Από τη δεκαετία του 1960 έως σήμερα, η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί συστηματικά την οικονομική πίεση για να επιτύχει πολιτικούς στόχους σε χώρες που θεωρεί αντίπαλες. Η τακτική αυτή, που αρχικά εφαρμόστηκε στην Κούβα και τη Χιλή, συνεχίζεται με μεγαλύτερη ένταση στις μέρες μας.
Τον Σεπτέμβριο του 1970, εντολή προς τη CIA στόχευε στην οικονομική καταστροφή της Χιλής. Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1960, η προτεινόμενη απομόνωση της Κούβας συνοδεύτηκε από δηλώσεις ότι η πείνα θα οδηγούσε σε πολιτική αλλαγή. Παρόμοιες δηλώσεις για το Ιράν έγιναν δεκαετίες αργότερα, με αναφορές στη σχέση μεταξύ τροφής και πολιτικών υποχωρήσεων.
Η περίπτωση της Κούβας
Για επτά δεκαετίες, οι απόπειρες αλλαγής καθεστώτος στο νησί απέτυχαν. Δολοφονίες, πραξικοπήματα και άλλες επιχειρήσεις δεν κατάφεραν να προκαλέσουν λαϊκή εξέγερση ή εσωτερική ανατροπή. Η στρατιωτική παρουσία αποκλείεται ως επιλογή.
Με προθεσμία μέχρι το τέλος του έτους για πολιτική αλλαγή, η τρέχουσα διοίκηση εντείνει την ίδια αποτυχημένη στρατηγική: τη δημιουργία συνθηκών πείνας. Το νησί αντιμετωπίζει ήδη σοβαρές ελλείψεις σε πετρέλαιο, ηλεκτρική ενέργεια και βασικά προϊόντα. Ο τουρισμός, βασική πηγή εσόδων, συρρικνώνεται μετά από ταξιδιωτικές προειδοποιήσεις για τις ελλείψεις. Τον Ιανουάριο, τα αεροδρόμια δεν μπορούσαν πλέον να παρέχουν καύσιμα στις διεθνείς πτήσεις, με αποτέλεσμα αεροπορικές εταιρείες να αναστείλουν τα δρομολόγια.
Πρόσφατο προεδρικό διάταγμα επιβάλλει δασμούς σε χώρες που εξάγουν πετρέλαιο στην Κούβα, με στόχο τον πλήρη αποκλεισμό. Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε στο προσωπικό της πρεσβείας ότι δεν θα εισέλθει πλέον τίποτα στο νησί. Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ εξέφρασε βαθιά ανησυχία τον Φεβρουάριο για την ανθρωπιστική κατάσταση, προειδοποιώντας για κατάρρευση αν δεν καλυφθούν οι ανάγκες σε πετρέλαιο. Η Γενική Συνέλευση ζητά εδώ και τρεις δεκαετίες τον τερματισμό του εμπάργκο.
Πρόσφατη έρευνα στο The Lancet κατέληξε ότι οι μονομερείς κυρώσεις προκαλούν θανάτους συγκρίσιμους με εκείνους ένοπλων συγκρούσεων.
Η στρατηγική στο Ιράν
Οι κυρώσεις συνέβαλαν καθοριστικά στην κρίση κόστους ζωής που οδήγησε σε διαδηλώσεις. Η ιρανική κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει τις ζητούμενες μεταρρυθμίσεις χωρίς άρση των κυρώσεων, η οποία όμως εξαρτάται από παραδοχές που αφορούν την αμυντική ικανότητα της χώρας.
Έρευνα καταλήγει ότι οι κυρώσεις έχουν συρρικνώσει την ιρανική μεσαία τάξη κατά 28%. Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ περιέγραψε πώς η μέγιστη πίεση οδήγησε σε κατάρρευση του νομίσματος, χρεοκοπία μεγάλης τράπεζας τον Δεκέμβριο, έλλειψη δολαρίων και αδυναμία εισαγωγών. Αυτή η εξέλιξη χαρακτηρίστηκε ως θετική και ως σημάδι ότι το τέλος πλησιάζει.
Οι κυρώσεις θα ήταν λιγότερες αν δεν είχε ακυρωθεί η πυρηνική συμφωνία JCPOA. Το Ιράν εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις του, αλλά οι ΗΠΑ ανέστρεψαν τη συμφωνία. Η επιστροφή και επέκταση των κυρώσεων αποτέλεσε υπολογισμένη στρατηγική.
Απουσία διπλωματίας, ο οικονομικός πόλεμος έχει καθιερωθεί ως κεντρικό εργαλείο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, δίπλα στον συμβατικό πόλεμο.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
