Τετάρτη , 23 Σεπτεμβρίου 2020
Τελευταία Νέα

Oι Ευρωπαίοι (οι Γερμανοί δηλαδή) μας θέλουν αποθήκη ψυχών – Νίκησε ο Ερντογάν;..

Oι Ευρωπαίοι (οι Γερμανοί δηλαδή) μας θέλουν αποθήκη ψυχών - Νίκησε ο Ερντογάν;..

Οι Eυρωπαίοι κοιμούνται ήσυχα όσο ενεργοποιούνται οι ελληνικές αρχές ασφαλείας σε ρόλο ανθρωποφύλακα. Έως πότε;

Το στρατήγημα του Ερντογάν με την εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού, η ένταση στον Έβρο, η αντίδραση της Ελλάδας και η στάση που τηρούν οι Ευρωπαίοι.

Οι Ευρωπαίοι έπρεπε να το περιμένουν

Η Δύση (ειδικά οι Ευρωπαίοι) θα έπρεπε να το περιμένει. Τα σημάδια στο θέατρο πολέμου της Συρίας ήταν ξεκάθαρα ήδη από την εισβολή των τουρκικών μονάδων και των μισθοφόρων της Άγκυρας στις κουρδικές περιοχές στον συριακό βορά. Η αντεπίθεση της Δαμασκού και των Ρώσων στον τελευταίο θύλακα των Τζιχαντιστών στην επαρχία Ιτλίμπ ήταν θέμα χρόνου. Η Άγκυρα το γνώριζε.

Ο κύκλος λυκοφιλίας Τουρκίας – Ρωσίας κάποια στιγμή θα έκλεινε. Τα «παρά φύσιν» φλερτ στη διπλωματική ιστορία έχουν ορατή ημερομηνία λήξης. Η Ρωσία και η Τουρκία ποτέ στη σύγχρονη αλλά και την παλαιότερη κοινή τους ιστορική διαδρομή δεν είχαν έστω και για σύντομο χρονικό διάστημα κάποια παρένθεση διμερούς κατανόησης και συμμαχικής δραστηριότητας.

Άλλωστε, όπως αρχίζουν ήδη να δηλώνουν ρώσοι διπλωμάτες στη Μόσχα, ο Πούτιν δεν θέλει να τον δει ούτε ζωγραφιστό πια τον Ερντογάν. Του πήρε τα λεφτά και τον χρησιμοποίησε για να διασπάσει το ΝΑΤΟ. Αρκετά, λοιπόν. Έως εδώ. Η Μόσχα δεν θα αφήσει τα κεκτημένα της στη Συρία για ικανοποιήσει τις ορέξεις ενός αδηφάγου ισλαμιστή στην Άγκυρα.

Το ίδιο σκηνικό εκτυλίχθηκε και στη Λιβύη. Η Ρωσία δεν θα άφηνε τον καλύτερό της πελάτη στη Βόρειο Αφρική, την Αίγυπτο, για τα μάτια του Ερντογάν. Ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι στο πλευρό του Χαφτάρ και εναντίον του συμμάχου της Άγκυρας, του Σάραντζ. Μόνο που αυτή τη φορά η Τουρκία θα πληρώσει, όπως και στη Συρία, το στρατιωτικό τίμημα. Η Αίγυπτος δεν θα αφήσει την Τουρκία να παίζει τον χωροφύλακα στα χωράφια της, δηλαδή τη Λιβύη.

Με αυτά και τα άλλα, η Άγκυρα οδηγήθηκε σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια σε ένα αδιέξοδο. Νόμιζε πως η λυκοφιλία της Μόσχας θα είχε διάρκεια και πως ο Πούτιν θα βοηθούσε την Τουρκία να διασφαλίσει συγκεκριμένα κεκτημένα σε συριακό έδαφος. Δεν κατέστη εφικτό, ωστόσο. Η Ρωσία κατάφερε με πολύ κόπο να επανέλθει στη διεθνή σκακιέρα και να αποκτήσει ένα νέο «αγκυροβόλιο» στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Δεν θα θυσίαζε βεβαίως μία τέτοια επιτυχία για να ικανοποιήσει την νεο-οθωμανική αδηφαγία του Ταγίπ Ερντογάν.

Τι συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα

Έτσι φτάσαμε στη δραματική κορύφωση της περασμένης εβδομάδας, όταν το προεδρικό μέγαρο στην Άγκυρα ξυπνούσε ακούγοντας τη σειρήνα του κόκκινου συναγερμού. Ένα τουρκικό τάγμα στο νότιο Ιτλίμπ, στη συμβολή των δύο αυτοκινητοδρόμων Μ4 και Μ5 που οδηγούν από τα δυτικά παράλια της Συρίας έως την Ιορδανία και από τον βορρά έως το νότο, βρέθηκε εγκλωβισμένο μεταξύ του συριακού πυροβολικού και των ρωσικών βομβαρδιστικών. Ακόμη δεν έχουν καταφέρει να ξεθάψουν τα πτώματα των τούρκων στρατιωτών που βρίσκονται κάτω από τα ερείπια. Μιλάμε για σφαγή. Στην Τουρκία άρχισαν να φθάνουν τα φέρετρα με τις τουρκικές σημαίες.

Ο Ερντογάν χρειαζόταν άμεσα μία πειστική απάντηση. Το σύστημα Ερντογάν χρειαζόταν άμεσα έναν αντιπερισπασμό. Η τουρκική στρατιωτική ηγεσία χρειαζόταν άμεσα ένα άλλοθι. Μερικές χιλιάδες μετανάστες, κυρίως από το Αφγανιστάν, το Ιράν και το Μαρόκο, και κάποιοι από τη Σομαλία θα ήταν το «ανθρώπινο δυναμικό» που θα σήκωνε το βάρος του καθοδηγούμενου μεταναστευτικού ρεύματος. Επίσημα οι άνθρωποι αυτοί θα ήταν «Σύροι πρόσφυγες».

Στην πραγματικότητα πρόκειται για ομάδες ελεγχόμενων μεταναστών πολλοί εκ των οποίων ομιλούν την τουρκική και οι οποίοι μεταφέρθηκαν με σχέδιο στην Αδριανούπολη μέσω μισθωμένων λεωφορείων και ταξί.

Την εργολαβία αυτή ανέλαβαν συγκεκριμένοι μεγάλοι δήμοι, όπως της πόλης Bolu. Με ειδικά διαφημιστικά μηνύματα από τα τηλεοπτικά δίκτυα, συμπεριλαμβανομένης και της κρατικής τηλεόρασης, αλλά και με μεθοδευμένη καμπάνια από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι μετανάστες κλήθηκαν να μετακινηθούν μαζικά, κυρίως προς την Αδριανούπολη και κατόπιν προς τα ελληνικά σύνορα αλλά και προς το Αϊβαζίκ, απέναντι από τη Λέσβο. Μιλάμε για ολόκληρο σχεδιασμό.

Ξαφνικά όλο το βάρος του διεθνούς ενδιαφέροντος πέρασε από τη δραματική σφαγή των τούρκων στρατιωτών στο Ιτλίμπ στους χιλιάδες μετανάστες που φεύγουν για την Ευρώπη. Ο Ταγίπ Ερντογάν σχεδόν απερίσπαστος θα μπορούσε να μεθοδεύσει την «επιστροφή του Ασώτου» στη συμμαχική αγκαλιά των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, η Δύση θα κέρδιζε ένα ρούμπο στη μάχη κατά της Ρωσίας.

Ο Ερντογάν ωστόσο ήξερε πως θα πλήρωνε μεγάλο τίμημα για να διασφαλίσει τη «συμμαχική θαλπωρή» που επιζητεί. Οι Αμερικανοί θα του πάρουν και τα «εσώρουχα» διότι δεν ξεχνούν το χουνέρι που υπέστησαν κατά το τριετές «ειδύλλιο» της Τουρκίας με τη Ρωσία. Από τον Ιούλιο του 2016 έως και ολόκληρο το 2019.

Οι Ευρωπαίοι όπως πάντα, από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας έως σήμερα παρακολουθούν έχοντας αναγάγει την αμηχανία σε διπλωματική τέχνη. Αντιλαμβανόμενες το στρατήγημα του Ερντογάν με την εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού, η Γερμανία, η Γαλλία και οι χώρες του Βίσεγκραντ αποφάσισαν να υιοθετήσουν κατευναστική στάση προς την Τουρκία. Πρώτον για να μην αυξηθούν υπέρμετρα οι μεταναστευτικές ροές και φθάσουν τελικά στο Μόναχο, τη Βιέννη, τη Βουδαπέστη ή και την Μπρατισλάβα.

Σε δεύτερο πλάνο οι πρώην Ανατολικές Χώρες βρήκαν την ευκαιρία να κερδίσουν νέους πόντους στην επιβολή της αντιρωσικής πολιτικής τους. Όσο για την Ελλάδα; Μερικές χιλιάδες μετανάστες που ασκούν πίεση στα σύνορα δεν είναι δα και μεγάλο πρόβλημα για τους κεντρο – ευρωπαίους.

Τα ίδια με το 2015; o ρόλος του Βερολίνου και το τι μέλλει γενέσθαι εδώ

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου...
Shares