Η Αργεντινή έβγαλε τους Άγγλους εκτός Μουντιάλ μετά την μεγάλη νίκη τους, κερδίζοντας το εισιτήριο για τον μεγαλο τελικό και την διεκδίκηση του παγκοσμίου κυπέλου. Ωστόσο αντί για σημαίες σήκωσαν πανό στο οποίο ήτανε γραμμένο «Τα Μαλβίνας είναι Αργεντίνικα». Η σημασία του πανου αυτού κρύβει μεγάλη ιστορία ,η οποία χαρακτηρίζει ιδιαίτερα την τακτική της Αγγλίας σε γεωπολιτικά ζήτημα κατά την διάρκεια των χρόνων.
Συγκεκριμένα, τα νησιά Φοκλαντς ή αλλιώς Μαλβίνας όπως τα αποκαλούν οι Αργεντίνοι είναι μια ομάδα νησιών στο Νότιο Ατλαντικό δίπλα ακριβώς στις ακτές της Αργεντινης.
Η ομάδα αυτή από το 1833 περιστασιακά κατοικούνταν από Ευρωπαίους από τον 18ο αιώνα χωρίς μόνιμο αυτόχθονα πληθυσμό. Η Ισπανία άσκησε διοίκηση στα νησιά για μεγάλο μέρος του ύστερου 18ου αιώνα.
Μετά την ανεξαρτησία της από την Ισπανία το 1816 η Αργεντινή υποστήριξε ότι κληρονόμησε τα ισπανικά δικαιώματα στα νησιά και εγκατέστησε μικρή διοίκηση εκεί τη δεκαετία του 1820.
Ωστόσο, το 1833 το Ηνωμένο Βασίλειο έστειλε στρατιωτικές δυνάμεις, απομάκρυνε τις αργεντίνικες αρχές και εγκατέστησε βρετανική διοίκηση.
Στις 2 Απριλίου του 1982 η Αργεντινή εισέβαλε στα νησιά Φοκλαντ τα οποία ακόμη διοικούνταν από το Ηνωμενο Βασίλειο, προσπαθώντας να τα διεκδικήσει.
Η τότε πρωθυπουργός της Βρετανίας Margaret Thatcher αποφάσισε να στείλει ναυτικά και στρατιωτικά σώματα στα νησιά ανεξάρτητα από το γεγονός ότι βρίσκονταν 13.000 χιλιόμετρα από την Βρετανία.
Οι συγκρούσεις διήρκησαν περίπου δέκα εβδομάδες αφήνοντας τους Άγγλους να έχουν τον τελευταίο λόγο και να διεκδικούν την διοίκηση του νησιού. Ωστόσο οι Αργεντίνοι έμειναν με μία μεγάλη πληγή καθώς οι απώλειες τους ήταν 649 νεκροί, 1.068 τραυματίες, και 11.300 αιχμάλωτοι.
Κάνοντας μια ακόμη ιστορική αναδρομή στις επεμβάσεις του Ηνωμένου βασιλείου λίγα χρόνια πριν τον πόλεμο στα Φοκλαντ βρισκόμαστε στην καταστροφή της Κυπρου. Μετα την ανεξαρτησία της Κύπρου το 1960, το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν μία από τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις μαζί με την Ελλάδα και την Τουρκία.
Η Συνθήκη Εγγυήσεως προέβλεπε ότι οι τρεις χώρες θα διασφάλιζαν την ανεξαρτησία και τη συνταγματική τάξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Στις 20 Ιουλίου 1974 η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο επικαλούμενη την συνθήκη εγγυήσεως προσπαθώντας να προστατέψει τους τουρκοκύπριους. Παρόλο που η Βρετανία είχε αρκετές στρατιωτικές βάσεις στην Κύπρο ούτε συμμετείχε στρατιωτικά για να σταματήσει την τουρκική εισβολή, ούτε επενέβη, κρατώντας με αυτόν τον τρόπο στάση ουδετερότητας. Η μόνη κινητοποίηση της ήτανε να είναι μέσα στα διπλωματικά παιγνίδια και να συμμετέχει στις συσκέψεις της Γενεύης, αποφεύγοντας τις συγκρούσεις με την Τουρκία η οποία ήτανε μέλος του ΝΑΤΟ.
Οι δύο αυτές περιπτώσεις συγκρίνονται ιδιαίτερα από το κοινό, καθώς και στις δύο περιπτώσεις το Ηνωμενο Βασίλειο βρέθηκε αντιμέτωπο με κατάληψη εδάφους που συνδέονταν άμεσα με τα συμφέροντα του αλλά η αντίδραση ήτανε ιδιαίτερα διαφορετική.
Στην μία περίπτωση η κυβέρνηση της Θάτσερ έστειλε αμέσως στρατιωτικά σώματα ενώ στην άλλη περίπτωση το Ηνωμενο Βασίλειο διάλεξε την δήθεν διπλωματική οδό ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι ήτανε εγγυήτρια δύναμη.
Το συμπέρασμα ειναι προφανές και μη επικροτιτικό, η ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου θεμελιώθηκε πάνω στα θύματα της, τα οποία θυσιάστηκαν στον βωμό των συμφερόντων.
3.000 Κύπριοι που έχασαν την ζωή τους και 1.619 αγνοούμενοι μένουν στην ιστορία ενώ οι έρευνες και οι προσπάθειες ταυτοποίησης αγνοουμένων συνεχίζονται μέχρι σήμερα εξαιτίας αυτών των συμφερόντων
Α.Κ.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
