Ο βασιλιάς που έκοβε χρήμα: Πώς ένας φυγάς απατεώνας έγινε ηγεμόνας στήνοντας παγκόσμια λατρεία & τράπεζα

Η ιστορία του Νόα Μουσίνγκου (Noah Musingku), ο οποίος αυτοανακηρύχθηκε Αυτού Μεγαλειότητα Νταβίντ Πέι ΙΙ (David Peii II), είναι η ζωντανή απόδειξη του πώς η οικονομική απάτη μπορεί να μετεξελιχθεί σε θρησκευτικό και πολιτικό ψευδοκράτος, προσελκύοντας ένα διεθνές κοινό.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο Μουσίνγκου και ο αδελφός του ίδρυσαν το επενδυτικό όχημα U-Vistract στην Παπούα Νέα Γουινέα (PNG), υποσχόμενοι στους επενδυτές κέρδη από τόκους 100% τον μήνα.

Το U-Vistract ήταν μία κλασική πυραμίδα Ponzi, το οποίο πλήρωνε τους πρώτους επενδυτές με χρήματα από τους νεότερους. Η φήμη του συστήματος εξαπλώθηκε σαν πυρκαγιά, απορροφώντας εκτιμάται έως και το επτά τοις εκατό του εθνικού ΑΕΠ της Παπούα Νέα Γουϊνέα.

Όπως ήταν επόμενο το σύστημα κατέρρευσε (περίπου το 2000). Οι συντηριτικότερες εκτιήσεις αναφέρουν ότι είχαν διακινηθεί μέσα από τους λογαριασμούς του από  20 έως 30 εκατομμύρια δολάρια.

Όλα αυτά τα χρήματα  χάθηκαν από δεκάδες χιλιάδες επενδυτές σε όλο τον Νότιο Ειρηνικό.

Κατηγορούμενος για ασέβεια προς το δικαστήριο, ο Μουσίνγκου διέφυγε αρχικά στα Νησιά Σολομώντα, προτού επιστρέψει στο Μπουγκενβίλ περίπου το 2003.

Το Μπουγκενβίλ, ένα καταπράσινο και πλούσιο σε χρυσό και χαλκό νησί, είχε πρόσφατα βιώσει μια αιματηρή κρίση (1988-1998) μετά την εξέγερση των κατοίκων κατά της πολυεθνικής Rio Tinto (Ορυχείο Πανγκούνα) και των δυνάμεων της Παπούα Νέα Γουϊνέα. . Σε αυτή την περιοχή, ο Μουσίνγκου βρήκε πρόσφορο έδαφος.

Συνεργάστηκε με τον δυσαρεστημένο πρώην αντάρτη Φράνσις Όνα, ο οποίος τον αναγνώρισε ως ηγεμόνα του υποτιθέμενου αρχαίου βασιλείου Me’ekamui.

Μετά τον θάνατο του Όνα το 2005, ο Μουσίνγκου μετακόμισε στο προγονικό του χωριό Tonu (μέσα στη λεγόμενη «No Go Zone»), στέφθηκε βασιλιάς με το όνομα David Peii II και δημιούργησε ένα ψευδοκράτος με:

1. Το δικό του Βασιλικό Παλάτι και Κοινοβούλιο.

2. Τη δική του κεντρική τράπεζα (Διεθνής Τράπεζα του Me’ekamui – IBOM).

3. Το δικό του παράνομο νόμισμα, το Bougainville Kina (BVK), τυπωμένο στον Καναδά,  και την Αυστραλία, το οποίο φέρεται να υποστηρίζεται από τα ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα χρυσού του νησιού.

Άλλξε μάλιστα και τη ρητορική του. Έτσι το  το U-Vistract δεν ήταν πλέον απλό σχέδιο κέρδους, αλλά η υπόσχεση μιας ιερής επανάστασης που θα έφερνε τον πλούτο της Δύσης πίσω στον λαό του Μπουγκενβίλ.

Η «λατρεία» του Μουσίνγκου κατάφερε να συνδεθεί με τη διεθνή κουλτούρα των συνωμοσιών, ειδικά με την ιδεολογία των «Κυρίαρχων Πολιτών» (Sovereign Citizens), οι οποίοι απορρίπτουν τη νομιμότητα του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος (τα νομίσματα τύπου fiat, όπως το δολάριο, που δεν υποστηρίζονται από χρυσό).

Η σύνδεση ήρθε μέσω του Internet Catalogue Club (ICC), μιας επιχείρησης με επικεφαλής τον συνταξιούχο μηχανικό Benjamin Young από το Τέξας, η οποία συναλλασσόταν με ψηφιακά tokens και ψευδονομίσματα.

Γύρω στο 2011, το ICC και ο Musingku συμφώνησαν: τα μέλη του ICC μπορούσαν να μετατρέψουν τις αμφίβολες χρηματοοικονομικές τους συμμετοχές (π.χ., ιρακινά δηνάρια, γραμμάτια) σε λογαριασμούς BVK με το φανταστικό επιτόκιο του 100% τον μήνα, με την καταβολή επιπλέον 450 δολαρίων σε δολάρια ΗΠΑ.

Αυτό πυροδότησε την παγκόσμια διάδοση του BVK με αποτέλεσμα τουλάχιστον 1.500 άτομα από τη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Αυστραλία άνοιξαν λογαριασμούς στην IBOM.

Υπήρξαν μάλιστα και οικονομικοί σύμβουλοι όπως ο  David Johnson, ένας ευσεβής οικονομικός σύμβουλος από την Αϊόβα, ο οποίος πίστευε ότι το δολάριο ήταν «σατανικό», που  άρχισε να διαφημίζει το BVK σε φίλους και γνωστούς της εκκλησίας του, αποσπώντας πάνω από 330.000 δολάρια. Αποτέλεσμα; Καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκισης.

Το 2015, ο Μουσίνγκου διέκοψε τη συνεργασία του με το ICC, κατηγορώντας τους ίδιους τους συνεργάτες του ότι τον εξαπάτησαν με άχρηστα χρηματοπιστωτικά μέσα τύπου κυρίαρχων πολιτών. Ο ίδιος, ο άνθρωπος πίσω από την πυραμίδα Ponzi, αποφάσισε ότι είχε πέσει θύμα απάτης.

Παρόλο που η IBOM πάγωσε τις δραστηριότητές της και οι λογαριασμοί του ICC «έσβησαν» με συνοπτικές διαδικασίες, πολλοί από τους οπαδούς του Μουσίνγκου παραμένουν απτόητοι. Ζώντας ακόμα ως φυγάς στο Τόνου, ο Μουσίνγκου δεν καταδιώκεται από την αυτόνομη κυβέρνηση του Μπουγκενβίλ (η οποία ετοιμάζεται για ανεξαρτησία το 2027), η οποία αποφάσισε ότι η μάχη με τον ένοπλο και γηραιό απατεώνα δεν είναι προς το συμφέρον της.

Η ιστορία του David Peii II είναι η απόδειξη του πώς σε έναν απομονωμένο τόπο του Ειρηνικού, μια φαντασίωση πλούτου μπορεί να ενωθεί με τον παγκόσμιο σκεπτικισμό απέναντι στην επίσημη εξουσία, δημιουργώντας μια αυτοκρατορία που υπάρχει μόνο στην πίστη των οπαδών της.