλεγχος του πραγµατικού αποτελέσµατος.

Δεν είµαστε απέναντι στην καθαρή ενέργεια, στην εξοικονόµηση ή στην καινοτοµία. Είµαστε απέναντι σε µια πολιτική που επιλέγει νικητές και χαµένους και θεωρεί την ευρωπαϊκή παραγωγή αναλώσιµη. Χρειαζόµαστε αξιόπιστη και προσιτή ενέργεια, επενδύσεις σε δίκτυα και αποθήκευση, παραγωγή µέσα στην Ευρώπη και αυστηρή αξιολόγηση κάθε τεχνολογίας µε βάση το πραγµατικό της αποτύπωµα.

Χρειαζόµαστε επίσης ουσιαστική αµοιβαιότητα στις εισαγωγές. Οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι βιοµηχανίες και οι µικροµεσαίες επιχειρήσεις δεν µπορούν να εφαρµόζουν κανόνες που δεν ισχύουν στην πράξη για τα προϊόντα που τους ανταγωνίζονται και οι επιδοτήσεις πρέπει να φτάνουν στον πολίτη και στη µικρή παραγωγική µονάδα, όχι να γίνονται εγγυηµένη απόδοση για λίγους ισχυρούς οµίλους.

Αυτή είναι η θέση που υπερασπιζόµαστε στην Ελληνική Λύση και στην πολιτική οµάδα του ECR: προστασία του περιβάλλοντος µε λογική, επιστήµη, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική ευθύνη. Πράσινη πολιτική που φτωχοποιεί τους Ευρωπαίους, διαλύει τη βιοµηχανία και γεµίζει την αγορά µε εισαγωγές από χώρες χαµηλότερων προτύπων δεν σώζει τον πλανήτη. Μεταφέρει απλώς τη ρύπανση αλλού και τον πλούτο σε εκείνους που ελέγχουν τις νέες αλυσίδες εξάρτησης.

Η Ελλάδα και η Ευρώπη χρειάζονται καθαρό περιβάλλον. Χρειάζονται όµως και φθηνή ενέργεια, παραγωγικές δουλειές, επισιτιστική ασφάλεια και στρατηγική αυτονοµία. Αν η πράσινη µετάβαση δεν τα εξασφαλίζει, τότε δεν είναι δίκαιη µετάβαση. Είναι ένας ακριβός λογαριασµός που πληρώνουν οι πολλοί και εισπράττουν οι λίγοι.

Article paid by ECR group

“Political advertisement”

MEP Emmanouil Fragkos, Member of the European Parliament for the ECR Group.

This political statement relates to his work in the European Parliament.

https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/08/draft-transparency-notice-2.pdf