ΟΧΙ ΤΟΥ ΙΡΑΝ ΣΕ ΚΑΤΑΠΑΥΣΗ ΠΥΡΟΣ – Ο ΧΑΜΕΝΕΪ ΠΕΤΑΕΙ ΣΤΟ ΚΑΛΑΘΙ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΡΑΜΠ

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Η Τεχεράνη απάντησε με μια ηχηρή άρνηση στο τελεσίγραφο των 15 σημείων που παρουσίασε ο Ντόναλντ Τραμπ, χαρακτηρίζοντας τις αμερικανικές αξιώσεις ως εκτός πραγματικότητας και ακραία υπερβολικές. Μέσω των επίσημων διαύλων της, η ιρανική ηγεσία ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να υποκύψει σε μια διπλωματία που ασκείται υπό την απειλή όπλων, τονίζοντας ότι ο Λευκός Οίκος δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει μονομερώς για το πότε θα μπει τέλος στις εχθροπραξίες. Η δυσπιστία απέναντι στην Ουάσιγκτον έφτασε στο ζενίθ, με τον εκπρόσωπο του υπουργείου Εξωτερικών, Εσμαΐλ Μπακάεϊ, να υπογραμμίζει πως οι δολοφονικές επιθέσεις που συνεχίζονται κατά τη διάρκεια των επαφών ακυρώνουν κάθε έννοια ειλικρινούς διαλόγου.

Αντί για υποχώρηση, το Ιράν παρουσίασε το δικό του συμπαγές πλαίσιο πέντε προϋποθέσεων που θέτουν τους όρους για μια πιθανή εκεχειρία σε εντελώς νέα βάση. Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται η άμεση και οριστική παύση της επιθετικότητας και των στοχευμένων δολοφονιών από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, ενώ ακολουθεί η απαίτηση για τη δημιουργία διεθνών ασφαλιστικών δικλείδων που θα αποτρέπουν μελλοντικές εισβολές στην Ισλαμική Δημοκρατία. Η Τεχεράνη διεκδικεί επίσης πλήρεις πολεμικές αποζημιώσεις για τις καταστροφές που έχει υποστεί, επιμένοντας ότι ο πόλεμος πρέπει να τερματιστεί ταυτόχρονα σε όλα τα μέτωπα της περιοχής όπου δραστηριοποιούνται οι ομάδες της «Αντίστασης».

Το πιο κρίσιμο ίσως σημείο της ιρανικής αντεπίθεσης είναι η αξίωση για διεθνή αναγνώριση της κυριαρχίας του στο Στενό του Ορμούζ. Η απαίτηση αυτή δίνει μια νέα γεωπολιτική διάσταση στη σύγκρουση, καθώς το Ιράν επιδιώκει να κατοχυρώσει τον έλεγχο στο σημαντικότερο ενεργειακό πέρασμα του πλανήτη ως εγγύηση για τη δική του ασφάλεια. Με τη δήλωση ότι «το Ιράν θα συνεχίσει να αμύνεται» μέχρι να ικανοποιηθούν οι δικοί του όροι, η Τεχεράνη στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα πως η ειρήνη στη Μέση Ανατολή περνά πλέον μέσα από τις δικές της «κόκκινες γραμμές» και όχι από τις προσταγές της αμερικανικής κυβέρνησης.