Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας οφείλει να υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού της, να διασφαλίζει την ειρήνη και να αποφεύγει την άσκοπη στρατιωτική εμπλοκή σε συγκρούσεις που δεν την αφορούν άμεσα. Ωστόσο, οι επιλογές του Κυριάκου Μητσοτάκης φαίνεται να κινούνται σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο η Ελλάδα λειτουργεί με γνώμονα το εθνικό συμφέρον ή ως προέκταση ξένων γεωπολιτικών στρατηγικών.
Η εμπλοκή της Ελλάδας σε στρατιωτικές επιχειρήσεις που σχετίζονται με την ένταση στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα με το Ιράν δεν έχει καμία ουσιαστική βάση. Η χώρα μας δεν έχει ιστορικές, γεωπολιτικές ή αμυντικές διαφορές με το Ιράν που να δικαιολογούν έστω και έμμεση συμμετοχή σε μια τέτοια σύγκρουση. Αντιθέτως, η Ελλάδα παραδοσιακά διατηρούσε ισορροπημένες σχέσεις και θα μπορούσε να λειτουργήσει ως διπλωματική γέφυρα διαλόγου , όχι ως μέρος της έντασης.
Κι όμως, η αποστολή ελληνικών συστημάτων Patriot στη Σαουδική Αραβία και η συμμετοχή τους στην αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων αποτελεί μια σαφή ένδειξη ότι η χώρα έχει επιλέξει στρατόπεδο. Πρόκειται για μια επιλογή που όχι μόνο εκθέτει την Ελλάδα σε πιθανούς κινδύνους αντιποίνων, αλλά την εντάσσει ενεργά σε μια σύγκρουση που δεν της ανήκει.
Η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει αυτή την εμπλοκή ως «αμυντική συνεργασία» και «διπλωματική αναβάθμιση». Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για μια πολιτική που μετατρέπει τη χώρα σε εργαλείο εξυπηρέτησης ευρύτερων γεωπολιτικών συμφερόντων, χωρίς σαφή ανταλλάγματα για τον ελληνικό λαό. Η ασφάλεια της Ελλάδας δεν ενισχύεται όταν αποστέλλονται κρίσιμα αμυντικά μέσα εκτός συνόρων· αντίθετα, αποδυναμώνεται.
Επιπλέον, η εικόνα μιας Ελλάδας που συμμετέχει στην κατάρριψη πυραύλων σε μια εμπόλεμη ζώνη δημιουργεί προηγούμενο. Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα; Πού σταματά αυτή η «συμμαχική υποχρέωση» και πού αρχίζει η επικίνδυνη στρατιωτική εμπλοκή;
Η πολιτική αυτή δεν είναι απλώς λανθασμένη· είναι επικίνδυνη. Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να κερδίσει από την αντιπαράθεση με το Ιράν, ούτε από την ενεργή συμμετοχή σε πολεμικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή. Αντιθέτως, έχει πολλά να χάσει: την ασφάλεια, τη σταθερότητα και την ανεξαρτησία της εξωτερικής πολιτικής.
Σε μια περίοδο όπου οι διεθνείς εντάσεις κλιμακώνονται, η χώρα χρειάζεται ψυχραιμία, στρατηγική αυτονομία και προσήλωση στην ειρήνη. Όχι κινήσεις εντυπωσιασμού που την καθιστούν μέρος ενός πολέμου που δεν είναι δικός της.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
