Ο Τραμπ δένει την πυρηνική συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία με την αναγνώριση του Ισραήλ

Νέες πολιτικές προϋποθέσεις έθεσε ο Ντόναλντ Τραμπ λίγο μετά την υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σαουδικής Αραβίας για την παραγωγή πυρηνικής ενέργειας. Συγκεκριμένα, δήλωσε ότι για να τεθεί η συμφωνία σε ισχύ, το Ριάντ θα πρέπει να ενταχθεί στις Συμφωνίες του Αβραάμ και να προχωρήσει στην αναγνώριση του Ισραήλ. Παράλληλα, διευκρίνισε ότι η συμφωνία αποκλείει κατηγορηματικά τον εμπλουτισμό ουρανίου από τη Σαουδική Αραβία.

Η ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας δεν έχει προβεί σε άμεση αντίδραση, ωστόσο η επίσημη θέση της χώρας παραμένει σταθερή: η αποκατάσταση των σχέσεων με το Ισραήλ προϋποθέτει την αποχώρηση του Ισραήλ από τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και την ίδρυση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους.

Απειλή ακύρωσης από τον Λευκό Οίκο

Την αυστηρή στάση της αμερικανικής κυβέρνησης επιβεβαίωσε η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Κάρολιν Λίβιτ, η οποία τόνισε ότι η ήδη υπογεγραμμένη συμφωνία θα ακυρωθεί εάν η Σαουδική Αραβία δεν προχωρήσει στην ομαλοποίηση των διπλωματικών της σχέσεων με το Ισραήλ. Παρά τις ερωτήσεις δημοσιογράφων, η ίδια απέφυγε να διευκρινίσει γιατί ο όρος αυτός προστέθηκε εκ των υστέρων ή αν υπήρξαν πιέσεις από την πλευρά του Τελ Αβίβ, σημειώνοντας πάντως πως ο Αμερικανός πρόεδρος δεν είχε προηγούμενη τηλεφωνική επικοινωνία με τον πρίγκιπα διάδοχο, Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, πριν προβεί σε αυτή τη δήλωση.

Από την πλευρά του, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου υποδέχθηκε θετικά την εξέλιξη, χαρακτηρίζοντας την πιθανή προσχώρηση της Σαουδικής Αραβίας στις Συμφωνίες του Αβραάμ ως «ιστορικό άλμα προς τα εμπρός για την ειρήνη», χωρίς ωστόσο να αναφερθεί άμεσα στην πυρηνική διάσταση της συμφωνίας.

Το πλαίσιο των Συμφωνιών του Αβραάμ

Οι Συμφωνίες του Αβραάμ, οι οποίες ξεκίνησαν το 2020 με πρωτοβουλία που οδήγησε στη σύναψη επίσημων δεσμών ανάμεσα στο Ισραήλ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν, έθεσαν τις βάσεις για απευθείας πτήσεις, επιχειρηματική συνεργασία και διπλωματικές σχέσεις, στις οποίες αργότερα προστέθηκαν το Σουδάν, το Μαρόκο και το Καζακστάν. Ωστόσο, οι συμφωνίες αυτές δεν κατάφεραν να δώσουν ουσιαστική λύση στο Μεσανατολικό ζήτημα, καθώς περιορίστηκαν σε γενικές δεσμεύσεις για την αναζήτηση μιας δίκαιης και διαρκούς ειρήνης στην περιοχή.