Ο «φόρος αίματος» της ακραίας ζέστης: 14.000 νεκροί στην Ευρώπη

Το πέρασμα του ακραίου καύσωνα που «χτύπησε» τη Δυτική Ευρώπη τον περασμένο μήνα αποδείχθηκε καταστροφικό, αφήνοντας πίσω του τουλάχιστον 14.000 επιπλέον θανάτους. Σύμφωνα με ανάλυση του POLITICO, η πρωτοφανής αυτή αύξηση της θνησιμότητας καθιστά το φαινόμενο μία από τις πιο πολύνεκρες καταστροφές που έχει αντιμετωπίσει η Γηραιά Ήπειρος τα τελευταία χρόνια.

Ο απολογισμός ανά χώρα

Οι συνέπειες της ακραίας ζέστης ήταν διασκορπισμένες σε όλη την ήπειρο, με τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης να καταγράφουν τις μεγαλύτερες απώλειες:

• Γερμανία: Καταγράφηκαν περίπου 6.800 επιπλέον θάνατοι μέσα σε μία μόλις εβδομάδα, με το Ινστιτούτο Robert Koch να προειδοποιεί ότι ο αριθμός ενδέχεται να είναι ακόμη μεγαλύτερος.

• Ηνωμένο Βασίλειο: Επιστήμονες εκτιμούν ότι περίπου 2.200 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους λόγω των υψηλών θερμοκρασιών στο διάστημα 18-28 Ιουνίου.

• Γαλλία: Η εθνική υπηρεσία δημόσιας υγείας επιβεβαίωσε 2.025 επιπλέον θανάτους, με το Παρίσι να πλήττεται ιδιαίτερα σκληρά.

• Βέλγιο: Το ινστιτούτο Sciensano έκανε λόγο για 1.747 επιπλέον θανάτους, χαρακτηρίζοντας τον καύσωνα ως τον φονικότερο από το 2000.

• Ισπανία & Ολλανδία: Η Ισπανία κατέγραψε 812 θανάτους, ενώ στην Ολλανδία οι απώλειες ανήλθαν σε 480, αφορώντας κυρίως ηλικιωμένους άνω των 80 ετών.

Η ανάλυση των στοιχείων

Οι «υπερβάλλοντες θάνατοι» (excess deaths) αποτελούν τον βασικό δείκτη που χρησιμοποιούν διεθνώς οι επιστήμονες για να αποτιμήσουν το αποτύπωμα του καύσωνα, καθώς η ακραία ζέστη δεν σκοτώνει μόνο μέσω θερμοπληξίας, αλλά επιβαρύνει δραματικά και προϋπάρχοντα προβλήματα υγείας. «Δεν υπάρχει άλλη προφανής απειλή για τη δημόσια υγεία που να δικαιολογεί αυτούς τους αριθμούς», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Λάσε Σκάφτε Βέστεργκααρντ του EuroMOMO, υπογραμμίζοντας τον ασυνήθιστο χαρακτήρα της αύξησης.

Παράγοντες που επηρέασαν τις απώλειες

Τα δεδομένα δείχνουν ότι η ετοιμότητα και οι υποδομές έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Στην Ισπανία, η ευρεία χρήση κλιματισμού, στο 40% των κατοικιών, φαίνεται πως λειτούργησε ως «δίχτυ ασφαλείας», περιορίζοντας τις συνέπειες σε σχέση με άλλες χώρες όπου η αντίστοιχη υποδομή είναι ελλιπής. Παρά τις προσπάθειες πρόληψης, το μέγεθος της θνησιμότητας σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα αποτελεί μια πρωτόγνωρη πρόκληση για τα ευρωπαϊκά συστήματα υγείας.